Tomas Chamorro-Premuzic, znany ze swojej pracy łączącej profilowanie osobowości i przywództwo, wydał w lutym 2017 r. książkę The Talent Delusion, argumentuje , że pewien iloraz ciekawości byłby znacznie lepszym atutem niż IQ w obliczu złożoności świata.
Twierdzi, że Iloraz ciekawości [QC] jest równoznaczny z pragnieniem wiedzy umysłu. Osoby, które mają dużą QC, są bardziej pytające i bardziej otwarte na nowe doświadczenia. Dla nich nowość jest ekscytująca, a rutyna nudą. Siłą rzeczy nie są konformistyczne i generują wiele oryginalnych pomysłów. QC nie zostało jeszcze zbadane tak dogłębnie, jak iloraz inteligencji [IQ] lub iloraz emocjonalny [EQ], ale już dziś mamy pewne dowody na jego znaczenie w zarządzaniu złożonością. Po pierwsze, pozwalając nam być bardziej tolerancyjnymi wobec dwuznaczności, dzięki bardziej wyrafinowanemu, subtelnemu i zniuansowanemu myśleniu. Po drugie, prowadząc do wyższego poziomu inwestycji intelektualnych i długoterminowego zdobywania wiedzy, zwłaszcza w dziedzinie sztuki i nauki. Wiedza i doświadczenie sprawiają, że złożone sytuacje są im znane. QC jest zatem głównym narzędziem zapewniającym proste rozwiązania skomplikowanych problemów. Jeśli IQ jest trudne do trenowania, można rozwinąć QC (jak EQ). Jak powiedział Einstein: "Nie mam żadnego specjalnego talentu, jestem po prostu namiętnie ciekawy".
Żyjemy w czasach, w których świat nigdy nie był bardziej skomplikowany. Wynika to z szybkości postępu technologicznego i ogromnego zasobu informacji. Zresztą filozofowie Leibniz w XVII wieku i Diderot w XVIII wieku narzekali już na zbyt wiele informacji. Tak więc to, co wiemy dzisiaj, prawdopodobnie wyda się nieistotne dla przyszłych pokoleń. Liczy się nie względna złożoność każdej epoki, ale to, jak ludzie żyją z nią w codziennym życiu. Prawdziwe pytanie brzmi: dlaczego niektórzy są bardziej zdolni do radzenia sobie ze złożonością niż inni? Chociaż jest to oczywiście zależne od kontekstu, złożoność zależy od dyspozycji mózgu.
Niemal naturalnie zakładamy, że wiedza i możliwości są znacznie większe. Jednak ciekawość jest kluczowa dla zdobycia tego doświadczenia. W dzisiejszym świecie to, co wiemy, jest mniej ważne niż to, co możemy wiedzieć; Potencjał to nowa wydajność benchmarku. Zawody przyszłości są trudne do przewidzenia, a osoby, które dobrze sobie radzą w pracy, są często mniej kompetentne, gdy zmienia się kontekst i awansują. Dlatego potencjał jest ważniejszy niż wydajność. Społeczeństwo, które uwielbia się uczyć, jest namiętnie ciekawe i wie, jak wykorzystać wyobraźnię i kreatywność. Każdy wielki wynalazek zaczynał się jako pomysł, ale każdy pomysł zaczynał się od ciekawości.( Steve Jobs - kto zna jego biografię zrozumie co mam na myśli)
Myślę, że żyjemy w świecie nasycenia informacjami. Paradoksalnie, nigdy nie było łatwiej być źle poinformowanym. Wszyscy jesteśmy w stanie zdobyć wiedzę, ale odwrócenie uwagi od trywialnych informacji i uzależnienie od mediów społecznościowych obraża nasze krytyczne myślenie i ciekawość. Daje to poczucie natychmiastowego zaspokojenia potrzeby, ale nie ma głębokiej wartości dla wiedzy i w ogóle nie stanowi wyzwania dla intelektu. Nikt nie czyta wp.pl z chęci nauki, ale dlatego, że jest znudzony i chce konsumować trochę wiadomości o celebrytach. Tak więc algorytmy, które decydują o naszych kanałach informacyjnych, są ostateczną formą cyfrowego populizmu.
Dzięki neuronauce branża reklamowa stara się jeszcze lepiej kierować oczekiwaniami, przewidując je. Czy nie byłoby mądrzej zagłębić się w nasze mózgi, aby uczynić ciekawość pierwszą dźwignią zaangażowania marketingowego. I tutaj krótkie wyjaśnienie - Neuronauka jest nauką o tym, jak rozwija się układ nerwowy, jego strukturą i tym, co robi. Neuronaukowcy koncentrują się na mózgu i jego wpływie na funkcje behawioralne i poznawcze (myślowe).
Ultra-ukierunkowany marketing może być również szkodliwy, ponieważ sprawia, że ludzie są ciekawi tylko w krótkim okresie. Nie pomaga im to w rozwijaniu wiedzy fachowej. Reklamy na portalach przyciągają uwagę. Tego chcą reklamodawcy. Dbają o naszą ciekawość dopóki produkt się sprzedaje.
Neuronauka oferuje głębsze zrozumienie naszych zachowań, ale wypełnienie luki między zachowaniem a rzeczywistymi konsekwencjami wymaga więcej danych i teorii, niż mózg może zaobserwować. Neuronauka nie dodała nic do dyskusji o ciekawości, po prostu mówi nam o częściach mózgu, które zapalają się, gdy się uczymy. To teorie psychologiczne i dane behawioralne informują nas o ciekawości, a nie skany mózgu.