Tytuł wątku zapewne jest w stanie wywołać co najwyżej anemiczny półuśmiech u Czytelnika, pobieżnie choćby tylko zorientowanego w sytuacji w tym biednym, górzystym kraju. Rzecz w tym, że my, mieszkańcy sytej Europy, nazbyt łatwo rezygnujemy ze starań, by czynnie włączyć się w pomoc dla krajów muzułmańskich, usprawiedliwiając się na pozór niemożliwymi do przezwyciężenia różnicami kulturowymi. Wiadomo - Afganistan to kraj islamski. To stwierdzenie, jakby przeciwieństwo bajkowego "sezamie otwórz się", zamyka nam drogę do serc i umysłów Afgańczyków, bo przecież "oni są islamistami".
A tak niewiele potrzeba, by to zmienić. Nieprawdą jest, że każde dziecko od urodzenia jest islamistą; to dopiero dorośli zarażają je tą agresywną odmianą islamu, tym wypaczonym rozumieniem woli bożej. Chrześcijanie tak łatwo dają się zmylić tej umysłowej kalce, sprawiającej, że całe połacie świata zajęte przez islam są traktowane przez nich jak obszar zamknięty dla działalności misyjnej. Tymczasem Jezus posłał swoich uczniów, by ci w pokorze i z ufnością pokładaną w Bogu, który przez Ducha Świętego daje im moc działania i głoszenia Ewangelii, nieśli Dobrą Nowinę do w s z y s t k i c h ludów i narodów świata i z pewnością prawdziwym uczniom Chrystusa, bogatym w charyzmaty Ducha Świętego nie przystoi tchórzostwo i zaniechanie ewangelizacji tam, gdzie spodziewać by się mogli niechęci ze strony lokalnych przywódców religijnych i poprzestawanie jedynie na ludach pokornych, niemrawych, na południe od Sahary, Bangladeszu i Chin. Stąd - w moim poszukiwaniu prawdziwych chrześcijan, gotowych prawdziwie wziąć na siebie swój krzyż i pójść za swoim Mistrzem, tak tęsknię do czasów, w których ta wiara była żywa, wzrastając przez świadectwo i ofiary świętych i męczenników, stąd taka potrzeba świata post-chrześcijańskiego, jak go niektórzy nazywają, by uschnięte gałęzie kościoła chrystusowego na nowo się zazieleniły i zapuściły swoje gałęzie na ziemie ludów wyznających wiarę proroka Mahometa.
Przecież Duch Boży, udzielany swojemu kościołowi przez Zbawiciela, nie opuści swoich dzieci nawet w tak dalekim kraju, jak góry Afganistanu, w pasztuńskich wioskach, które nigdy jeszcze nie widziały chrześcijańskich misjonarzy, którego biedny i uciemiężony przez samozwańczych przywódców lud nie pił jeszcze z tej krynicy wody żywej, z której zaczerpnąwszy - nigdy już nie poczuje pragnienia. Ta zeschnięta ziemia potrzebuje tego siewu i nawet jeśli orka będzie ciężka a plon skromny, to ziarna jest dosyć a przecież niesie się przez świat to wezwanie Jezusa do uczniów: "plon jest wielki, lecz robotników mało". Jakąż inną równie cudownie obiecującą niwę mógł dać swoim dzieciom Pan nasz, niż właśnie ten ubogi, pełen cierpienia i duchowego ubóstwa kraj? Gdzież jeszcze znalazłby się lud tak prosty, tak pragnący Boga, jak kania dżdżu, jak palma schnąca w upale na pustyni, jak pan Cesiek przed spożywczakiem zanim wysępi piątaka na jabola? Gdzież ta cnota męstwa, napełniająca odwagą kapłanów, w misjonarskim zapale z jasnym wzrokiem przemierzających pustkowia Kandaharu i Heratu z Pismem w ręce i Słowem Bożym na ustach? Dlaczego w ogóle jeszcze w szkołach afgańskich naucza się o surach a nie o Kazaniu na Górze, czemu tam jeszcze są meczety a nie kościoły, pełne rozśpiewanych, rozchichotanych zakonnic z gitarami prowadzących szkoły katolickie dla dziewcząt i chłopców w czystych, uprasowanych mundurkach? Dlaczego jeszcze nikt nie położył węgła pod wielką katedrę Chrystusa Króla Zbawiciela Świata w Kabulu?
Bo to n i e m o ż l i w e ?!
Niech wszyscy biskupi kościołów chrześcijańskich zjednoczą swoje wysiłki, by dać świadectwo swojej wierze i z radością dzieci bożych sami pierwsi dadzą przykład, przemierzając z misją niesienia Chrystusa narodom świata ten przepiękny, oczekujący na błogosławieństwo łask bożych kraj, oczekujący wciąż na ten akt ofiarnej miłości, zaparcia się siebie, ufnego zawierzenia Bogu i wiary zdolnej przenosić góry, choćby to były dumne szczyty Hindukuszu.
Módlmy się.
Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi - tamtej ziemi.
Bo tej to już odnowił, Panie.