>1.
z ostracyzmem wsród rówieśników spotka się tak często z różnych powodów, że jeden mniej, jeden więcej nie zaszkodzi bardziej
>2. przede wszystkim dziecko trzeba nagradzać za czyny lub zachowania pożądane, ale jeśli kary muszą być, to różnorodne i stopniowane - zaczynać od instrukcji prawidłowego postępowania, czy upomnienia, jedna kara na wszystko może nauczyć dziecko, że każdy czyn, lub zaniechanie ma jednakową wagę moralną, a tak przecież nie jest...
>Ja jestem dosyć skonfundowany, nie wiem jak wyjasnic
>dziecku potrzebę postępowania zgodnie z zasadami jakim
>staram się hołdować: prawdomównośc, szczerość,
>wspaniałomyslność, dobroć, miłość.
po prostu bądź prawdomówny itd, tak dziecko najwięcej nauczysz, na swoim przykładzie. poza tym dwia odmienne światopoglądy (jeśli nie ma innego wyjścia) w domu mogą nauczyć dzieciaka tolerancji, a jeśli dzieciak zapyta o coś związanego z religią, cóż będziesz miał ćwiczenia inteligencji, wymyślanie odpowiedzi oddających istotę rzeczy a nie ośmieszających poglądów mamy...

jeśli poznasz jakiś lepszy system to daj znać

No właśnie, dobry przykład rodzica działa lepiej niż teoretyzowanie co dobre a co złe. A co do problemów z rówieśnikami to zależy w jakim środowisku i w jakim wieku. Jednak jestem niemal pewien, że jako nastolatek(ka) w środowisku inteligentnej młodzieży nie będzie problemów, najwyżej zaciekawienie.

Mówisz:
>staram się hołdować: prawdomównośc, szczerość,
>wspaniałomyslność, dobroć, miłość.
>Dzieci jeszcze nie mamy ale planujemy
>Pozdrawiam

Przeciez taka jest nauka Jezusa i KK wiec czemu miałbys nie wychowywac dziecka w wierze katolickiej??

Pozdrawiam

>
> Przeciez taka jest nauka Jezusa i KK wiec czemu miałbys
>nie wychowywac dziecka w wierze katolickiej??

Wychowywać dziecko w religii w którą nie wierzę i z którą się nie zgadzam, to byłaby hipokryzja a więc przeciwieństwo szczerości i prawdomówności, prawda?

A.

Ja uważam, że gdy tylko będzie odpowiednio "dorosłe" powinno dostać możliwość wyboru własnej drogi. Ja mam 16 lat i od lat musze okłamywać rodziców co do tego w co tak naprawde wierze, bo ja takiego wyboru nie dostałem. Oni do dzisiaj myślą, że wierze w Boga i katolicyzm Jeżeli nie chcecie by was też tak okłamywały wasze dzieci dajcie im wybur. Ja przestałem wierzyć w Boga jak miałem jakieś 14 lat

>Ja uważam, że gdy tylko będzie odpowiednio "dorosłe" powinno dostać możliwość wyboru własnej drogi. Ja mam 16 lat i od lat musze okłamywać rodziców co do tego w co tak naprawde wierze, bo ja takiego wyboru nie dostałem. Oni do dzisiaj myślą, że wierze w Boga i katolicyzm Jeżeli nie chcecie by was też tak okłamywały wasze dzieci dajcie im wybur. Ja przestałem wierzyć w Boga jak miałem jakieś 14 lat

A co znaczy byc dorosłym człowiekiem??

>Dyskutuję z narzeczoną nad wychowaniem dzieci. Ona jest
>nauczycielką i twierdzi, że dzieci najlepiej wychować w
>religii katolickiej, z następujących powodów:
>1. Nie będzie spotykało się z ostracyzmem rówieśników z
>powodu odmienności a mogłoby cięzko przezywac odrzucenie
>przez rówieśników.
>2. Małe dzieci wg niej potrzebują systemu kar i nagród i
>nie rozumieją pojęcia bezinteresowności, więc aby nakłonić
>je do dobrego postępowania trzeba operowac pojęciami np.
>takimi: że opłaca się być dobrym bo czeka nas nagroda (po
>smierci, bo w życiu doczesnym nie zawsze spotykają nas
>nagrody za dobre postepowanie).
>Ja jestem dosyć skonfundowany, nie wiem jak wyjasnic
>dziecku potrzebę postępowania zgodnie z zasadami jakim
>staram się hołdować: prawdomównośc, szczerość,
>wspaniałomyslność, dobroć, miłość.
>Dzieci jeszcze nie mamy ale planujemy
>Pozdrawiam
>A.

wychowywanie na zasadzie kar i nagrod:

potencjalny przestepcaktory czuje brak prawa, czyli kar zaczyna zachowywac sie niepoprawnie jak na obywatela przystalo. bo upadlo prawo. co zatem gdy dziecko zawsze wychowywane na idealach boskich nagle przestaje w niego wierzyc? mysle ze najlepiej wychowac dziecko na zasadzie takiej, iz trzeba dac mu do zrozumienia, ze to co ono moze zrobic komus, nie jest przeciez mile dla niego samego. to trudne, ale oplaca sie. no i przede wszystkim przyklad rodzicow. nie zadne zakazy, bo je sie lamie z przyjemnoscia. dobry przyklad i jeszcze raz przyklad zycia, a nie omijania go droga prostych zasad i zakazow.

Szanowny Panie Agnosiewicz Forum Katolik ma dział Forum Pomocy, gdzie katolicy mający problemy zadają pytania. Widać powinien Pan stworzyć Forum Pomocy dla Ateistów.
No, ale pytanie jest poważne. Z góry zaznaczam, że jestem z tych co to do kościoła chodzą, tak tak, jeden z tych prostych ludzi, którzy bezrefleksyjnie ulegają lokalnie dominującej religii.

Ja mam pewne pytanko do pytającego. A czy Wy zamierzacie swoje dziecko WYCHOWYWAĆ, czy może TRESOWAĆ ?
Ja wiem i rozumiem, że sądzicie, że religia, opium dla ludu, służy tylko do tego, aby masy ciągnąć za uzdę. W związku z tym dochodzicie do jakże błyskotliwego wniosku -- skoro będzie dziecko, no to będzie problem, no to się zastosuje metodę kija i marchewki.

Żal mi dzieci wychowywanych przez ludzi takich ja wy. I tu nie chodzi o światopogląd, ale o mentalność owych rodziców.

Może je bijcie, co? Albo jeśli się źle zachowa, no to się mu nie da obiadku. %-)

Jak to jesteś ateistą i chcesz dziecko posyłać na Msze Święte? To czym jest Wasz światopogląd skoro nie chcecie go przekazać dziecku???

Represje przeciwko dziecku ateistów?
A wiesz co się dzieje z dzieckiem, które na koloniach postanowi uklęknąć i się pomodlić? /akurat ja nie miałem takie potrzeby, gdyż byłem wtedy jeszcze bardzo agnostyczny, ale patrzyłem z zainteresowaniem/
Tutejsza społeczność po pierwsze nie będzie akceptować niczego co się wyróżnia. Po prostu

Postaraj się wykrzesać - skoro już chcesz mieć dziecko - odrobinę miłości do niego i go nim obdarz.
Z moich obserwacji wynika, że dzieci nie wychowuje się tak jak programuje się komputery.
Dziecko nie będzie takie jakie mu powiesz, że ma być.
Dla syna będziesz przez pierwsze kilka lat, absolutnym autorytetem.
Jednakże ono będzie w mniejszym stopniu takie jak mu rozkażesz, a w większym stopniu takie jak Ty . Człowiek uczy się przez doświadczenie.

błąd:
jest: 'przez doświadczenie'
miało być: 'przez naśladownictwo'

>Z góry zaznaczam, że jestem z tych co to do kościoła chodzą
A to ci dopiero nowina..
Czy ta twoja wypowiedź coś wnosi? Widać, że zupełnie nie zrozumiałeś tematu tylko siejesz znów swoje ideologiczne opary. Zamiast pomóc - gderasz. I na co to komu?

To przeczytaj kilka kolejnych zdań a zobaczysz, że moja wypowiedź miała na celu pomóc.

>To przeczytaj kilka kolejnych zdań a zobaczysz, że moja wypowiedź miała na celu pomóc.
Twoja odpowiedź zawierała insynuacje, jakoby autor wątku miał zamiar "programować" swoje dziecko zamiast je wychowywać. Szerokim łukiem ominąłeś deklaracje przyszłego ojca o przekazywaniu dziecku podstawowych wartości, skupiłeś się całkowicie na wyssanych z palca wizjach straszliwej degrengolady moralnej, jaka będzie udziałem przyszłego potomka autora wątku. To ma być pomoc?! Na marginesie - trudno o bardziej wyrazisty przykład "programowania" zamiast wychowywania niż indoktrynacja religijna.

>1. Nie będzie spotykało się z ostracyzmem rówieśników z powodu odmienności a mogłoby cięzko przezywac odrzucenie przez rówieśników.
Jeśli faktycznie cenisz sobie wartości, jakie pragniesz wpoić swemu dziecku, to jak pogodzisz z nimi konformistyczne motywacje wychowywania na katolika? Gdzie tu uczciwość, szczerość, prawdomówność? Czy warto jest je poświęcać w imię "równania w dół"? Twoje dziecko będzie w życiu wielokrotnie narażone na ostracyzm - czy za każdym razem ma "krakać" jak reszta "wron"? Czy ustępliwość, bierność wobec tych wszystkich negatywnych skutków związanych z wiarą czy pseudowiarą katolicką może dawać tzw. "święty spokój", który ma kompensować ewentualne niewygody ostracyzmu mylącej się większości?

>2. Małe dzieci wg niej potrzebują systemu kar i nagród
Na rynku jest wiele książek na temat wychowywania dzieci, na stronach Racjonalisty czy np. książkach "Biblioteki Bez Dogmatu" znajdziesz wiele informacji na temat amoralności religii, na temat źródeł moralności - nie poddawaj się zawczasu, znajdziesz zarówno metody wychowacze, jak i uzasadnienie dla wpajania określonych wartości moralnych bez mieszania jakiejkolwiek religii.

> Jeśli faktycznie cenisz sobie wartości, jakie pragniesz
>wpoić swemu dziecku, to jak pogodzisz z nimi
> konformistyczne motywacje wychowywania na katolika?
> Gdzie tu uczciwość, szczerość, prawdomówność? Czy warto
> jest je poświęcać w imię "równania w dół"? Twoje
> dziecko będzie w życiu wielokrotnie narażone na
> ostracyzm - czy za każdym razem ma "krakać" jak reszta "wron"?

Bardzo dziękuję za ta odpowiedź, jest dla mnie bardzo cenna.