Czasami gloryfikuje się niewiarę lub ateizm, wynosząc odrzucanie Boga do rangi "naukowego" podejścia do świata, życia. Tymczasem w niektórych wypadkach niewiara i to, co nazywa się ateizmem, jest rezultatem niemoralnego postępowania człowieka, jego pychy i niechęci do przyjęcia prawdy o sobie samym, o swoim złym życiu. Gorzką prawdę o sobie, o swojej niemoralności na ogół trudno przyjąć człowiekowi, dlatego też usiłuje nierzadko "zapomnieć" o niej. Temu zapominaniu przeszkadza jednak odzywający się ciągle głos sumienia. Żeby go zagłuszyć, człowiek unika tego, co przypomina mu Boga, Jego przykazania i przykrą prawdę o sobie. Dlatego też oddala się od Kościoła, nie uczestniczy w liturgii, we Mszy św., nie przystępuje do sakramentów, szczególnie unika sakramentu pojednania, nie modli się, nie robi rachunku sumienia, nie zastanawia się nad sobą. Nieraz człowiek tak się oddala od religii, że staje się ateistą. Chce, aby Boga nie było, w przeciwnym bowiem razie musiałby zmienić swoje postępowanie. Usiłuje więc udowodnić sobie, że nie ma ani Boga, ani życia wiecznego, ani zbawienia, ani potępienia. Ta forma ateizmu jest właściwie wewnętrzną walką z Bogiem.
Mówienie, że istnieje tylko to, co można zobaczyć, nie wyraża prawdy. Kto może powiedzieć, że na innych planetach na pewno nie ma żadnych żywych istot dlatego tylko, że nikt ich dotąd nie zaobserwował i może nigdy nie zobaczy? Podobnie nielogiczne wydaje się twierdzenie: "Bóg nie istnieje, ponieważ nikt Go nie widział" albo też inne: "Człowiek z pewnością nie istnieje po śmierci, ponieważ nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie jego pośmiertnej formy życia". Przecież zdajemy sobie sprawę, jak trudno byłoby człowiekowi urodzonemu i mieszkającemu ciągle w pokoju bez okien wyobrazić sobie, że istnieją chmury, drzewa, słońce, czyli rzeczy, których nigdy nie widział. Człowiek taki mógłby to wszystko poznać, gdyby wyszedł ze swego pokoju bez okien lub też gdyby ktoś z zewnątrz przyszedł i opowiedział mu o tym, czego sam na własne oczy nigdy nie widział. Podobnie i nam, ludziom, trudno sobie wyobrazić to, co może istnieć poza naszym światem, czasem i przestrzenią. Bóg przez Chrystusa objawił nam ten świat, którego nasze oczy nie widzą.