Na wstępie, słowo do tych, którzy dzielą narkotyki na „miękkie” i „twarde”, ze zrozumiałych przyczyn. Marihuana, istotnie może być tak nazwana, jednakże tylko i wyłącznie ze względu na „bezobjawowe” skutki uboczne powodowane używaniem tej substancji. Cudzysłów w poprzednim zdaniu ma wzbudzić zainteresowanie, rozdrażnienie, słowem, ma zaintrygować.
Jest to moje pierwsze przedsięwzięcie w kierunku stworzenia i urzeczywistnienia własnych wniosków i przemyślen w tym zakresie, tak więc liczę na wyrozumiałość Was, czytelników, pod względem błędów składniowych i stylistycznych. Wracając do tematu „drażniącego cudzysłowia” jest on postawiony ponieważ de facto, palenie marihuany wywołuje zmiany u użytkownika, jednakże zmiany te nie są widoczne na pierwszy rzut oka.

Mój pierwszy kontakt z „cudowną rośliną” miał miejsce w wieku 15 lat. Podniecenie i zaintrygowanie w tym przypadku było zupełnie naturalne, ze względu na obecną wtedy „burzę hormonów” etc, usłyszałem wtedy, że marihuana nie uzależnia fizycznie ale tylko psychicznie. Zrozumiałem to wtedy w sposób najgorszy z możliwych, rozumując, że tylko moja wola będzie warunkować chęć sięgnięcia po kolejną dawkę. Parę lat później dowiedziałem się, że uzależnienia psychiczne są praktycznie nieuleczalne opozycyjnie do fizycznych. Jednakże wola z każdym wypalonym skrętem przestaje być naszą wolą. Nie paląc czujesz przygnębienie, zaczynasz widzieć całe swoje otoczenie w szarych kolorach, nie dostrzegając w niczym nadziei, „wkręcając” sobie, że kolejny skręt pomoże Ci przetrwać w ciężkich chwilach. Oczywiście nie twierdzę, że depresja jest czymś nienaturalnym, każdy ma czasem doła ale „Marysia” nie jest typem przyjaciela, który z niej wyciąga, jednak wierzyłem w swojego przyjaciela przez 3 lata, coraz bardziej popadając w nałóg, coraz rzadziej mając choćby jednodniowe przerwy, ba, w pewnym momencie nawet 5 godzin nie byłem w stanie wytrzymać bez swojej przyjaciółki- byłem uzależniony. Wiem, że to co tutaj piszę, może wzbudzić w Was młodych szukających sposobu na życie ludziach bunt, tak jak wzbudzało to we mnie. Niestety jestem typem człowieka, który musi przejechać się na własnym tyłku, żeby do czegoś dojść. Mnóstwo moich znajomych było początkowo negatywnie nastawiona do specyfiku zastępującego klasyczny alkohol a teraz już nie potrafią przestać palić, twierdząc, że nie ma ucieczki od „swojej wybawczyni”. Nadmierne palenie, prowadzi do społecznego zobojętnienia, nie interesują Cię inni ludzie, chyba, że oferują Ci możliwość zrzucenia się na „sztuke” lub podzielenia się jointem. Jakimś cudem udało mi się zdać maturę, potem miały miejsce 3 błogosławione miesiące wolności, z przymusu, ponieważ policja rzuciła cien na moje miasteczko co skutkowało wysoce utrudnionym dostępem do jarania. W ciągu trzech miesięcy znowu zacząłem odczuwać głód, zacząłem dostrzegać innych ludzi i ich doceniać. Wiem, że w dzisiejszych czasach to nie są priorytetowe wartości, jednakże można dojść do pewnych wniosków nie paląc. Po trzech miesiącach, umówiłem się z przyjaciółmi na blanta, założenia były idealne „raz na tydzien, można odpocząć” tylko że raz na tydzien w zawrotnym tempie przekształciło się w raz dziennie, i tak to właśnie działa, im więcej przerw i im dłuższe są przerwy do powrót gwarantuje pogłebienie uzależnienia. I wszystkie plany wysnute w trakcie trzech miesięcy mówiąc najprościej poszły się j***ć. Miałem pracować i studiować zaocznie, jednakże po trzech tygodniach od pierwszego jointa, rzuciłem pracę, tłumacząc sobie, że stać mnie na coś więcej niż „fizyczny zapierdol na budowie”, miesiąc później zamiast na zjazdy uczelni jeździłem do kolegi, z którym jaraliśmy cały weekend, po czym wracałem do domu z uśmiechem na ustach oznajmiając matce, że wszystko idzie w jak najlepszym kierunku. Po dwóch miesiącach już nie studiowałem. Zacząłem pracować w jednym z lokalnych zakładów produkcyjnych wydając praktycznie wszystkie zarobione pieniądze na palenie. Pomijając fakt, że nadużywanie marihuany zabiera Ci wszystko a przede wszystkim chęć do robienia czegokolwiek, jest coraz bardziej zepsuta, podatna na depresje i załamania nerwowe psychika. Reasumując palenie marihuany na dłuższą metę prowadzi do: częstych depresji, załaman nerwowych, braku apetytu, niemożliwości skupienia się na czymkolwiek, dziur w pamięci.

Depresja, to poczucie bezsensu, braku nadziei na wszystko co jest dobre, nie chce Ci się wstawać z łóżka, nie chce Ci się żyć, zamieniasz się w żywego trupa, który marzy wyłącznie o tym, żeby kolejny dzien udręki się skonczyl. Coraz dłużej śpisz i coraz mniej chce Ci się wstawać, w pewnym momencie moim, codziennie powtarzanym mottem stało się „nienawidzę swojego życia”, z depresji, oprócz oczywistego odstawienia marychy, może być praca, generalnie jakieś zajęcie, realizacja swoich celów, mimo nie dostrzegania sensu w tym co się robi oraz przyjaciele, przez co rozumiem ludzi, którym możesz zaufać. Załamania nerwowe, to impulsywne uczucie, które nie kontrolowane prowadzi do samobójstw czy też samookaleczen.

Brak apetytu, jak w temacie, jak ktoś palił to wie czym jest gastro. Dla laików wyjaśnię, że to uczucie po zjaraniu się, wywołujące ogromny głód, jesz wszystko co Ci się nawinie, mimo że normalnie nie byłbyś w stanie tyle zjeść. Na dłuższą metę, prowadzi to do rozstrojenia organizmu, w efekcie do praktycznie całkowitego braku apetytu, jesz tylko jak masz gastro.

Nieumiejętności skupienia się na czymkolwiek raczej nie trzeba tłumaczyć, natomiast dziury w pamięci są warte kilku słów. Na początku po prostu w połowie zdania zapominasz dalszej części tego co chciałeś powiedzieć, z biegiem czasu, się to pogłębia. Mylą Ci się dni, myli Ci się wszystko, pamięć jest względna a zobojętnienie sprawia, iż masz to po prostu w dupie.

Palacz nigdy nie powie, że marihuana w czymkolwiek mu przeszkadza, bo w późniejszym etapie jest cały czas pod wpływem działania co nie zawsze objawia się w widoczny sposób.

W Polsce dostęp do całkowicie naturalnego stafu jest praktycznie niemożliwy, wszelkiego rodzaju syf, którym dealerzy podsypują swój towar jest mało wykrywalny a oprócz zwiększania doznan, zwiększają się też psychiczne urazy.

Jak powiedział ktoś mądry, wszystko jest dla ludzi ALE w odpowiedniej dawce, dodam od siebie, że nie dla wszystkich ludzi i wcale nie wszystko. Jeden z byłych użytkowników w odpowiedzi na to zaproponował zacząć od gówna.

Da się, z tego wyjść. Mam znajomych, którzy nie palą od kilku lat, ale nigdy nie będą już w pełni tacy jak przed zapaleniem, dlatego też ostrzegam wszystkich zwolenników stwierdzenia, że to nie szkodzi. Każdy prędzej czy później doświadczy uczucia głodu marihuanowego, zwanego ciśnieniem etc. Każdy nawet ten, który wydaje się być bardziej odpornym na szkodliwe skutki. Proszę was, koleżanki i koledzy, żebyście przemyśleli dobrze decyzję, która może zmienić wasze życia w sposób, który może się wam nie spodobać.

Ja zanim zacząłem palić, uczyłem się bardzo dobrze, miałem doskonałą pamięć i zadatki na jakąś dobrze płatną pracę, czas przeszły, w tej chwili nie mam na to szans, bo mimo odstawienia narkotyku dalej mam problemy z koncentracją i zapamiętywaniem czegokolwiek. Wielu raperów propaguje palenie, tyle, że oni mają na to pieniądze i czas, wy dajecie koncerty raz na jakiś czas a potem macie wolne? Być może teraz tak jest, chodzicie do szkoły ale jak ją skonczycie, to zakres wolnego czasu się zmniejszy, przy zwiększeniu się liczby obowiązków. „Nie chce to nie weźmie, przecież swój rozum ma”, wpływ otoczenia, kolegów itp. Jakoś średnio się do tego odnoszą, a potem właśnie „rozum” jest najgorszym wrogiem. Tyle mi zostało, że mogę ostrzec kolejnych niczego nie świadomych. Pozdrawiam Sithras