Bastion Wolności Czystego Morderstwa
Błąd narodzin co krzyczy głuchym tonem
Stosy nagich ciał palonych goryczą
Ludzie pragnący spotkania z Bogiem
Przez kłamców idących krwawą doliną
Białe płomienie co krzyża symbolem
Czarnego ścierwa ukrytym najeźdźcą
Swych oponentów biorąc w niewolę
Nowo czyszczonym nie czystym mordercą
Nie zrozumiałych motywów polany
Bez skruchy gwałcących prawa ludzkości
Nie ludzi potworów źródła cierpienia
Zabitych udręka tworzy moczary
Bo ich duma to hańba niewinności
Nadzieją ostatni bunt pokolenia
Mrok Elizejskich Pól
Na martwych polach gdzie radość kwitnie
Polewana gorącą wodą z dziewiątego kręgu
Toną wśród fałszu tak gorzkich odmętów
Zdany na ślepca niczym pinata na linie
Zbłąkany w labiryncie gdzie zgubiłem życie
Już słyszę tępy odgłos jadowitych bębnów
Szelest zła który wyznacza swych giermków
Również mnie chce powołać na przegnicie
Przerwać granicę kłamstwa zionącego ogniem
Dar ostatnich dni może nigdy nie nadejdzie
Oślepiani srebrnym młotem nawrócenie i zła
Dlaczego skarbiec Świata staje się ich domem
Gdy chcę krzyczeć hamują ołowianym kneblem
Lecz sami po złocie podróżują jak po wyspach
Gwoździki św. Tomaszka
Chodzę po ciemnych korytarzach bez zakrętów
Zatruta wola ugina się pod ciężarem mroku
Jestem już nie uchwytnym pokarmem dla sępów
Nie czuje bólu nie czuję pragnienia nie czuję głodu
Gdzieś głęboko wśród innych takich jak ja leże
Miejsce gdzie żywy człowiek traci swą odwagę
Wiję swój kokon przecież ja już w nic nie wierzę
Nie wiem nic co jest prawdą a co mirażem
Ile słów wypowiem zanim wtrącą mnie do klatki
A czerń przykryje znów złudzenia życia postępu
Chciałbym dać te myśli dla mojej kochanej matki
Nie będę czuł nigdy więcej samoistnego wstrętu
Na plastikowych mostach chcę budować barykady
Gdy żelazne gwoździe przybiją wieko mojego grzechu | 
1 na 1
