Jestem z rocznika 1973. Jeżeli pozwolicie, przedstawię moje wspomnienia z lekcji religii. Byłem w pierwszej klasie podstawówki, a kościół znajdował się 40 metrów obok. Jako dziecko gówno miałem do gadania - po szkole szło się na obiad i potem do salki katechetycznej na religię. Babcia i jej siostra, moja Ciocia, które już nie żyją, ale które pokazały mi dobro w postaci pięknej, bo pełnego oddania rodzinie, wspierały mnie w tych katechezach. Cieszyły się, gdy chodziliśmy razem do kościoła, gdy z lekcji religii za 10 złotych (od Nich) przynosiłem jakiś obrazek i uczestniczyłem regularnie w katolickich obrządkach. Potem, po wielu latach, uświadomiłem sobie, że Ich podejście do innych ludzi było najpiękniejszą "religią", jaką poznałem.
Wróćmy do tematu, katechezę prowadziła stara siostra zakonna i JEDYNE co pamiętam do dziś, to wizja piekła. Jestem osobą o dużej wyobraźni. Byłem taki od dziecka. Opowieści, które słyszałem, jawiły się przed moimi oczami zwielokrotnione, kształtne i barwne. Pamiętam, gdy ze strachem myślałem, że "zgrzytanie zębów" to coś tak potwornego, że nie ma gorszej rzeczy. Opowieści o "smażeniu w smole" sprawiały, że bałem się mieć jakikolwiek grzech. MUSIAŁEM wierzyć, bo inaczej skończyłbym w piekielnym kotle. Ale...
nie czułem nic boskiego, Jezus był potworną, rozciągniętą na krzyżu legendą z posmakiem octu na ustach ("gąbka podetkana na włóczni"), a moje zaangażowanie polegało na klepaniu odpowiedniej ilości modlitw, których nie rozumiałem (pewnie jak każde dziecko). Komunia, mimo że "wpuszczałem Jezusa do swojego serca", była tremą, którą chciałem mieć ją już za sobą i obejrzeć prezenty w ciepłym rodzinnym gronie, tak odległym od ziejącego przerażeniem i zimnem kościoła. I tak moja "katolickość" stała się lękiem, obawą przed piekłem, diabłami i tą straszną, gorącą smołą. Bierzmowanie pamiętam jako wizyta z kumplami ze szkoły w kościele, gdzie miałem tylko pamiętać co powiedzieć i kiedy.

Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu i człowieka, który myśli i szuka odpowiedzi, wiem że nie da się strachem wytworzyć miłości. Wiem, że to oczywiste, ale wiem też, że bez potworności piekła ludzie nie chodziliby do kościoła. Bo miłość jest w nas i to jest najważniejsze, żebyśmy żyli, potrafiąc się nią dzielić. A Bóg... jeżeli w ogóle jakiś jest, to właśnie doceni.