Witam.

Temat który chcę podjąć, dotyczy osób z dysfunkcją DDA. Doświadczyłem osobiście związku z tego typu osobą i chciałbym z wami podzielić się tym doświadczeniem, niezwykle cennym, dającym niemało wiedzy o relacjach międzyludzkich w ogóle.

Mając niespełna 23 lata na karku, zakochałem się w pewnej dziewczynie. Nie byłoby nic w tym nadzwyczajnego, ot czysto chemiczna reakcja z domieszką namiętności. Jej ojciec był nałogowym Alkoholikiem i "przyznała mi się" zaraz na początku znajomości. Miała trzech braci. Piszę "przyznała mi się" w kontekście klimatu który chcę narysować - jest to pewnego rodzaju auto afirmacja - jestem osobą doświadczoną, która wiele przeszła przez życie. Warto dodatkowo wiedzieć, że była już dwukrotnie zaręczona, pierwszy narzeczony zdradził ją z swoją najlepszą przyjaciółką płodząc dziecko, a drugi narzeczony - były policjant, z którym wzięła kredyt na mieszkanie, przy czym także nie wypaliło i jej bracia musieli żyrować żeby spłacić.

Jako osoba powszechnie ciesząca się szacunkiem czy to w zakładach pracy czy wśród znajomych - podszedłem do tego po ludzku. Z błędów należy wyciągać wnioski, a to co skończone - zostawiać werdyktom historii, której scenariusze są pisane zaraz po rozstaniu lub też po jakimś czasie. Nie ukrywałem nigdy tego, że cenię Racjonalizm - godzenie się z faktami, historią danego człowieka, i przyjmowanie rzeczywistości takiej, jaka ona faktycznie jest. Po pierwsze - rodziców się nie wybiera, co jest faktem niezaprzeczalnym. Po drugie - rozpoczynamy nowy rozdział, więc piszemy od tej chwili nową kartę.

Wielokrotnie kiedy rozmawialiśmy na tematy istotne i te mniej - padało z jej strony "ja tak na prawdę trochę wierzę w tego boga". Nie w formie instytucji Kościelnej, chociaż osoba ta twierdziła że przeszła przez inicjację sakramentalną i związaną z tym serią upokorzeń napalonych czarnych na jej walory fizyczne. Pochodziła ze wsi - gdzie proboszcz jak wiadomo - władca dusz i ziem niczym Flaszka Głódź. Następowało u niej - tak z relacji wynikało, po jakimś czasie mieszanie "alkoholi" - stężenie kościelnych przepisów, alkoholizm domowy, późniejsze ekcesy z amfetaminą w liceum, oraz różne inne upodlające sytuacje, w których normalny człowiek, wymiękłby. Postawa "Ojca" bijącego współbiesiadników wesela swojego syna tasakami - można by rzec - normalka.

Po miesiącu tej jakże satysfakcjonującej znajomości - zerwałem kontakt, w obawie o samego siebie. Osoba ta, jako DDA, zastanawiała się co faktycznie jest realne, a co nie. Nie zastanawiała się z powodu punktu widzenia jakiejś idei filozoficznej, czy czegokolowiek. Jej postawa, jej słowa brzmiały: Ja do niczego się nie nadaję, nienawidzę siebie, ale chociaż dobre to że ty masz przed sobą przyszłość, jakąkolwiek mimo to szukam serii kolejnych złudzeń w postaci kogoś kto się mną zaopiekuje, kogoś kto będzie moim psychoterapeutą. Na nic zdały się me wysiłki w postaci podbudowujących słów. Słów pełnych optymizmu, pewnej nadziei na lepsze jutro. Mój cały racjonalizm, a po jakimś czasie selektywne nie branie do siebie pewnych spraw - spadł na panewce, w obliczu alkoholu złożonego z religii, który był podpalany przez "domowe ognisko rodzinne". Otrzymaliśmy prawdziwy "ogień piekielny" na ziemi. W obliczu pewnej klęski, jako osoba pewna siebie - wycofałem się z tego układu jak najszybciej się dało.

Pragnę zwrócić uwagę w przytoczonej wyżej historii na kilka bardzo ważnych faktów. Po pierwsze, osoby takie swoje traumy przelewają niepotrzebnie na swoich partnerów - zamiast iść do specjalisty i podjąć długoterminową terapię, wolą trwać w centrum piekiełka alkoholowo-religijnego - tak jest im bezpiecznie, ponieważ w tym się wychowali. Ich naturalną zdolnością jest brak zdolności do tworzenia poprawnych relacji, które dają satysfakcję w wielu wymiarach. Nie ulega wątpliwości że przez łóżko starają się zatrzeć jarzmo piekiełka, które sami sobie fundują, pogłębiając frustrację. To tylko jeden z defektów, tak skomplikowanych osobowości. Zarówno wyznają wiarę w "boga, bogów", najczęściej katolickiego, jednocześnie destrukcyjnie wpływając na otaczającą rzeczywistość, i możliwości, jakie ona niesie.

Zrobiłem z czystej przekory mały eksperyment tak na koniec, który mnie tylko utwierdził w tym. Zabrałem ową osobę do Kościoła, dnia 1 stycznia, br. Jakież było moje zdziwienie, kiedy po prawie wieloletniej abstynencji od treści kościelnych, osoba owa chciała się wyspowiadać. Ba, kiedy wielebny z ambony powiedział o tym że Parafia posiada swoją stronę na Facebooku - jej radości nie było końca i mogła o tym wiele godzin dupę truć.

Koniec końców, pomimo ognia namiętności, zwyciężył we mnie rozsądek, dając mi podstawy, młodemu racjonaliście, do patrzenia pozytywnie w przyszłość, z dużym doświadczeniem życiowym, które jest bezcenne.