Zaraz na wstępie należy zastrzec: zwrot "kontrwywiad Służby Bezpieczeństwa" mógł zostać użyty jedynie przez kogoś, kto na temat służb specjalnych nie przeczytał nawet elementarza. Wypowiada się więc o czymś, o czym nie tylko nie ma pojęcia - lecz nawet rości sobie prawo do takiej bufonady. Odpowiedni fragment elementarza brzmi: "Służba Bezpieczeństwa to coś zupełnie odmiennego, niżeli kontrwywiad". Różnica jest zasadnicza.

   Służba Bezpieczeństwa (SB) to po prostu policja polityczna. Odpowiednik (lecz tylko odpowiednik strukturalny) to NKWD, Czeka, Gestapo, Stasi etc etc. Sferą zainteresowań policji politycznej jest lojalność obywateli, przystosowanie do systemu władzy, co za tym idzie - wszelkie ruchy dysydenckie, działania i zaniechania. Taką policję interesują myśli obywateli, ich wzajemne odniesienia, wpływy i zależności. Prawem i obowiązkiem takiej policji jest pełna kontrola obywateli w każdej dziedzinie życia.

   Nie chcę tu pisać o metodach, to zbyt obszerny temat. Wystarczyć muszą te ogólniki.

   Kontrwywiad natomiast jest służbą całkowicie odmienną. Podlega też innemu ministerstwu, Obrony Narodowej, podczas gdy SB - Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Zadaniem kontrwywiadu jest przeciwdziałanie wrogiej infiltracji kraju oraz ochrona tajemnic państwa - wojskowych, naukowych, gospodarczych etc. W tym celu kontrwywiad otacza odpowiednią opieką każdego, kto ma do tych tajemnic dostęp lub tylko może mieć. Każdego, kto może być cennym dla obcego wywiadu.

   Metody są i tu rozmaite. Często polegają na werbowaniu nawet nie stałych, lecz okazjonalnych agentów, którzy z racji pobytu za granicą mogą zetknąć się z czymś, co zainteresuje nasz wywiad. Także tych, którzy jedynie stykają się z osobami przybyłymi z zagranicy, a interesującymi z określonych powodów. Zadania polegają na tym, by słuchać i patrzeć, czasami zaś (nierzadko) także na tym, by zdradzić jakąś (dez)informację.

   Współpraca kontrwywiadu i SB to iluzja, czasem jednak podtrzymywana. Wymiana informacji wzajemnych bywała zawsze utrudniona. Stroną silniejszą, bardziej bezwzględną był na ogół kontrwywiad - prezentował racje ważniejsze.

   Ze względu na to, że policja polityczna chroniła ustrój, którego moralne potępienie jest oczywistością, współpraca z nią winna hańbić.

   Współpraca z kontrwywiadem, chroniącym państwo (jakie by nie było: polskie) nie może przynosić żadnej ujmy.

   W niektórych państwach Służba Bezpieczeństwa łączyła w sobie kontrwywiad (np. Stasi w NRD), KGB w Związku Radzieckim (NKWD - nie). U nas były to zawsze dwie odrębne służby.

   Jak pracował kontrwywiad - mało kto wie. Amerykanie - kompletnie nic. Rosjanie - może połowę, może nawet mniej. CIA już w latach 60-tych doszła do wniosku, że wysyłanie agentów do Polski możliwe jest jedynie pod warunkiem wyrażenia zgody przez nasz kontrwywiad... To nie dowcip: taką zgodę kontrwywiad nie raz wyrażał.

   A potem Polakom zachciało się własnej polskiej swobody. Amerykanie uznali to za jeszcze lepszy dowcip. Macierewicz i spółka dokończyli resztę. Polska jest już do tego stopnia "zaszpiegowana", że nikt nad tym nie panuje. Dlatego potrzebne są "sukcesy" w rodzaju "zdemaskowania" profesora Wolszczana: głośne nazwisko, głośny "sukces".

   Muszę się przyznać, że czuję się bardzo zawiedzionym reakcją profesora Wolszczana wobec prasowej nagonki. Zresztą, nie tylko jego reakcją. Gdyby to mi zadano pytanie: "Czy współpracowałeś ze służbami?" - udzieliłbym następującej odpowiedzi:
   - A merde was to obchodzi! Moja sprawa!

   Jest to bowiem oczywistość. Jeśli można sporządzić akt oskarżenia, należy go sporządzić, a jeśli nie można, to mordy w kubeł i cicho zgrzytać zębami. Bo w normalnym kraju można za coś takiego trafić do kryminału.

   I daj, mocny Boże, aby któryś z tych łaknących sensacji oraz szmalu dziennikarskich kojotów - trafił tam wreszcie.
.