Prezydent Andrzej Duda jako jedyny przywódca z państw Unii Europejskiej bierze udział w ceremonii otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w Pekinie. Pojechał mimo że problemem nie jest tylko chińska polityka wobec Tybetu. Z Sinkiangu napływają informacje nie tyle o prześladowaniach mieszkających tam Ujgruów, ile o prowadzonym przez Pekin ludobójstwie. Część państw, w tym USA i Wielka Brytania, oficjalnie dyplomatycznie bojkotują igrzyska, inne po prostu nie wysłały na uroczystości swoich przedstawicieli. W efekcie Andrzej Duda zasiądzie na honorowej trybunie razem z takimi politykami jak Władymir Putin, dyktator Egiptu Abdel al-Sisi, następca tronu Arabii Saudyjskiej książę Mohamed czy dyktator Turkmenistanu Gurbanguly Berdimuhamedow.
Wzorujący się na Leninie Xi trzyma w garści armię i pozostałe instytucje represji i nadzoru. Wypracował szczegółową choreografię procesu, który wyniesie go do rangi Mao Zedonga i Deng Xiaopinga, czyniąc dożywotnim władcą. W odróżnieniu od Deng Xi Jinping wierzy w komunizm. Jego idolami są Mao Zedong i Włodzimierz Lenin. Podczas obchodów stulecia KPCh wystąpił w stroju Mao – reszta towarzyszy miała zwykłe garnitury. Nikt nie może mu się publicznie przeciwstawić, bo trzyma w ręku wszystkie instrumenty władzy, przekonany, że zaprowadza ustrój z natury lepszy od liberalnej demokracji. Ale rządzi poprzez generowanie strachu i nikt nie waży się powiedzieć mu tego, czego nie chciałby usłyszeć. Xi Jinping robił wszystko, co w jego mocy, by zniweczyć osiągnięcia Deng. Podporządkował powstałe pod jego rządami firmy kontroli KPCh, odbierając im dotychczasową dynamikę. Zamiast pozwolić rozkwitać prywatnej przedsiębiorczości, wdrożył własny „China Dream", streszczający się dwoma słowami: totalna kontrola. Skutki są katastrofalne.
Skąd my ten sposób rządzenia znamy? Szwecji? Niemiec? Francji?