Polski rząd celowo wymyślił taki system starania się o wizy pracownicze, by wyłudzić od chętnych tysiące dolarów - uważają aktywiści z Ugandy. O "mafii wizowej" i ostrzeżeniach wysyłanych do MSZ publicznie informował też szef Polsko-Arabskiego Klubu Społeczno-Gospodarczego.
W maju w Ugandzie wybuchł skandal związany z polskimi wizami pracowniczymi, które można uzyskać w najbliższej ambasadzie RP w kenijskim Nairobi. Ponad 200 osób zostało oszukanych i teraz oskarżają polski rząd, że wraz w urzędnikami z placówki w Nairobi oraz pośrednikami załatwiającymi wizy stworzyli system, by wyłudzić od nich tysiące dolarów.
Dzięki temu, że poszkodowani zgłosili się do Kwikrizy Bruce'a, znanego ugandyjskiego konsultanta ds. przeciwdziałania oszustwom wizowym, dokładnie wiemy, jak w praktyce działał system haraczów związanych ze zdobywaniem polskich wiz pracowniczych. O sprawie wie też prof. Ephraim Kamuntu, konsul honorowy Polski w Kampali oraz były minister sprawiedliwości i spraw konstytucyjnych Ugandy. Ale po kolei.
Kwikriza Bruce został specjalistą od oszustw wizowych, gdy sam padł przed laty ofiarą podobnego procederu. Od ponad dekady mieszka w Belgii.
W maju br. ugandyjski serwis Watchdog Uganda opublikował dwa teksty dotyczące afery z polskimi wizami. Opisał, że do Bruce'a zgłosiło się ponad 200 osób, które straciły nawet po 4 tys. dol., ale dokumentów potrzebnych do wjazdu do naszego kraju nie dostały. Nie wiadomo przy tym, ilu osobom po opłaceniu haraczu udało się dostać wizę.
Sam na początku 2023 r. twierdził, że Polska staje się jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc zarobkowych dla Afrykańczyków ze względu na "stosunkowo łagodną politykę imigracyjną dotyczącą zagranicznej siły roboczej".
Poszkodowani Ugandyjczycy, którzy mieli wyjechać do Polski, opowiadali wiosną br. Bruce'owi, że pośrednicy załatwiający dokumenty i umawiający ich na wizyty w dziale konsularnym ambasady w Nairobi żądali nawet 3,5 tys. dol. za zdobycie pozwolenia na pracę w naszym kraju. Po otrzymaniu tego dokumentu, wydawanego przez urzędy wojewódzkie, trzeba było jeszcze zapłacić 310 dol. za ubezpieczenie podróżne obowiązujące przez rok.
Watchdog Uganda opisuje historię Ayebare Medrine, pielęgniarki z Kampali, która straciła ok. 4,2 tys. dol. w wyniku - jak to określa - "zorganizowanego sprytnego rabunku" dokonanego przez polski rząd w kenijskiej ambasadzie.
Po opłaceniu pozwolenia na pracę i ubezpieczenia pojechała 4 marca 2023 r. na umówione przez pośrednika spotkanie w ambasadzie w Nairobi. Na miejscu okazało się, że zamiast rozmowy z konsulem mogła złożyć tylko dokumenty. - Ci ludzie nawet nie zapytali, jak się nazywam. Po prostu wręczyłam im dokumenty i wyszłam. Powiedziano mi, bym wróciła po dwóch tygodniach - wspomina Medrine.
Gdy znów przyjechała do ambasady w Nairobi, dowiedziała się, że jej wniosek został odrzucony, a decyzję podjęto już 6 marca 2023 r. Jak twierdzi, uzasadnienie było kuriozalne - konsul podejrzewa, że może wrócić do Ugandy dużo szybciej, niż upływa termin ważności wizy pracowniczej. - Wydałam wszystko, co miałam, aby ta podróż się udała, i jeszcze zapożyczyłam się - opowiada Medrine.
Inny poszkodowany skontaktował się z konsulem honorowym Polski w Kampali, stolicy Ugandy. Jest nim prof. Ephraim Kamuntu, były minister sprawiedliwości i spraw konstytucyjnych. Stwierdził, że niewiele może zrobić i że jego rodacy powinni uważać na oszustów.
Wiele wiz pracowniczych załatwiają pośrednicy z krajów arabskich i - szerzej - muzułmańskich, takich jak Pakistan, Indie czy Bangladesz.
W polskich wizach wyspecjalizowała się firma Wizard Immigration z Dubaju, powstała w 2015 r. Mogą z jej usług korzystać wszyscy chętni, z całego świata. Jak twierdzi na swoich stronach internetowych, gdzie pokazuje m.in. wypowiedzi wielu osób, które wizy do Polski dostały, ma blisko 100-proc. skuteczność w zdobywaniu dokumentów.
Nie podaje, ile to kosztuje - informuje tylko, że płatności trzeba dokonać w trzech krokach. Załatwienie wszystkich dokumentów, w tym pozwolenia na pracę od wojewody, trwa od jednego do trzech miesięcy, po czym Wizard Immigration umawia wizytę w ambasadzie RP poprzez elektroniczny system. To jest właśnie główny problem w wielu krajach, bo bez pośrednika nie sposób się "wbić" na jakikolwiek termin.
Na to właśnie zwracał publicznie uwagę Przemysław Skrzypek, szef Polsko-Arabskiego Klubu Społeczno-Gospodarczego. 6 września napisał w serwisie X (Twitter): "Od lat w wielu rozmowach poruszałem problem patologii wizowej #msz. Fala krytyki wylewa się na agencje zatrudnienia, a one są Bogu ducha winne. Zarobiła międzynarodowa mafia, a w Polsce dodatkowo co najwyżej kilka podmiotów dostarczających hurtowo pracowników np. do firm przewozowych. Te działające na wyobraźnię 5 tys. USD to nic przy realnych stawkach sięgających nawet 50 tys. USD (!), z których trzeba było opłacić cały łańcuch pośredników. Patologiczny jest system rejestracji na spotkania w konsulatach, patologiczny jest układ, w którym ambasador może skoczyć na kancik konsulowi, bo ten jest panem na włościach. I na koniec tradycyjnie: gdzie były polskiego służby i ochrona kontrwywiadowcza placówek dyplomatycznych?".
O "aferze wizowej" doskonale wiedział szef MSZ i nr 1 na łódzkiej liście wyborczej Zbigniew Rau. Alarmowała go m.in. Konfederacja Lewiatan, bo należące do niej firmy nie mogły załatwić wiz dla zagranicznych pracowników mimo posiadania wszystkich potrzebnych dokumentów. Z kolejki do służb konsularnych wypychali ich bowiem ci, którzy korzystali z usług pośredników, którym płacili haracz w wysokości 4-5 tys. dol.
Rau miał też na biurku raporty pracowników MSZ, którzy przeprowadzili inspekcję w konsulacie w Abudży w Nigerii. I alarmowały szefa MSZ o nieprawidłowościach związanych z blokowaniem systemu i koniecznością opłacania wiz przez pośredników.

wyborcza.p(*)okumentami-tak-w-praktyce.html