Czy to jest dobre do podforum "Nauka"? Może i tak, bo Moody jest uczonym, a kontrargument o 'niedokrwieniu móżgu' to również nauka, a ja mam tylko pytanie, a gdzie jak gdzie, ale tu jeśli tylko gdzieś się rozpędzam, to ochotnie mi to ktoś wykaże.

Temat: życie po życiu w wersji Moody'ego
Jako 13-latek nawet się przejąłem tą książką - jak pamiętam. Potem jednak doszedłem do wniosku, że równie dobrze może to być jak ze snami, co jednak nie przekreśla wciąż nieśmiertelnej duszy Dusza sobie, a umierający mózg sobie. Tu dodatkowo silny wpływ krytyki, że to jedynie niedotlenienie mózgu. No więc nie bez żalu, ale uznałem, że to nie jest zbyt wiarygodne. Natomiast faktycznie co innego śnięty mózg, a co innego nieśmiertelna dusza.
W dyskusjach z paranormalnymi trzymałem tę linię, co chyba ich złościło.

No ale teraz myślę tak. Przyłożono więc naturalistyczne metody wyjaśniania i wyjaśniono. Cudnie! Ale czy faktycznie?
Wątpliwości
Jeżeli to tylko tak jak ze snami to coś tu nie gra. Te opowieści są np. takie, że ktoś nagle po przebudzeniu wie, że po drugiej stronie szpitala leży but. Nie no jasne... jak ktoś sceptyczny, to będzie truł, że skoro nie jest możliwe życie po życiu, to znaczy, że wcześniej jakoś kiedyś tego buta widział.
Ale co innego mnie trapi faktycznie.
" ... Ze zdziwieniem zorientował się, że stoi obok swojego łóżka w sali szpitalnej i widzi leżące nieruchomo własne ciało. Obok siedziała z pochyloną głową jego żona, Beverly. Pragnął za wszelką cenę skomunikować się z nią, jednak bezskutecznie, gdyż w ogóle nie reagowała, tylko siedziała nieruchomo, wpatrując się w podłogę... "
Potem spotyka istoty czekające na niego, potem zaś istoty złe, a po jakimś czasie Jezusa (po tym jak się zaczął modlić, aby odgonić owe złe duchy). Zacytowałem malutki fragment długiej relacji.
Trywializuję trochę. Całość w aktualnym "Miłujcie się". Przeżył to i opowiadał Howard Storm (ur. 1946), profesor sztuki na Uniwersytecie Northern Kentucky. Do opisanego doświadczenia ateista. Wiedział, że po śmierci nic nie ma i na łożu owej śmierci (jak wtedy myślał) z takim myśleniem pożegnał się z żoną i dziećmi. Po tym wydarzeniu katolik.
Podaję kto, bo nie wypada rzucić cytatu i nie powiedzieć skąd to, ale nie o to, że on jest profesorem mi chodzi.
Otóż wszystkie te opowieści, mimo różnic, mają jedną wspólną, trywialną cechę: Nie ma opowieści, w której ktoś jednak jest w stanie nawiązać kontakt z żyjącymi! Why? Przecież to tylko ułuda. Jeśli to tylko sny, no to powinna być dowolność. Racjonalne sny? Gdzie i kiedy tak bywa? Ja bardzo często rozmawiam z ludźmi w trakcie nocnych majaków umysłu. Dlaczego skoro to tylko niedokrwienie mózgu nie bywa tak, że komuś się jednak udaje dogadać z taką siedzącą żoną, a przy okazji pogadać z innymi duchami?
Dlaczego nie bywa tak, że ktoś budzi się i mówi, że umierając widział tunel na końcu którego była miłująca Istota, a przy okazji pogadał z lekarzem, który go reanimował? Troszku racjonalne te opowieści są...
Zarzuty?