Rozumiem twoją sytuację. Mam 13 lat i od trzech miesięcy nie chodzę na religię. Jeżeli Ty nie wierzysz to powinieneś rozmawiać z rodzicami do skutku, a jeżeli się nie uda to z inną osobą bliską, katechetą lub wychowawcą. Ja rozmawiałem z moimi rodzicami przez 2 lata o moich poglądach religijnych i udało się. Twoi rodzice powinni zdać sobie sprawę z tego, co Ci da bierzmowanie, jeżeli nie wierzysz i nie chcesz brać w przyszłości ślubu kościelnego. Przecież to powinna być Twoja decyzja. Porozmawiaj z nimi, staraj się, dąż do szczęścia, którego Ci życzę.

Wyjątkowo w większości się z tobą zgadzam, jakkolwiek obawiam się, że przeceniasz nieco poziom katechetów.

>Wyjątkowo w większości się z tobą zgadzam, jakkolwiek obawiam się, że przeceniasz nieco poziom katechetów.

Tak podejrzewałem, że trafiłaś w dzieciństwie na niewłaściwego.

>>Wyjątkowo w większości się z tobą zgadzam, jakkolwiek obawiam się, że przeceniasz nieco poziom katechetów.
>Tak podejrzewałem, że trafiłaś w dzieciństwie na niewłaściwego.

Naprawdę dobrze ci radzę, byś darował sobie uwagi typu 'ad personam'.

>Tak podejrzewałem, że trafiłaś w dzieciństwie na niewłaściwego.
Ja podejrzewam że po prostu statystycznie dużo łatwiej trafić na niewłaściwie prowadzoną religię niż odwrotnie. Przyczyn można znaleźć wiele - od dość specyficznych predyspozycji osób świeckich idących na teologię do tego że cholernie trudno jest wyłożyć ten przedmiot tak aby jednocześnie był w miarę atrakcyjny, mieścił się w kanonach prawowierności KRK a jeszcze na dodatek nie obrażając przy tym za bardzo inteligencji słuchaczy.

Z ciekawości poproszę o wpisy osoby które uważają że udało im się trafić na WŁAŚCIWIE prowadzoną religię. Aha, chodzi mi raczej o okres gimnazjum/liceum - kiedy uczniowie umieją już czytać, a niektórym nawet zdarza się rozumować logicznie.

U mnie w liceum był ludzki katecheta. Przeprowadzał rozmowy uświadamiające z rodzicami, że jeśli dziecko nie chce, to niech nie chodzi - bo się jeszcze bardziej zniechęci. Ja już byłam na wstępnym etapie do totalnego ateizmu, więc byłam tylko na pierwszej lekcji, ale jakoś go to nie ruszyło - trochę się może zaciekawił, że tak całościowo nie wierzę, ale był bardzo miły. Nawet trochę się stropił, że muszę przynieść oświadczenie rodziców, że przejmują opiekę, kiedy mnie nie ma w szkole. Czasami sobie pogadaliśmy na przerwie o jakichś etycznych duperelach, bo to oczytany chłopak był.
Obecnie, jak słyszałam od znajomych z liceum, siedzi w jakimś klasztorze eremickim, już od kilku lat. Wcale mu się nie dziwię

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>Z kolei Twoi rodzice Cię kochają, a Ty kochasz ich, więc lepiej byłoby uniknąć konfliktu i nie sprawiać im przykrości.

Jeśli rodzice kochają, to powinni uniknąć konfliktu i nie sprawiać synowi przykrości.

>>Z kolei Twoi rodzice Cię kochają, a Ty kochasz ich, więc lepiej byłoby uniknąć konfliktu i nie sprawiać im przykrości.
>Jeśli rodzice kochają, to powinni uniknąć konfliktu i nie sprawiać synowi przykrości.

Jeśli rodzice kochają swoje dziecko, to konflikty i przykrości są od czasu do czasu nieuniknione.

>>Jeśli rodzice kochają, to powinni uniknąć konfliktu i nie sprawiać synowi przykrości.
>Jeśli rodzice kochają swoje dziecko, to konflikty i przykrości są od czasu do czasu nieuniknione.
Co człowiek to rozumienie miłości.
Dla jednych to uczucie pokojowa nastawiona na dobro współegzystencja a dla p. Mbieleckiego miłość wyraża się przez konflikt i przykrość. Ciekawe.

> >>Jeśli rodzice kochają, to powinni uniknąć konfliktu i nie sprawiać synowi przykrości.
>>Jeśli rodzice kochają swoje dziecko, to konflikty i przykrości są od czasu do czasu nieuniknione.
>Co człowiek to rozumienie miłości.
>Dla jednych to uczucie pokojowa nastawiona na dobro współegzystencja a dla p. Mbieleckiego miłość wyraża się przez konflikt i przykrość. Ciekawe.

Oczywista demagogia
Bo przecież napisałem wyraźnie: "od czasu do czasu". A poza tymi rzadkimi chwilami "konfliktu i przykrości", w kochającej się rodzinie powinna oczywiście panować radość i pokój.

Jeżeli rodzice pozwalają dziecku na wszystko, żeby unikać konfliktów albo żeby nie sprawiać dziecku przykrości, to znaczy, że tak naprawdę nie kochają swojego dziecka.

> Oczywista demagogia
Właściwie dla mnie to komplement.

> Bo przecież napisałem wyraźnie: "od czasu do czasu".
Jak czytałam twoją wypowiedź to "od czasu do czasu " jeszcze nie było.

Stwierdzenie że rodzice cię kochają a ty ich więc nie powinno się kłócić ani sprawiać przykrości im to jest prawdziwe , ale to musi działać w obie strony. Rodzice karząc chodzić ci na religie sprawiają ci przykrość a ty nie chodząc na religie sprawiasz im przykrość. To takie błędne koło. Prawda jest taka że ktoś musi ulec. Ja osobiście ci życzę żebyś trwał w swoich przekonaniach. Z czasem rodzice zaakceptują twoją filozofię. W końcu zrozumieją że ich syn dorasta a także ma własny plan na życie i filozofie życia i oni muszą mu zaufać i zaakceptować. Na tym polega miłość, na kochaniu innych osób nie za zalety a mimo różnić ich dzielących.

Co tu dużo mówić: masz pecha. Ten pech nazywa się bycie czternastolatkiem, co powoduje, że Twoi rodzice zawsze mogą użyć argumentów z rodzaju "kiedyś zrozumiesz, to jest typowy bunt okresu dorastania, kiedyś nam podziękujesz za to, że jednak nie daliśmy tego zwolnienia". Tak przynajmniej było w przypadku moich rodziców, kiedy byłem w Twoim wieku. Moje logiczne argumenty nie trafiały do rodziców, albo może i trafiały, ale rodzice uważali swoje argumenty z rodzaju "A ŚLUB KOŚCIELNY?!" za bardziej logiczne.

To Twoi rodzice, Ty znasz ich najlepiej i Ty wiesz jak się z nimi dogadać. Ja walczyłem na wszelakie sposoby, aż został mi tylko ten ostateczny, prawdziwa bomba atomowa: po prostu przestałem chodzić na religię. Szczęśliwie czy nie, akurat w tamtym roku, decyzją ministra Giertycha, ocena z religii zaczęła wliczać się do średniej, więc chcąc nie chcąc, po tym jak na mnie nie podziałało odcięcie internetu, kieszonkowego, konfiskata komórki i zakaz wychodzenia na dwór, rodzice ustąpili, w trosce o moją przyszłość.:> To metoda ostateczna, nie polecam, kłóciłem się z rodzicami o to następne pół roku, ale z dumą mogę stwierdzić, że przynajmniej za moim przykładem poszły jeszcze dwie osoby. Konsekwencje niezbyt miłe, ale naprawdę było warto:> Aha, no i dużo godzin nieusprawiedliwionych kiepsko wygląda w papierach.

Użyłem wszystkich możliwych argumentów, nic nie dociera. Nawet argument użytkownika prof. Grabowska! Boli mnie to, że w ogóle nie próbują mnie zrozumieć.

Co do katechety - mój nie jest najlepszy, ma różne dziwne poglądy, broni Kościoła w durnych sprawach, np. Harry Potter (magia to zło, to nic, że seria propaguje dobre wartości, a potępia złe), Halloween (wywodzi się od religii pogańskich, to nic że to samo można powiedzieć o zapalaniu zniczy). Ale może do niego pójdę, powiem, że nie wierzę, że nie chcę chodzić na religię, ale muszę, bo głupiej zgody nie mogę dostać. Jestem ciekaw, jak zareaguje. Może źle go oceniam, ale wydaje mi się jednak, że przyjmie postawę taką, jak moi rodzice czy user sztejkat.

>Użyłem wszystkich możliwych argumentów, nic nie dociera.

   Religia i wiara nie opierają się na rozumie, dlatego nie licz że jakakolwiek argumentacja zmieni nastawienie rodziny. Nastaw się na długą wojnę, nie na pojedynczą bitwę. Skoro wojna ma być długa możesz wypróbować różne strategie i obserwować rezultat. Pytaj rodziców czy krwawe rytuały są niezbędne do tego by być opętanym przez diabła. Zapytaj rodziców i ich znajomych co sądzą o sektach i innych wyznaniach, zapytaj ich jak się zapisać do zboru Świadków Jehowy. Możesz być bardziej wierzący od nich, spróbuj ich przegonić codziennie, w niedzielę po kilka razy do kościoła, sam urywając się przed wejściem lub wychodząc tuż po rozpoczęciu.
   Spróbuj przejąć część rytuałów ze starszych słowiańskich wyznań. "Lechicki Krąg Czcicieli Światowida" jest obecny na Facebooku. Rozpisz plan działań na miesiące.
   Ostatnia rada, przestań na swój użytek traktować tą sprawę śmiertelnie poważnie. Na zewnątrz i wszystkim wokół wmawiaj że tak ją traktujesz, a sam zacznij się przyglądać dokładnie rozmówcom i badaj ich reakcję. Przygotuj się na niezłą zabawę.

>Ale może do niego pójdę, powiem, że nie wierzę, że nie chcę chodzić na religię, ale muszę, bo głupiej zgody nie mogę dostać.
   Zgody? Dyrekcja Twojej szkoły łamie prawo. Zgoda jest potrzebna na to, żebyś chodził na te lekcje.

Powodzenia

Niestety miałem podobnie. Moi rodzice swoje a ja swoje, słyszałem nawet takie słowa że mnie wydziedziczą. Kłótnie trwały tygodniami, a potem tygodniami nie odzywaliśmy się do siebie. Pamiętam nawet że moja matka chciała egzorcystę wezwać . Ech to były czasy. Rady dla ciebie nie mam musisz po prostu być konsekwentny w tym co robisz, od tamtych czasów minęło sporo lat, teraz wszyscy akceptują moje podejście do kościoła. Argumentacja że kler jest zły, przedstawianie im dowodów itd. to mija się z celem. Jesteś jeszcze bardzo młody ale skoro wybrałeś taką drogę musisz być konsekwentny, pamiętaj że opanowaniem i spokojem można więcej zyskać( np gorzej kogoś wkur...)niż kłótnią. Twoi rodzice po prostu wstydzą się sąsiadów rodziny itd. typowe polskie podejście - a co inni powiedzą. Nieraz trzeba tez odpuścić przecież to twoi rodzice i szacunek im się należy, a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania to inna sprawa. Wyciągnij wnioski na przyszłość i przypomnij sobie tę sytuację jak będziesz miał własne dzieciowiny . Tak czy siak gratuluję racjonalnego myślenia.

>a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania
Przepraszam bardzo, ja też jestem wychowana za komuny i to pewnie jeszcze za "głębszej" komuny, niż rodzice Mariusza, ale wcale tak nie uważam.
No, ale poza tym to racja.

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>>a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania
>Przepraszam bardzo, ja też jestem wychowana za komuny i to pewnie jeszcze za "głębszej" komuny, niż rodzice Mariusza, ale wcale tak nie uważam.

Oczywiście przejaskrawiłem to zdanie. Masz rację nie powinno wrzucać się wszystkich do jednego worka, nie było to moim zamiarem

>Nieraz trzeba tez odpuścić przecież to twoi rodzice i szacunek im się należy, a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania to inna sprawa.
Również zakwestionuję.
Moja mama jest wychowanką komuny, i to głębokiej, ale nigdy nie traktowała mnie jak rzecz. Przeciwnie, to ona nauczyła mnie jak wyrabiać sobie ocenę sytuacji.

>>Nieraz trzeba tez odpuścić przecież to twoi rodzice i szacunek im się należy, a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania to inna sprawa.
>Również zakwestionuję.
>Moja mama jest wychowanką komuny, i to głębokiej, ale nigdy nie traktowała mnie jak rzecz. Przeciwnie, to ona nauczyła mnie jak wyrabiać sobie ocenę sytuacji.

Chodziło mi o ten konkretny przykład i stereotyp myślenia ludzi wychowanych w tamtych czasach. Proszę nie brać takich wypowiedzi do siebie bo to zdanie absolutnie nie definiuje wszystkich rodziców wychowanych w komunie !!!

>>>Nieraz trzeba tez odpuścić przecież to twoi rodzice i szacunek im się należy, a to że oni wychowani za komuny uważają że dzieciak jest rzeczą i nie ma własnego zdania to inna sprawa.
>>Również zakwestionuję.
>>Moja mama jest wychowanką komuny, i to głębokiej, ale nigdy nie traktowała mnie jak rzecz. Przeciwnie, to ona nauczyła mnie jak wyrabiać sobie ocenę sytuacji.
>Chodziło mi o ten konkretny przykład i stereotyp myślenia ludzi wychowanych w tamtych czasach. Proszę nie brać takich wypowiedzi do siebie bo to zdanie absolutnie nie definiuje wszystkich rodziców wychowanych w komunie !!!
Bo ten stereotyp jest marny, jak każdy.
Szczerze mówiąc w okresie powojennym dużo się zmieniło na korzyść. Moja babcia wyrastała w rodzinie z tak silnym patriarchatem, że dzieci nie odzywały się do ojca niepytane. Ojciec jadł pierwszy, dopiero później dzieci i matka. Wiele dzieci nie mogło się kształcić, bo rodzice zabraniali im, kazali pracować w polu.
Stereotyp zimnych i bezdusznych rodziców wychowanych w okresie komuny jest bez sensu, bo właśnie w okresie powojennym powstały i rozgościły się pod strzechą prawa, w tym pewne prawa dziecka. Dzieci musiały iść do szkoły i wola rodziców nie miała znaczenia. Kobiety poszły do pracy, patriarchat miał coraz mniejsze znaczenie. Wtedy dopiero można było mówić o prawach dziecka np. do nauki, do opieki zdrowotnej w szkole, itd.

Zastanów się zanim chlapniesz, bo taki stereotyp to bujda, jak wiele stereotypów zresztą.

Napisałem dość długi wywód, ale nie skopiowałem go do schowka, coś poszło nie tak, a cały tekst przepadł. Nauczka na przyszłość. :/

Więc w skrócie - rozmawiałem z katechetą. Uważa, że powinienem chodzić na religię. Chyba chce mnie jeszcze nawrócić, nawet próbował (jednak jego "dowody" były baardzo słabe). Na wywiadówce rozmawiał z mamą, powiedział, że lepiej, żebym chodził na jego lekcje. Zasugerował, że zostałem zostałem ateistą przez Internet. Internet? Raczej mózg. Ale kary nie mam? Bo za co? Zresztą, jeśli bym taką karę dostał, to zawsze są książki, a tych mi nie zabiorą na pewno. Jestem ciekaw, czy jeśli nie przystąpię do bierzmowania (w przyszłym roku), to nadal będę musiał chodzić na religię z powodu braku zgody rodzica ? Jeszcze nie wszystko stracone - mama chce jeszcze ze szkolnym psychologiem na ten temat (skąd jej to przyszło do głowy?). Na razie posłucham Waszej rady i będę zadawał kłopotliwe pytania.

>Na razie posłucham Waszej rady i będę zadawał kłopotliwe pytania.
Dokładnie to samo bym Ci polecił. Niech wiedzą, że nie jesteś gówniarzem, a ateizm to nie jest moda. Pokaż swoje zdanie, ale zawsze musi być konkretnie uargumentowane. Jak chcesz z grubej rury zacząć to oczywiście JPII idealnym rozwiązaniem. No i oczywiście ogólna negacja wszystkich dogmatów i opowieści, które katecheta przekazuje.

A jak wygląda sprawa z Twoimi znajomymi ze szkoły? Wyłamywanie się z lekcji religii wpłynie negatywnie na wasze relacje i staniesz się obiektem ostracyzmu, czy może nie ma żadnych problemów w tej kwestii?
Jak koledzy mają ciskać w Ciebie kredą i obrażać, to może lepiej się nie wychylać. Pamiętam do czego byli zdolni 14-latkowie z mojego gimnazjum.

Jeżeli masz spoko kumpli i atmosfera w szkole będzie ok, to nawet zazdroszczę Ci możliwości zagrania na nosie religijnym indoktrynatorom.

---

Ignoramus et ignorabimus? Nonsense! Wir müssen wissen. Wir werden wissen!

>A jak wygląda sprawa z Twoimi znajomymi ze szkoły? Wyłamywanie się z lekcji religii wpłynie negatywnie na wasze relacje i staniesz się obiektem ostracyzmu, czy może nie ma żadnych problemów w tej kwestii?

pl.wikipedia.org/wiki/Introwersja
Relacje są... zerowe? Prawie. Kilka osób wie o moim ateizmie, ale nie sprawiają większych problemów. Natomiast "obiektem ostracyzmu" często bywam, gdyż jestem... hmm... inny? Nie robię tego co wszyscy, czytam dużo książek, wolę każdą inną lekcję od WF, z którego mam najgorsze oceny... długo by można wymieniać.

Ale zbytnio się tym nie przejmuję. Można powiedzieć, że się przyzwyczaiłem.

>>A jak wygląda sprawa z Twoimi znajomymi ze szkoły? Wyłamywanie się z lekcji religii wpłynie negatywnie na wasze relacje i staniesz się obiektem ostracyzmu, czy może nie ma żadnych problemów w tej kwestii?
>pl.wikipedia.org/wiki/Introwersja
>Relacje są... zerowe? Prawie. Kilka osób wie o moim ateizmie, ale nie sprawiają większych problemów. Natomiast "obiektem ostracyzmu" często bywam, gdyż jestem... hmm... inny? Nie robię tego co wszyscy, czytam dużo książek, wolę każdą inną lekcję od WF, z którego mam najgorsze oceny... długo by można wymieniać.

Straszne!

A tak serio - witamy w klubie. Również byłam takim uczniem, ale na szczęście, na każdym kolejnym etapie to się zmieniało. Na studiach było fajnie - wiele osób było mi podobnych, więc nie było problemu z tępakami izolującymi tzw. kujonów - to określenie mnie dobijało, bo kujonem nie byłam. Miałam dość dobrą pamięć, nie siedziałam nad podręcznikami, a czytanie wszystkiego co jest w domu nie należy chyba do kujonizmu.

Widzę, że i tak się nie przejmujesz, i dobrze. Rób to co uważasz za odpowiednie, słuszne. A reszta się jakoś poukłada sama.

Dalsze uczęszczanie na religię i zadawanie kłopotliwych pytań, to nie jest dobry plan.

Nie chcesz uczęszczać na religię, to nie rób tego.
Jakie mogą Ci grozić konsekwencje?

---

Ignoramus et ignorabimus? Nonsense! Wir müssen wissen. Wir werden wissen!

>Dalsze uczęszczanie na religię i zadawanie kłopotliwych pytań, to nie jest dobry plan.
>Nie chcesz uczęszczać na religię, to nie rób tego.
>Jakie mogą Ci grozić konsekwencje?

Nieusprawiedliwione nieobecności (wagary) -> obniżone zachowanie.

>Nieusprawiedliwione nieobecności (wagary) -> obniżone zachowanie.

Rodziców nie przekona groźba pogorszenia świadectwa przez przedmiot de facto nieobowiązkowy?

>>Nieusprawiedliwione nieobecności (wagary) -> obniżone zachowanie.
>Rodziców nie przekona groźba pogorszenia świadectwa przez przedmiot de facto nieobowiązkowy?

Nie. Próbowałem tym trochę postraszyć, ale nic to nie dało. Chciałem nie przyjść na jedną lekcję i powiedzieć, że na kolejne też nie pójdę, itd. - może by podziałało (chociaż wątpię), ale zajrzałem do regulaminu:

OCENA WZOROWA
(...) usprawiedliwia w terminie wszystkie nieobecności.

OCENA BARDZO DOBRA
(...) usprawiedliwia w terminie wszystkie nieobecności.

OCENA DOBRA
(...) liczba godzin nieusprawiedliwionych nie może przekraczać 5, podobnie jak liczba spóźnień

Z tego wynika, że jedna nieobecność - i nie można mieć oceny wzorowej ani bardzo dobrej. A religii nie ma nigdy na początku/na końcu, więc by się nie dało tego usprawiedliwić...

>A religii nie ma nigdy na początku/na końcu, więc by się nie dało tego usprawiedliwić...

Proponuję zatem zacząć być bardzo praworządnym obywatelem - na początek warto by napisać kilka petycji dotyczących tej właśnie lokalizacji religii w planie lekcyjnym - wszak zalecana jest na początku/końcu zajęć (niestety, to tylko kwestia dobrej woli szkoły chyba, ale warto być trochę nachalnym). Pismo do dyrektora/kuratorium/lokalnej prasy, piętnowanie wszelkich religijnych rysów podczas szkolnych uroczystości i nieprawidłowości związanych z organizacją samych zajęć z religii (czy rodzice pisali prośbę o ich zorganizowanie, czy włączono was do "owczarni" automatycznie?), etc Lojalnie uprzedzam, że może ci to nieco popsuć opinię wśród kadry nauczycielskiej.

A dociekliwość i aktywny udział w zajęciach to przecież chluba dla ucznia - pytania i przynoszenie wszelkiej możliwej literatury dodatkowej są bardzo wskazane

No co za los. Kiedy już się wszystko wyjaśniło, to Mariusz24 pewnie męczył lekcje katechezy przez ten tydzień.

---

Ignoramus et ignorabimus? Nonsense! Wir müssen wissen. Wir werden wissen!

Szperałem w sieci i znalazłem tę ciekawą relację:

www.wykop.(*)religie-albo-przyslowiowe-won/
Cytat:

Napisz oświadczenie, że nie będziesz chodził na religię. Daj je wychowawcy i niech się on martwi co robić (nauczyciele są dla ucznia, a nie uczeń dla nauczycieli). W oświadczeniu napisz, że w czasie katechezy będziesz znajdował się w świetlicy szkolnej/bibliotece/zajęciach innej klasy (jeżeli to środek zajęć szkolnych).

Co powiesz na ten pomysł?

Edit:

Cytat:

>Nieusprawiedliwione nieobecności (wagary) -> obniżone zachowanie.

A to zachowanie do czegoś jest potrzebne? Czy w ogóle jakiekolwiek oceny są do czegoś potrzebne? Zasadniczo, z tego co pamiętam, to za "moich czasów" nie miało to absolutnie żadnego znaczenia.

>Nieusprawiedliwione nieobecności (wagary) -> obniżone zachowanie.
Lekcje religii są nieobowiązkowe - nie może być mowy o żadnych wagarach.

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>pl.wikipedia.org/wiki/Introwersja
>Relacje są... zerowe? Prawie. Kilka osób wie o moim ateizmie, ale nie sprawiają większych problemów. Natomiast "obiektem ostracyzmu" często bywam, gdyż jestem... hmm... inny? Nie robię tego co wszyscy, czytam dużo książek,

No i super. Mnie w tym wieku pochłonęła filozofia; najpierw czytałem jakieś marksistowskie badziewia, potem Teilharda de Chardin, całą "Historię filozofii" Tatarkiewicza, Newmana, Dostojewskiego... Po roku byłem już innym człowiekiem.

Ważne jest, żeby mieć z kim rozmawiać - z kimś kogo znasz, kto Ci dobrze życzy i do kogo mógłbyś mieć zaufanie.

Są ludzie, którym się chce wykłócać o wszystko. Są tacy, co po prostu robią to co chcą niezależnie od wyniku i ewentualnych represji, jakie temu mają towarzyszyć.

Musisz sam zadać sobie pytanie o to, jakie rozwiązanie będzie dla Ciebie przypuszczalnie najbardziej korzystne. Masz jeszcze kilka ładnych lat zależności od rodziców przed sobą, (w tym wieku, z tego co pamiętam, ciągną się te lata niemiłosiernie), więc trzeba sprawę dobrze rozplanować.

Co się stanie, jeśli nie pójdziesz do bierzmowania? Prawdopodobnie nic. Są już podobno śluby mieszane - ostatnio mój kolega żenił się w kościele, mimo że chłopak nawet chrztu nie ma. Ksiądz widać w dzisiejszych czasach nie może być zbyt wybredny

W razie czego to nie jest tak, że musisz sobie to bierzmowanie zrobić TERAZ ZARAZ, bo jak nie, to Cię ekskomunikują, nie dadzą podejść do tego bierzmowania itd. I według mnie tak powinieneś pogadać z rodzicami. Jeśli kiedyś będziesz miał partnerkę, która zechce wziąć kościelniaka, i nie będzie możliwości zrobienia tego bez bierzmowania, to się wtedy usakramencisz. Co to za problem?

Możesz spróbować ich wziąć pod włos - powiedz, że nie wiesz jak będzie. Teraz jeszcze jesteś niedojrzały, ale na wszystko będzie czas i zmiana w przyszłości niekoniecznie przecież oznacza, że musisz postępować wbrew sobie dziś!


Tak na koniec może coś zasugeruję w kwestii W-Fu, jako że sam miałem z tym problem. Nie jestem ani nie byłem nigdy zbyt "inteligentny ruchowo". Niechęć do przepychania się na boisku skazała mnie na męki przez lata dosłownie. Parę razy w liceum zaliczyłem pałę z tego przedmiotu, a to za brak stroju przez połowę zajęć, a to że tańczyć nie chciałem itd. Ze sportu to tylko szachy

Problemem jednak nie było wcale to, że ja sportu nie lubiłem, ale to że nie lubiłem grać z innymi ludźmi. W pewnym momencie zaraziłem się od ojca uwielbieniem do jazdy na rowerze. Naprawdę, wysiłek taki "samotny", dla siebie, a nie dla jakichś debili z klasy był bardzo gratyfikujący.

Bez będnego owijania w bawełnę, poszedłem któregoś razu do wuefisty, wkurzony jak cholera tymi debilnymi lekcjami naparzania się piłką i oznajmiłem mu, że ja grać nie będę. Że ja od tej pory będę zasuwał okrążenia wokół boiska. Jak powiedziałem, tak zrobiłem. Jako, że nauczyciel był złamasem, to i oceny mi dobrej nie dał mimo sporego postępu - (przed wakacjami ledwo przebiegałem tą cholerną rozgrzewkę (to ze 2km tak na oko były), na końcu się gdzieś snułem - po roku byłem drugi najszybszy w klasie).

Takie rozwiązanie jest o tyle fajne, że masz z bani nauczyciela, biegniesz tak jak możesz, na początku będzie tak, że przebiegniesz okrążenie, drugie przejdziesz, ale nikt nie drze na Ciebie ryja, z nikim się nie naparzasz tą piłką, jesteś SAM ze sobą. I wtedy "sport" jest naprawdę fajny.

Koniec końców nauczyciel okazał się złamanym męskim członkiem, bo o ile można było w moim wypadku zarejestrować jakiś gigantyczny wzrost siły - np. zajęcia na siłowni były. Podciąganie się na drążku - w 3-ciej liceum nie robiłem ani jednego podciągnięcia. W 4-tej robiłem 25. Jako jedyny w klasie byłem w stanie robić przysiady na jednej nodze. Pompki, wcześniej z 5 może, w 4-tej klasie koło 40. Bieganie - skok formy bez porównania. Ten złamas o tym wiedział. Ale niestety, niestety, tych koszykowych dwukroków czy dwuskoków robić nie robiłem, z kolegami nie grałem, to i 2 na koniec dostałem.

> Potrzebuję zgody na zrezygnowanie z niej, a mama powiedziała mi, że jej nie da.

To nieprawda. Religia byłaby dla Ciebie obowiązkowa gdyby rodzice napisali podanie do szkoły z prośbą o zapisanie Cię na lekcje religii. Nie ma podania, to nie musisz chodzić i nie możesz być za to oceniany, zwłaszcza pod względem sprawowania.