Za panowania króla wizygotów Rodericka Hiszpania pogrążała się w chaosie i biedzie. Lud cierpiał pod jarzmem tyranii, a społeczeństwo tonęło w upadku moralnym i gospodarczym. Król Roderick słynął z okrucieństwa i bezprawia. Przełomowym zdarzeniem było zgwałcenie przez niego córki hrabiego Juliana. W roku 711 Julian udał się do Musy ibn Nusaira, gubernatora Afryki Północnej, z błaganiami o pomoc przeciwko tyranicznemu władcy. Odpowiadając na prośbę, Musa wysłał młodego generała Tarika ibn Zijada z armią liczącą 7000 żołnierzy. Nazwa Gibraltaru pochodzi właśnie od arabskiego "Jabal At-Tariq" czyli "Góra Tarika" - miejsca, gdzie armia muzułmańska wylądowała.

Jednym z powodów szybkich sukcesów muzułmanów były hojne warunki oferowane mieszkańcom zdobytych ziem, które kontrastowały z surowymi wymaganiami narzucanymi wcześniej przez wizygockich władców. Innym były niskie morale wojska wizygockiego składającego się głównie z niewolników. Do 720 roku Hiszpania była w większości pod kontrolą muzułmańską. Stolicą muzułmańskiego państwa w Hiszpanii stała się Kordoba. To na wpół zdziczałe miasto zamieniono na całkowicie cywilizowane. Wybudowano tam wielki pałac zwany Elkasr, szkoły i szpitale. Założono wielki uniwersytet (pierwszy uniwersytet w Europie). W tamtych czasach Europejczycy byli bardzo zacofani w nauce, technice, medycynie, w rolnictwie i ogólnie w cywilizacji. Muzułmanie przynieśli im naukę, stali się ich nauczycielami.

Emir Kordoby Abdurrahman I chciał tam wybudować bardzo wielki meczet. Pragnął, by ten meczet był jeszcze większy, piękniejszy i okazalszy od meczetów znajdujących się w innych muzułmańskich miastach. W Kordobie wybrał najodpowiedniejsze na to miejsce - działkę należącą do pewnego chrześcijanina, który chciał za nią dużo pieniędzy. Abdurrahman I był bardzo sprawiedliwym władcą. Jeśliby chciał, to mógłby wziąć tą działkę siłą, jednak nie postąpił w ten sposób. Wypłacił właścielowi żądaną przez niego sumę (chrześcijanie za to wybudowali sobie trzy kościoły). Budowa meczetu rozpoczęła się w roku 785. Abdurrahman I pracował osobiście każdego dnia po kilka godzin na budowie jako robotnik. Materiały budowlane sprowadzał z wielu wschodnich krajów: z Libanu najlepsze drzewo, z Iraku i Syrii kolorowy marmur, wartościowe kamienie, drogocenne perły, szmaragdy, kości słoniowe. Wszystko było bardzo piękne i w ogromnej ilości. Meczet zaczął pomału wzrastać w postaci wspaniałej budowy. Nie starczyło mu jednak życia, by zobaczyć wybudowany meczet. W roku 788 zmarł. Po nim władcą został jego syn Hiszam i później wnuk Hakem I.

Oni to prowadzili dalej starania, by zakończyć budowę meczetu. Budowa głównej części trwała 10 lat. Jednak później dobudowywano także inne części i ostateczny kształt meczet przybrał w roku 990 tzn. po 205 latach. Hakem II wybudował w roku 976 kazalnicę ze złota. I tak meczet ten stał się bardzo ogromnym, majestatycznym, pięknym i znaczącym dziełem. W meczecie znajdowało się 1419 kolumn, które miały wysokość 10 metrów każda. Te kolumny zostały zrobione z najlepszej jakości marmuru na świecie. Gdy wchodziło się do tego meczetu, to miało się wrażenie, że jest się w lesie kolumn. Patrzący na głowice marmurowych kolumn widząc to piękno wpadali w zachwyt. Każdy, kto wchodził do meczetu zostawał zafascynowany. W tamtym czasie nigdzie indziej na świecie nie można było zobaczyć tyle piękna.

Meczet posiadał 20 drzwi. Przed drzwiami znajdowały się ogrody drzew pomarańczy, wszędzie było pełno zieleni. Wokół meczetu znajdowały się się też inne ogrody, źródła, fontanny, sadzawki. Zainstalowano wiele kranów wody, by muzułmanie mogli dokonywać abdestu (rytualnego obrządku mycia). Podłogi meczetu wykonane zostały z najwartościowszego marmuru i udekorowane ozdobami z drzewa. Na ścianach i suficie znajdowały się grawery, ozdoby i piękne napisy. Człowiekowi wchodzącemu do meczetu wydawało się, że ten wspaniały las kolumn nigdy się nie skończy. W nocy meczet był oświetlany srebnymi kagankami, z których tryskało kolorowe światło. Na czubkach minaretów znajdowały się głowice w kształcie granatów. Te głowice były ozdobione klejnotami, perłami, szmaragdami, zaś miejsca znajdujące się pomiędzy kamieniami zostały pokryte kawałkami złota.

Chrześcijanie w roku 1492 niszcząc państwo muzułmańskie, gdy weszli do Kordoby, to pierwszym ich czynem był napad na ten meczet. Do tej wielkiej wspaniałej budowli wjechali na koniach. Chroniących się w meczecie muzułmanów tak wyżynali bez litości, że drzwiami meczetu płynęła krew. Później rozbijając złotą kazalnicę na kawałki podzielili ją między sobą. Zrabowali też zrobione z kości słoniowej pulpity, których używno podczas czytania świętego Koranu. Przechowywany w kazalnicy stary oryginał Koranu, który był ozdobiony perłami i szmaragdami, zdeptali. W ten sposób te dwa niepowtarzalne dzieła, jakimi była kazalnica i i Koran, zostały zniszczone. Barbarzyńscy Hiszpanie pod groźbą miecza zmuszali wszystkich muzułmanów do przejścia na Chrześcijaństwo. Gdy tymczasem muzułmanie po raz pierwszy zajmując te ziemie nie dotykali w ogóle żyjących tam chrześcijan i pod żadnym względem nie przeszkadzali im w spełnianiu obrządków religijnych czy budowaniu kościołów.

Chrześcijańscy Hiszpanie po tym niespotykanym barbarzyńskim wymordowaniu muzułmanów zaczęli burzyć to dzieło sztuki, jakim był ten wspaniały meczet. Najpierw ściągając z minaretów głowice w formie granatów ozdobione złotem i szmaragdami zaczęli je rabować. Na ich miejscach położyli zrobione z bezwartościowego kamienia brzydkie głowice, o których mówili, że mają kształt aniołów. Pozrywali z sufitu okazałe, piękne ozdoby zrobione z drzewa. Piękną marmurową podłogę porozbijali na kawałki, a na ich miejscu położyli prymitywne kamienie. Ze ścian pozrywali wszystkie piękne ozdoby i zniszczyli je. Kolumny starali się zburzyć, jednak udało im się tylko część z nich powalić. Pozostałe pomalowali brzydkim wapnem. Tych zburzonych kolumn były setki i pozostały w meczecie w formie stosu rozbitego marmuru.