Wydaje mi się, że łatwiej z oponentami sztucznego zapłodnienia byłoby rozmawiać przez pryzmat ich własnych wartości.

Od dawna zastanawia mnie, co powinien dobry katolik zrobić przy problemie postawionym w następujący sposób:

- para ma problem z zajściem w ciążę - okazuje się, że czasami dochodzi do zapłodnienia, ale z powodu nieszczęśliwej genetyki szanse przeżycia losowego zarodka tej pary wynoszą 2%
- część wad genetycznych tej pary wpływa na wygląd jajeczek/plemników pod mikroskopem, więc dzięki IVF można wybrać zdrową kombinację i przewidywana częstość przeżycia zarodka dla tej pary wzrasta do 30%

Czy dobry katolik powinien tej parze poradzić:
- IVF, bo w końcu każde życie się liczy (problem - dziecko nie powstało w wyniku aktu miłości rodziców, blablabla etc. etc.)
- dalsze bezowocne próby, bo taka wola boska (problem - rzeź niewiniątek gorsza niż w wypadku IVF, a nawet części par posiadających dzieci, ale w niektórych wypadkach decydujących się na aborcję)
- sterylizacja/antykoncepcja, bo dzieci nie powstają w wyniku bezbożnej manipulacji i nie ma rzezi niewiniątek (problem: ubezpładnianie małżeństw jest grzechem)
- zaprzestanie współżycia - przejście na białe małżeństwo - lepsze rozwiązanie niż poprzednie (problem: wykonalne tylko u niektórych par)

Sądzę, że wielu przeciwników IVF, przewarażliwionych na punkcie blastocyst, po rozważeniu tak postawionego problemu doszłoby do wniosku, że IVF w niektórych przypadkach jest procedurą ratującą (hipotetyczne) życie.

> Czy próbował już ktoś wyprawić katolicki pogrzeb zanosząc księdzu zakrwawioną podpaskę?

Słyszałem już kilka historii ( z pierwszej ręki) Gdzie ksiądz odmawiał pogrzebu dzieci z poronień (późnych) czy martwych urodzeń. O ile wiem motywacją jest brak chrztu. To ogólnie jest ciekawy temat w kontekście tych bredni o in-vitro czy aborcji. Wiem że rodzice strasznie przeżywają takie sytuacje. Jak okrutnym trzeba być by tak zrozpaczonym ludziom jeszcze odmawiać pogrzebu.

Jeśli chodzi o płody kościół już dawno znalazł rozwiązanie, ciekawe tylko czy i kiedy
zacznie się u nas do tych metod wracać: www.racjon(*)s,3175/q,Chrzest.wsrodmaciczny

A ja mam jeszcze lepszy pomysł: Ominąć pośrednika. Po co chrzcić dziecko w macicy, jak można od razu każdemu katolikowi płci męskiej przejechać kropidłem po jądrach i będzie wszystko jasne. Ojciec katolik to dziecko ochrzczone

Kościół oraz przylegające do niego grono hipokrytów, zwanych "obrońcami życia", gdyby byli choć minimalnie uczciwi w stosunku do wyznawanej przez siebie "moralności", natychmiast opracowaliby kanoniczno-medyczną procedurę pozwalająca chrzcić dzieci (czytaj: życie) zaraz po poczęciu. Ale nie zrobią tego, bo wiedzą, że zaraz po poczęciu "życie" nie przypomina w niczym człowieka, zaś miłosierny Bóg w swej nieskończonej dobroci może to życie wydalić z organizmu kobiety w małej kropli krwi. I po życiu.
A tak na zupełnie serio - ktoś, kto poważnie traktuje obronę życia, powinien w takiej sytuacji wystąpić przeciwko Bogu, to chyba logiczne?

A od kiedy katolik, quasi-katolik, katolik-tradycjonalista, katolik "bo w rodzinie każdy jest ochrzczony" czy katolik-oportunista myśli logicznie?
W teoretycznej dyskusji o tym jak ma wyglądać realne, świeckie prawo obowiązujące całą ludzkość katolik wie, że dziecko jest dzieckiem od chwili wytrysku wewnątrz pochwy.
W praktycznym przypadku poronienia dzieci po prostu nie ma. Nie ma nawet zarodka, płodu czy zygoty. Jest jedno wielkie tabu, zakłamanie, zaklinanie rzeczywistości i udawanie, że ciąży w ogóle nie było.