Jak dla mnie - to ma prawdziwe szczęście, że Go nie ma.
Dość cierpienia jednego dziecka, żeby należało Mu napluć w brodatą gębę.

"Miłosierny", ha ha, co za syf moralny.

> ( dlaczego jest
>nieuniknione i konieczne ? - przypis mój )

Daj ty lepiej spokój temu Fied'ce...

---

"Człowiek siądzie, pomyśli i wymyśli" (N. Dyzma)

>Powiedz mi szczerze , proszę cię - odpowiedz mi . Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego
>przeznaczenia , mając na celu na samym końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie
>spokoju i odpoczynku . Ale w tym celu musisz , co jest nieuniknione i konieczne ( dlaczego jest
>nieuniknione i konieczne ? - przypis mój ) poddać torturom jedną maleńką istotę , to samo
>dziecko , które biło cię w piersi małą piąstką , a ty wzniesiesz ten gmach na jego
>nieodwzajemnionych łzach - czy zgodziłbyś się być architektem pod takim warunkiem ?
>Wyznaj mi prawdę .
>Bracia Karamazow - Dostojewski

   To jest faktycznie chyba Utopia, tylko nie bardzo wiem jaka. Bo na utopią spokoju i odpoczynku bym jej nie nazwał. Poza tym można to porównać do Religii KK: "Jeden" musiał cierpieć aby można było zbawić resztę.
   Na każdym kroku czytam (słyszę/widzę) jak wciska się nam Ciemnotę, że dla dobra ogólnego jednostki muszą pocierpieć (pomijam skrajność polegającą na pozbawianiu życia innych w imię jakichś ideałów)

---

Władza doprowadza do obłędu w stopniu większym, niż demoralizuje, uciszając głos sumienia i wyostrzając chęć działania.- WILL I ARIEL DURANT -

>Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego przeznaczenia , mając na celu na samym końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie spokoju i odpoczynku...

Pomylono górę z dołem, gmach z grobem.

>>Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego przeznaczenia , mając na celu na samym końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie spokoju i odpoczynku...
>Pomylono górę z dołem, gmach z grobem.
>
   Albo inaczej:Nikt tak skutecznie nie zamienia świata w piekło, jak ci, którzy chcą na nim zbudować raj.

>>Nikt tak skutecznie nie zamienia świata w piekło, jak ci, którzy chcą na nim zbudować raj.

To, powiedzmy, wersja globalna, polityczna. W skali indywidualnej zaś nikt tak skutecznie nie robi z siebie potwora, jak ten, kto pragnie z siebie zrobić anioła.

>hej,
>Powiedz mi szczerze , proszę cię - odpowiedz mi . Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego
>przeznaczenia , mając na celu na samym końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie
>spokoju i odpoczynku .

Nie ma czegoś takiego, nie będzie i jest niemożliwe.
Reszta pytania jest wobec tego bezzasadna.

Adam

---

Rzeczy nie są takie, jakimi wydają się być. Nie są też inne.

>...Ale w tym celu musisz , co jest nieuniknione i konieczne, poddać torturom jedną maleńką istotę , to samo dziecko , które biło cię w piersi małą piąstką ,

To jest tortura dwóch osób- dziecka i osoby która je poświęca.

Człowiek nie jest tak skonstruowany, by szczerze interesować się szczęściem całej ludzkości.
Na szczycie listy ważnych rzeczy jesteśmy my sami i nasze dzieci, a gdzieś w naprawdę niskich rejonach "ludzkość".
Utopijne jest zakładanie odwrotnej kolejności.

>.. Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego przeznaczenia , mając na celu na samym >końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie spokoju i odpoczynku ..

.
To błędne założenia - nie jest możliwe (w sensie fundamentalnym) zapewnienie trwałego szczęścia. Dalsza część wywodu, choć emocjonalnie nośna, jest wobec fałszywych założeń pozbawiona logiki
.

>>.. Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego przeznaczenia , mając na celu na samym >końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie spokoju i odpoczynku ..
>.
>To błędne założenia - nie jest możliwe (w sensie fundamentalnym) zapewnienie trwałego szczęścia. Dalsza część wywodu, choć emocjonalnie nośna, jest wobec fałszywych założeń pozbawiona logiki
>.
>
hej,
Iluzja trwałego , wiecznego i niezmiennego szczęścia to jedno .
Inna rzecz to cel , który uświęca środki .
Jeżeli bowiem przyjmiemy , że istnieje jakikolwiek cel , który będziemy definiować jako totalnie , definitywnie i ostatecznie nadrzędny , jedynie istotny , ważny i fundamentalny a taże wyłącznie prawdziwy ... to raczej zabicie jednego czy drugiego miliona ludzi nie zrobi na nas żadnego wrażenia !
pozdrawiam
makuś

>hej,
>Powiedz mi szczerze , proszę cię - odpowiedz mi . Wyobraź sobie , że budujesz gmach ludzkiego
>przeznaczenia , mając na celu na samym końcu zapewnienie szczęścia ludziom , danie im wreszcie
>spokoju i odpoczynku . Ale w tym celu musisz , co jest nieuniknione i konieczne ( dlaczego jest
>nieuniknione i konieczne ? - przypis mój ) poddać torturom jedną maleńką istotę , to samo
>dziecko , które biło cię w piersi małą piąstką , a ty wzniesiesz ten gmach na jego
>nieodwzajemnionych łzach - czy zgodziłbyś się być architektem pod takim warunkiem ?
>Wyznaj mi prawdę .
>Bracia Karamazow - Dostojewski
>pozdrawiam
>makuś

To wszystko nie jest niczym więcej jak wałkowanym na każdym kroku dylematem kogoś, kto ma zepchnąc grubasa pod pociąg. Każdy racjonalnie przyzna, że poswiecenie jednej osoby, aby zapewnic szczescie WSZYSTKIM to mala cena, zwlaszcza biorac pod uwage ilosc smierci i cierpienia, ktore mialoby miejsce bez opisanego morderstwa. Problem pojawia się dopiero, kiedy samemu trzeba zbrodni dokonac, biologia wyposazyla nas w silne mechanizmy dostosowujace nas do zycia spolecznego i po prostu nie jest nam po drodze bezposrednie zadawanie cierpienia innym, jakkolwiek racjonalna czesc naszej osobwosci nie podpowiadalaby nam, ze powinnismy to zrobic.
Klasyczna opowiastka, jesli sie nie myle zwana historią Sary Salomon: Żydzi podczas pogromow chowają się w stodole, mają male dziecko. Zaczyna plakac, matka przytula je tak mocno, ze je dusi. W teorii wybor jest wiecej niz prosty: jesli sie rozplacze - zgina wszyscy, wliczajac w to dziecko. Jesli ktos je zabije to reszta przezyje. Dla dziecka wynikiem i tak byla smierc, ale bezposrednie spowodowanie jego smierci staje sie czyms trudnym i moralnie potepionym.

hej,
W sytuacjach ekstremalnych człowiek zmuszony jest do ekstremalnych decyzji .
Takie sytuacje powstają w połączeniu i poplątaniu przeróżnych splotów zdarzeń .
Natomiast utopia to idea , która stwarza sytuacje ekstremalne , prowokuje je , zmusza ludzi do określania się wobec skrajności .
Utopia jest skrajnością wytworzoną przez myśl , przez idee .
Utopia jest stworzoną przez człowieka kulturą bezalternatywnych wartości .
Utopia to cel , który uświęca środki .

makuś