Przed chwilą, nie wiedzieć dlaczego – przypomniała mi się moja babka. Żyła kiedyś a potem umarła.
Ale kiedy zdarza mi się myśleć o niej, to z pamięci wyłaniają się raczej obrazy beztroskich zabaw, które czyniły moje dzieciństwo szczęśliwym; treść bajek, które mi opowiadała, a nie ostatnie sceny, kiedy kobieta o wzroście 178 cm ważyła 38 kg i bez przerwy wymiotowała.
A już jakże smutny obraz jej świata skurczonego do czterech deszczułek - prawie wyparłem z pamięci.
Kiedyś istniał osobnik, który też żył i umarł.
Osobnik bez porównania ważniejszy od mojej babki. Nie tylko dla mnie, ale dla wszystkich.
A jednak jakby mniej zachwycamy się bajkami, które opowiadał; winem, chlebem i rybami, których dostarczanie w nieograniczonej ilości zachwyciłoby nie tylko ministrów gospodarki.
Koncentrujemy się przede wszystkim na fakcie, że wykopyrtnął.
Zamiast lepić tysiące i miliony figurek przedstawiających Go jak pije sobie wino; jak cudownie łamie prawa fizyki surfując bez deski - tysiące i miliony razy wbijamy mu te gwoździe i z sadystycznym zapamiętaniem pionizujemy go na milionach ścian, która to pozycja jest szczególnie bolesna.
Zabijamy Go nieprzerwanie i niezrozumiale czcząc jego cierpienie – pochylamy głowy tuż przy jego stopach. A on zapewne patrzy na to i dusząc się w tej potwornej pozycji żałuje, że nie może wyrazić jednoznacznie swojego stosunku – bo nogi ma przybite.
Skąd ludziom się to bierze?
Czy pamięć o zamordowanych w Katyniu miałaby polegać na uniesieniu doznawanym podczas rytualnego strzelania w ustawione rzędem wizerunki czaszek?