Żółć nieboszczyka wypływa strumieniem
Palonym na ogniu grzech Sodomy
Pożerając glebę cichym lamentem
Będąc zwieńczeniem czarnej korozji
Na oknie gdzie płaczą śniegi straceńca
Popiół modlitwy bezradny jak żebrak

Tylko zakrywam kark przed gilotyną
Co świszczy co błyszczy i głowy odcina
Bez oczu ślepiec widzi niegodziwość
Lecz błądzi po drogach ciało rozrywa
Pragnie zabijać niewinne istoty
Odpina siódmą pieczęć końca epoki

Jak prąd przeszywający zgon mordercy
W złotych walizkach plujących jadem
Ten Narcyz chodzi po linie rozterki
Pyta jakby zapraszał na kolację
Lecz nie zna schizofrenii płaczącej krwią
Czekając długo na ostateczny sąd

Z lotu ptaka mózg wyglada jak zwłoki
Niszczone stare próchno na wodzie
Szepty do ucha źródła paranoi
Mój statek zatonął jeszcze na lądzie
Ubrałem się na czarno na mój pogrzeb
Nikt nie raczył przyjść co teraz będzie mój Boże