Poproszono mnie, abym opisał swój światopogląd. Czy mam to robić? Staram się bowiem ze swoim światopoglądem nie obnosić. Można by rzec, że mój światopogląd jest mój i niechętnie dzielę się nim z innymi. Często bowiem bywa tak, że posiadacze takiego, czy innego poglądu, czują się z tego powodu lepsi od innych i dają to odczuć. Dobrze jeszcze, że nie próbują swoich przekonań narzucić innym przymusem. Tymczasem duma z własnego światopoglądu przypomina np. dumę ze swojego wzrostu, albo kształtu palców. Każdy jakieś ma. Wszelkie dyskusje światopoglądowe uważam zatem za pozbawione głębszego sensu, skoro światopogląd to jest coś, co się kształtuje latami i istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że zmieni się go pod wpływem dyskusji. Sam z resztą wolę rozmawiać o konkretach, a nie o filozoficznych abstrakcjach. Mimo wszystko postanowiłem napisać ten esej.

Zacznijmy od tego, że w świecie materialnym nie obserwujemy działalności żadnej transcendencji, ani teraz, ani w przeszłości. To stwierdzenie wymaga pewnego wyjaśnienia. Istnieją liczne grupy, np. niuejdżowcy, fani różnych Amorthów i Balduccich, maniacy objawień matki boskiej na brudnej szybie, kreacjoniści, czy inni ezoteryści - mitomani, którzy twierdzą, że z takimi ingerencjami transcendencji w naszą materialną rzeczywistość mamy, bądź mieliśmy w przeszłości, do czynienia. Wszyscy oni nie mają racji. Skoro bowiem jasnowidze głoszą, że potrafią przewidzieć przyszłość, to dlaczego żaden z nich nigdy nie wygrał w totka, na wyścigach konnych, albo chociaż na giełdzie? Dlaczego w treści rzekomych "objawień" nie ma żadnej wiedzy, która by wykraczała poza wiedzę posiadaną, lub możliwą do zdobycia przez osoby rzekomo objawień doświadczające? Tymczasem tematem "objawień są najczęściej standardowe banały typu "trzeba się więcej modlić", "modlić się trzeba więcej", "więcej trzeba się modlić". Nawet osławiona, tak rzekomo potworrrna i strrraszliwa III tajemnica fatimska okazała się zwykłym humbugiem. Również rozmaite "Święte księgi" są co najmniej wątpliwej wiarygodności, a fakt, że całkowicie odzwierciedlają punkt widzenia czasów, w których były pisane i tak samo jak objawienia nie zawierają żadnej szczególnej wiedzy, świadczy zdecydowanie na ich niekorzyść. Jednym słowem brak na ewentualne przenikanie się świata transcendentnego i materialnego jakiegokolwiek cienia dowodu. Można zatem spokojnie stwierdzić, że otaczająca nas rzeczywistość jest w 100% materialna.
Z powyższego faktu, ateiści, do których grona niegdyś się również zaliczałem, wyciągają wniosek, że takiej transcendencji, czy jak wolę to nazywać nadprzyrodzonej inteligencji (Boga) w ogóle nie ma. Jest to jednak wniosek pochopny. Chociaż bowiem transcendencji w przyrodzie bezpośrednio nie obserwujemy, to jednak istnieją w niej pewne zjawiska skłaniające do zastanowienia. Jednym z nich jest sam Wszechświat jako taki. Jeżeli bowiem będziemy dociekać przyczyny istnienia Wszechświata, otrzymamy odpowiedź: Wielki Wybuch. Co jednak spowodowało WW? Nauka rozgryza obecnie i to zagadnienie. Niezależnie jednak od odpowiedzi (powiedzmy że WW spowodowało zjawisko X), pada następne pytanie o przyczynę X, potem X-1, etc. Opierając się na powyższym niektórzy usiłują nawet dowodzić istnienia Boga z Pierwszej Przyczyny. Można jednak równie dobrze założyć, że związki przyczynowo skutkowe ciągną się w nieskończoność. Należy też zauważyć, że istnieją zjawiska bez przyczyny. Takim zjawiskiem wydaje się na przykład rozpad promieniotwórczy. Wszechświat mógłby nawet powstać z niczego, jako fluktuacja kwantowa (warunkiem tego jest, aby całkowita energia zawarta we Wszechświecie była zerowa. Wydaje się, że tak rzeczywiście jest, ale dowodu na to nie ma). Wątpliwości jednak pozostają. Rodzi się bowiem pytanie SKĄD SIĘ WZIĘŁY TE ZWIĄZKI? Dlaczego w ogóle cokolwiek istnieje? Pomijam już w tym miejscu zajeżdżoną do szczętu i mocno niepewną, opierającą się bowiem na założeniu, że stałe fizyczne, jak prędkość światła, czy stała Plancka są od siebie niezależne, zasadę antropiczną. Zagadka jednak w dalszym ciągu pozostaje bez odpowiedzi.
Innym ciekawym zjawiskiem, choć dużo (w sensie dosłownym) mniejszego kalibru, jest człowiek. Jego wyodrębnienie ze świata przyrody jest znacznie głębsze niż nam się zwykle wydaje i nie ogranicza się tylko do wielkiego mózgu, oraz stanu permanentnej rui. Na przykład długość życia. Najlepiej jest je mierzyć nie w wartościach bezwzględnych (słoń żyje 70 lat, mysz rok), ale tempem metabolizmu. Ten zaś najwygodniej przedstawić w postaci ilości uderzeń serca. I tu niespodzianka. Długość życia wszystkich zwierząt posiadających układ krwionośny mierzona w ten sposób, jest ...jednakowa i wynosi ok 700 mln uderzeń serca. Długość życia człowieka jest jednak ponad trzykrotnie dłuższa. Tłumaczy się to neotenią, tj tym, że rozwój osobniczy człowieka jest ewolucyjnie opóźniony w dzieciństwie o jakieś 10-15 lat, zaś starość wydłużona o 15-20 lat, co ma ułatwiać opiekę nad wnukami. (samolubny gen się kłania) Istnieją jednak w przyrodzie inne zwierzęta neoteniczne (np owady, czy meksykański płaz aksolotl), które jednak podobnych anomalii nie przejawiają.
Ludzki mózg, a zatem i rozum, powstał w procesie ewolucji w celu lepszego radzenia sobie z następującymi zadaniami:
1. Znalezienia na sawannie czegoś do żarcia,
2. Unikanie sytuacji, kiedy samemu staje się żarciem dla innych zwierząt
3. Rozwoju kontaktów interpersonalnych w ramach grupy, co pociągało za sobą rozwój współpracy, z której wszyscy czerpali korzyści.
I najważniejsze
4. znalezienie i zabajerowanie odpowiedniego partnera do rozrodu.
Obecne badania potwierdzają, że gwałtowny rozwój mózgu, jaki daje się obserwować w historii rodzaju ludzkiego, jest wynikiem doboru płciowego, czyli właśnie bajerowania panienek, które z kolei lubiły niezły bajer, co dawało w ewolucji swoiste sprzężenie zwrotne. Funkcję seksualną mózgu można zatem uważać za najważniejszą, pozostałe zaś jako wtórne.
Tymczasem jednak okazuje się, że ten zaprogramowany głównie na podryw rozum potraf