Opowiem Wam kolejną dziwną sytuację z mojego życia.


Miało to miejsce w połowie lat 90-tych, chyba nawet w 1995 r. Wczesnym rankiem jechałem autobusem z Dworca Zachodniego w Warszawie w kierunku Płocka. Jeszcze na tym dworcu czekając na autobus czytałem Biblię. Nagle podeszła do mnie 19-letnia dziewczyna z prośbą, abym jej pomógł, gdyż – jak powiedziała – wszędzie widzi Szatana (nie wnikałem w to).

Jej prośba była przejmująca, gdyż widziałem jak coś ją męczy. Opowiedziała mi, że dzień wcześniej przyjechała zdawać egzamin na studia, a taksówkarz wioząc ją na ostatni autobus – tak zamotał, że nie zdążyła, i w związku z tym zaproponował jej, aby przenocowała u niego. Zgodziła się.
Tam najpierw włączał jej filmy pornograficzne, po czym zachęcił ją na seks, a rano przywiózł ją właśnie na ten autobus do Płocka.

Mówiła mi, że nie wie co się z nią dzieje i wszędzie widzi Szatana.
Okazało się, że razem jechaliśmy tym autobusem.
Już w autobusie zaczęliśmy się modlić o jej uzdrowienie.

Poprosiłem ją, aby za tydzień przyjechała do mnie – mieszkałem koło Płocka – to pójdziemy do kościoła przed tabernakulum i będziemy się modlić (miałem względy u proboszcza a przez to dostęp do kluczy do kościoła więc kiedy chciałem szedłem na modlitwę w samotności).

Po tygodniu przyjechała – ale ku mojemu zaskoczeniu – przyjechała ze swoją matką, która usilnie i ze łzami prosiła mnie, abym pomógł jej córce.
Nie zapomnę tej chwili jak głupio się czułem – jak jakiś uzdrowiciel, którym nigdy nie byłem. Byłem nieco w szoku z powodu tej sytuacji, bo co robić.
Matka opowiedziała mi, że córka w tak trudnym stanie wróciła z Warszawy i nigdy taka nie była. Była u lekarzy, ale odsyłali ją do psychiatry.
Przejmujące natomiast było to, że córka widywała Szatana – co nigdy mnie nie ciekawiło co to oznacza.

Słyszałem kiedyś o podobnych sytuacjach, w których kiedy człowiek świadomie dopuszcza do siebie ciężkie winy – daje do siebie przystęp złu i otwiera się na to zło.
Co zatem zrobiłem?
Wziąłem klucze od kościoła i poszedłem z tą dziewczyną przed samo tabernakulum, aby mogła dotykać tego tabernakulum, i razem na głos swoimi słowami prosiliśmy Jezusa o uzdrowienie jej z tego stanu.

Nie zapomnę tej chwili i jej twarzy – cała zlana łzami, płakała i prosiła, aby Jezus ją uzdrowił.
To było coś przejmującego.
Poprosiłem ją, żeby jeszcze 2 razy przyjechała na modlitwę. Przyjechała i tak samo modliliśmy się.
Po drugiej modlitwie uznała, że już wszystko jest w porządku więc za trzecim przyjazdem dziękowaliśmy Bogu.

Powiedziała mi tylko, że jeszcze nigdy w życiu tak się nie modliła.
Wydaje mi się, że po kilku latach widziałem ją w Płocku na targu, spojrzeliśmy znacząco na siebie, ale poszedłem dalej.

Dodam tylko, że była to bardzo ładna kobieta.

Zaraz ktoś pewnie postawi pytanie, że to wydarzenie nie jest dowodem na istnienie Boga.
Oczywiście, że miałby rację.

Jest natomiast dowodem na to, że modląc się przed tabernakulum w kościele, w którym wg wiary katolików – jest żywy i prawdziwy Jezus Bóg – wzywając tego Jezusa czyli żywego i prawdziwego Boga = ta dziewczyna odzyskała zdrowie (które wg niej i jej matki – utraciła tydzień wcześniej).