Natura zapewne osłodziła przykrą rutynę umierania endogennymi narkotykami, które nasz organizm w chwilach ostatecznych wytwarza, ale matka natura to suka, jak głosi jedno z ważniejszych praw Murphy'ego.

Trzeba pamiętać o tym, że substancja świadomości nadal jest zagadką dla nauki. Najprawdopodobniej jest nią energia, ale gdzie i w jakiej formie - badania trwają.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Natura zapewne osłodziła przykrą rutynę umierania endogennymi narkotykami, które nasz organizm w chwilach ostatecznych wytwarza, ale matka natura to suka, jak głosi jedno z ważniejszych praw Murphy'ego.

-Tak, natura to suka, a geny to samolubne dranie. Chodzi im tylko o to by zmusić organizm do ich przekazywania i kopiowania. Stąd popęd, seks i tym podobne wynalazki. Ewolucja tłumaczy wszelkie procesy zachodzące w ludzkim organizmie jako niezbędne do życia wzrostu, trawienia, obrony, kamuflażu, zachowania społeczne, ale po co organizmowi takie wybryki w momencie, gdy już umiera i genom jest wszystko jedno? I przecież powrót po śmierci klinicznej jest możliwy tylko dzięki postępowi medycyny, to nowe zjawisko, a przynajmniej nowo poznane i trudno sobie wyobrazić jakie naciski selekcyjne (dobór naturalny, mutacje) mogły doprowadzić do ich wykształcenia.

>-Tak, natura to suka, a geny to samolubne dranie. Chodzi im tylko o to by zmusić organizm do ich przekazywania i kopiowania. Stąd popęd, seks i tym podobne wynalazki. Ewolucja tłumaczy wszelkie procesy zachodzące w ludzkim organizmie jako niezbędne do życia wzrostu, trawienia, obrony, kamuflażu, zachowania społeczne, ale po co organizmowi takie wybryki w momencie, gdy już umiera i genom jest wszystko jedno?

Stąd bierze się m.in. religia, mistycyzm, różne szamańskie wierzenia... Wiesz, z tym "samolubnym genem" to jest tak, że jest to koncepcja "prawie prawdziwa". A "prawie" robi czasem różnicę

Na życie należy patrzeć przede wszystkim przez pryzmat struktur przepływu energii. Tak więc - w tym fizykalnym ujęciu - to nie jakieś łańcuchy nukleotydów są "podmiotem" ewolucji ale sam proces replikacji, powielania. U podstaw biologicznego życia nie leży "zachowanie określonego genu", ale parkietaż.

Już wyjaśniam, o co chodzi - to porównanie dotyczy sposobu układania różnych wzorów posadzek, pewnego symetrycznego schematu zapełniającego całą dostępną płaszczyznę. I w ten sam sposób działają geny. Organizmy wyższe, które mają nieliczne potomstwo, stanowią raczej wyjątek od ogólnej reguły, którą jest nieograniczona, żywiołowa ekspansja wszelkich struktur samoreplikujących na całą dostępną im przestrzeń życiową. Teologia Kościoła Katolickiego dobrze zna tę fundamentalną regułę życia.

Skoro tak, to ludzka świadomość, jednostkowa i lękająca się o swój byt, nieistotny dla działania tej biologicznej machiny, próbując zmieniać reguły które pchają ją ku nieuniknionym wyrokom genetycznego programu, znajduje się w opozycji wobec nieświadomej, mechanicznej natury swojego biochemicznego stwórcy. Procesowi replikacji - w przypadku człowieka - nigdy nie służył nadmiar wątpliwości a i wielu myślicieli, istotnie, te ważne czynności ośmieliło się nazwać ruchami niegodnymi filozofa.

Tak więc, skoro ludzie świadomi, wrażliwi, lękliwi, stawiający nie na ilość, ale jakość swojego potomstwa siłą rzeczy przegrywają w prokreacyjnym wyścigu z tymi mniej wrażliwymi, bardziej agresywnymi, mniej skłonnymi do myślenia to czyż nie warto zastanowić się, czy przypadkiem te wszystkie iluzje, którymi tak szczodrze karmi nas nasz mózg nie są słodkim szeptem, skłaniającym nas ku rezygnacji i oddania steru naszego życia bezosobowej, nieświadomej machinie, kołowrotowi narodzin i śmierci.

Biologia stworzyła mechanizmy wyłączające myślenie - tak powstały różne automatyzmy naszych zachowań, tak też, poprzez iluzję i oszukiwanie świadomości, proces ten w toku ewolucji kieruje do całkowitego zaniku świadomości.

>I przecież powrót po śmierci klinicznej jest możliwy tylko dzięki postępowi medycyny, to nowe zjawisko, a przynajmniej nowo poznane i trudno sobie wyobrazić jakie naciski selekcyjne (dobór naturalny, mutacje) mogły doprowadzić do ich wykształcenia.

Nacisk na szybkość replikacji kosztem długości życia. Tak, ewolucja potrafi sprawić nawet to, że śmierć może uczynić iluzją szczęścia.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

"Co się dzieje po śmierci? Obserwowane fakty wyglądają dość jednoznacznie. Człowiek nie żyje, nie reaguje na bodźce, a ciało ulega rozkładowi. Z tego stanu jeszcze nikt nie powrócił i nie opowiadał o tym co jest po drugiej stronie".

Otóż to. to są dwie rzeczywistości, które sie nie zazębiają. Jest życie i jest śmierć. Dopóki my jesteśmy, nie ma śmierci. Jak jest śmierć nie ma nas. Doświadczenia z tzw. śmierci klinicznej (która nie jest żadną śmiercią) są doświadczeniami z etapu umierania, który został zatrzymany i odwrócony. A więc są to doświadczenia z życia - bo jak umieramy, to ciągle żyjemy.

Mówisz jak racjonalista bez żadnego kontaktu z nieświadomością - i indywidualną, i zbiorową. A ten wątek jest przecież nie o tym, czym się różni życie od śmierci i odwrotnie, ale o tym, co w człowieku WYJE.
Na przykład tak:
youtu.be/_v07s7jcc_k
Mnie tam się wszystko tu ZAZĘBIA.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

Coś musi generować tę świadomość. I skoro nie ma mózgu, bo obumarł, to skąd niby miałaby się ona wziąć? A skoro mózg nie byłby potrzebny do świadomości, to po co w ogóle by powstawał taki twór. Żyłyby sobie duszki w czasoprzestrzeni i tyle. Na co im ciało?

A skoro mózg nie jest potrzebny do tego, żeby być i doświadczać czegoś i pamiętać kim się było i co robiło, to co się dzieje z tą cząstką świadomości w momencie jak człowieka dopada jakaś choroba neurodegeneracyjna, nowotwór mu niszczy neurony, albo stracił je w wypadku. Część człowieka jest już na tamtym świecie i żyje sobie jako duch a część jeszcze się męczy na ziemi? A jeśli istnieje jakiś łącznik z zaświatami, dzięki któremu doświadczający śmierci klinicznej pamiętają co ich spotkało, to czemu chorzy na demencję nie opowiadają podobnych historyjek, skoro część ich świadomości już żyje innym życiem.

Te opisy coś mi przypominają:
youtu.be/9gwAmb2MtZk

Co to nie siedzi w człowieku, tej kloace ewolucji.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski