W miasteczku, z którego pochodzę budują nowy kościół. Nie ma w tym nic dziwnego, w końcu polski krajobraz jest kościołami usłany. Budowę sponsorują mieszkańcy. Stado zbieraczek składek nachodzi co miesiąc parafian i wyciąga kasę. Ludzie nie za bardzo chcą dawać, bo nie mają, z czego, ksiądz na niedzielnej mszy odprawianej w kaplicy pokrzykuje na owieczki, które stoją z opuszczonymi głowami, jak stado baranów. W mieście jest już kościół, ale ktoś tam uznał, że to za mało, w innej dzielnicy stworzono drugą parafię, postawiono 18 lat temu kaplicę. Nieważne, że zaspokaja potrzeby przychodzących parafian. Trzeba postawić kościół.
Na budowę potrzebny jest plac, zabrano ludziom działki, które opłacali od 30-lat i na których postawili sobie altanki i sadzili warzywa. Zburzono latanki, na grządki wjechały dźwigi. Nie znalazł się nikt, kto by zaprotestował.
Miasteczko kilkutysięczne, bieda, bezrobocie. Szkoły, przychodnie, przedszkola, dworzec kolejowy zbudowane jeszcze za poprzedniego ustroju, wszystko wymaga już gruntownego remontu, albo zbudowania na nowo. Włodarze miasta jakby tego nie widzieli. Za przyzwoleniem urzędu oddano Kościołowi plac, choć można by postawić na nim nowe przedszkole, bo stare już za małe.
I nadal nie ma w tym nic dziwnego, kościoły wyrastają jak grzyby po deszczu, Kościół dostaje grunty za darmo, albo za śmieszne pieniądze.
Dziwi mnie postawa Polaków. Będą na Kościół narzekać, skarżyć się, przeklinać nawet, ale jak przyjdzie, co, do czego, kasę w kieszeni znajdą, choć lodówka pusta. I zrzędzą, że Kościół przejmuje ziemię, ale nikt nie zaprotestuje. Doprowadziliśmy do takiego stanu rzeczy, że ten kraj potrzebuje już rewolucji. Małymi krokami nic się nie osiągnie, bo Kościół sadzi susy i nie ma, co mieć pretensji do Kościoła, że skubie frajerów.