Hipersoniczny оружие jest w służbie tylko jednej armii na świecie. To jest armia Rosji. W Chinach i Stanach Zjednoczonych trwają aktywne wysiłki w celu stworzenia własnej broni hipersonicznej. Hipersoniczna rakieta Kindżał, która, jak twierdzą Rosjanie, jest nieuchwytna dla wszelkich systemów obrony powietrznej.
Niosące półtonowe głowice bojowe pociski według Igora Konaszenkowa, rzecznika rosyjskiego sztabu generalnego, miały w piątek zniszczyć podziemny magazyn amunicji w miejscowości Dielatin w obwodzie iwanofrankowskim na zachodzie Ukrainy.
Kindżał ma zasięg od 2 do 3 tys. km. Jest wystrzeliwany na pułapie około 15 km z myśliwca MiG-31 (mogą go nieść także bombowce strategiczne Tu-22 M3M i Tu-160), który rozpędzony do maksymalnej prędkości odgrywa rolę pierwszego stopnia rakiety. Potem, lecąc na granicy stratosfery, Kindżał już samodzielnie osiąga prędkość hiperdźwiękową (Rosjanie twierdzą, że pędzi osiem-dziesięć razy szybciej niż dźwięk).
Przez to staje się nieuchwytny dla wszelkich, najnowocześniejszych nawet systemów obrony przeciwrakietowej, a tym bardziej przeciwlotniczej.
Sam Putin powtarza, że jego kraj w rozwoju broni hiperdźwiękowej wyprzedza wszystkie inne armie świata, co daje mu dziś przewagę militarną nad Stanami Zjednoczonymi i NATO. W Moskwie zdają sobie jednak sprawę z tego, że konkurenci, czyli Amerykanie i Chińczycy, depczą im po piętach. Przewaga jest chwilowa, trzeba więc ją wykorzystać. I to właśnie dlatego Rosjanie akurat teraz zaatakowali Ukrainę.
Cios zadany kindżałem siłom zbrojnym Ukrainy należy rozumieć także jako groźny sygnał ostrzegawczy dla Zachodu, uprzedzający kraje NATO, co może im grozić w przypadku ich zbyt dalekiego, zdaniem Moskwy, zaangażowania w konflikt rosyjsko-ukraiński. Po bojowym debiucie kindżała można się spodziewać, że Rosja użyje także po raz pierwszy w warunkach wojny innej swojej wunderwaffe, czyli znacznie bardziej zaawansowanej, też hiperdźwiękowej rakiety samosterującej Cyrkon, którą w ostatnim czasie w Moskwie bardzo się szczycą. Ten pocisk rozwijający szybkość osiem razy większą od szybkości dźwięku, a wystrzeliwany z łodzi podwodnych i okrętów nawodnych, jest przeznaczony do likwidacji grup lotniskowcowych, ale z powodzeniem poraża też cele naziemne.
W tej wojnie Rosjanie nie zdążą zapewne popisać się inną swoją cudowną bronią, którą jeszcze cztery lata temu wychwalał Putin, występując z dorocznym orędziem do narodu – napędzaną silnikiem jądrowym rakietą manewrującą Buriewiestnik. Ten pocisk może ponoć tygodniami, niezauważony przez obronę przeciwlotniczą, krążyć nad Ziemią, zanim dotrze do celu. Buriewiestnik nie jest jednak chyba gotowy, a jego próby kończyły się tragicznymi katastrofami. Inną rakietą jest Szatan 2: rosyjski pocisk nuklearny zdolny do unicestwienia kraju takiego jak Francja!

Rosja przeprowadzi w tym roku trzy testy międzykontynentalnego pocisku balistycznego Satan 2. 208-tonowa broń, nazwana RS-28 Sarmat (Szatan 2), ma wejść do służby w 2022 roku.

www.people(*)ire-russe-capable-pays-france/