Mam do was mądrzy ludzie małą prośbę.
Otóż w sobotę 17 września mój syn będzie brał ślub kościelny.
W zasadzie jest człowiekiem niewierzącym.
Nigdy do kościoła nie uczęszczał, był ochrzczony dzięki zabiegom mojej żony.
Było mi to obojętne, żona chciała to się stało.
Jego przyszła żona pochodzi z rodziny katolickiej i to dzięki tej rodzinie i jej namowie wezmą ślub kościelny. Podchodzę do całej sprawy spokojnie i bez emocji światopoglądowej.
To ich ślub i ich decyzja, ja oczywiście na ślubie będę, w kościele też.
Chociaż jestem ateistą to na ceremonię kościelną pójdę, chociaż nie umie się modlić i czynię wtedy to, co inni, wstaję siadam itd.
Syn mój żył z Izą (imię jego przyszłej żony) w konkubinacie parę ładnych lat.
A teraz wyjaśniam, na czym polega moja prośba.
Otóż istnieje tradycja żegnania syna i córki przez rodziców.
Oni będą walić gadkę typu, kościół Bóg wiara.
Ja chciałbym też dać im rady na życie w szczęściu bez wzmianki o tych wartościach, co wyżej, jednocześnie nie chciałbym nikogo urazić.
Mam parę myśli nie uczesanych, ale może ktoś ma lepsze.
Proszę się ze mną podzielić swymi pomysłami.
Dziękuję.
Kozaczek3