Witam ponownie. W dzisiejszym wątku chciałbym, abyśmy rozważyli, co jest celem naszego istnienia. Gdy człowiek osiągnął rozumowanie rozpoczął zadawać sobie pytania: Kim jestem? Kto mnie stworzył? Jaki jest mój cel?. Na owe pytania w większości odpowiada religia. Gdy zapytamy się wiernego odpowie nam jak się domyślam, iż życie jest darem od Boga, a naszym celem jest sam on i jego nauka. Będąc 17 lat katolikiem doszedłem do wniosku, iż według Biblii świat jest grą, która ma dwa bieguny - zło i dobro, a my graczami. Dostaliśmy "wolną wolę" od Boga, lecz usłyszeć można, iż świat to walka Boga z Szatanem o naszą duszę. Spotkaliście się z przypadek Anneliese Michel, owe nagrania, które można przesłuchać na YouTube są bardzo wstrząsające i po takim seansie, człowiek naprawdę zgadza się z tym stwierdzeniem, iż życie to walka zła z dobrem, a my jesteśmy marionetkami. W Biblii nie widzimy aż tak wyraźnej walki, człowiek tam jest bardziej swobodny. Wielu z was jest ateistami i bardzo was szanuje, lecz ciągle zadaje sobie pytanie "Dlaczego ateiści negują Boga, są tacy pyszni". Możecie się oburzyć, lecz jako agnostyk słaby, wierzę, iż może istnieje Boga, społeczeństwo powinno mieć dystans do Boga, nie brać jego nauczania pod uwagę podczas tworzenia prawa, państwo powinno być generalnie humanistyczne. Czy tak naprawdę ateisto, umiesz mi w 100 % zaświadczyć, iż Boga nie ma? Masz na to dowody? A jeśli świat Boga nie jest materialny? Może nasza percepcja jest ograniczona? Czy nauka odpowiedziała na wszystko pytania? I taki zatwierdził mnie w agnostycyzmie słaby. Dlaczego słaby? Myślę, iż być może istnieje Bóg i może w przyszłości poznamy drogę do niego. Możecie narzekać na ciągłe używanie wyrazu "może". Tak jestem chłodny, gdyż dla mnie człowiek również jest ograniczony i marny, lecz nie powinien być zarozumiały i zapatrzony, podniecony w tym, iż ma rozum i może odpowiedzieć na pytanie "Czy jest Bóg?". Nie... nasz rozum jeszcze nie umie odpowiedzieć na te pytanie. Podsumowując ateizm jest zbyt pyszny, zapatrzony w ograniczony rozum i sam jest według tego ograniczony. Nie bądźcie zarozumiali i dołączcie do agnostyków. Żartowałem oczywiście.

Cel człowieczeństwa. Aby odpowiedzieć na tę pytanie muszę określić pozycję człowieka w naturze. Jak już wypowiedziałem się w poprzednich wpisach, człowiek według mnie to istota równa w prawie z zwierzętami, lecz odróżniająca się tym, iż ma rozum i może wpływać na rzeczywistość w stopniu niewyobrażalnym. Aby nie zastygać w przekonaniu, iż człowiek = świnia trzeba nadać nowego znaczenia dla niego, znaczenia żyjącego w społeczeństwie, iż tak naprawdę człowiek to świadomość, rozum, myśli, idee. Według darwinizmu my możemy ich zabijać i oni nas, oczywiście który lepszy ten przetrwa. Człowiek to istota rozumna i wobec tego powinna być dla innych gatunków pasterzem a one barankami to taki altruizm, który według mnie jest naszym celem. Zadaniami są również poznanie świata, rozwój oraz w szczególności stabilizacja ekosystemów itp. Oglądając "Avatara" wzruszyłem się, iż owe istoty na Pandorze mają taki wielki szacunek do dzikich zwierząt, zabijają je, ale nie nadszarpują ich godności. Jeśli ktoś myśli, iż to człowiek jest najważniejszy to się myli, często zwierze okazuje więcej wdzięczności niż niejeden człowiek. To oczywiście utopia, która zakłada oddanie człowieczeństwa, odsunięcie się od wiary... i widocznie nigdy to się nie stanie. Natura zginie, a my jako pasożyt też wymrzemy. To tylko utopia.. marzenia...szkoda...

To kolejny wpis, który zamieszczam. Czasami nie rozumiecie moich wypowiedzi i może w większości to moja wina. Cieszę się, że co jakiś czas mogę przelać to, co mam "w sercu", gdyż w dzisiejszym tłoku współczesności, gdzie refleksje spadają na poziom forumowisk internetowych. Powiedziałem "w sercu", gdyż te idee nie są prostymi wywodami, ale po części marzeniem....

Dziękuję