Chodnik. Dwukierunkowy czyli do wymijania się. Z przodu szła kobieta. Przede mną wyrosła natomiast maska czerwonego Alfa Romeo. Nijak obejść a facet władował się nie tylko przodem, ale całymi kołami. Samochód był po prostu przechylony do tyłu. Nachyliłem się do kierowcy. Zobaczyłem chłopaka około 20-letniego. Otworzyło się elektrycznie sterowane okno.
- Przepraszam, czy mógłbyś trochę wycofać? - Spytałem grzecznie. Odpowiedzią było przeczące kręcenie głową. "Chamski synek bogatego tatusia" - pomyślałem bez szacunku.
- Stoisz na chodniku, czy możesz cofnąć samochód? - Spróbowałem ponownie. Chłopak machnął do mnie palcami tak jakby strzepywał łupież i zamknął okno. Moje możliwości perswazji właśnie zostały wyczerpane. Nie przywykłem do tego, by mnie ignorowano a do tego nie widziałem powodu, by koleś zajmował pół chodnika. Przyszło mi do głowy przejść po masce żeby mu uświadomić, że przeszkadza pieszym. Zastosowałem jedynie wariant minimum - stanąłem na zderzaku i zrobiłem krok do przodu z prawą nogą na jego Alfie Romeo. Spodziewałem się kłótni, choć sprowokowanej przez niego.
- Ty pedale j****y! - Wrzasnął, wyskoczywszy nagle jak oparzony.
- Prosiłem żebyś wycofał. Zajmujesz chodnik. - Odparłem i sądziłem, że już po przykrym incydencie. Przeszedłem kilkadziesiąt metrów gdy nagle czerwona Alfa Romeo z rykiem silnika spełniła moją prośbę. I zaczęła mnie gonić.
- Jesteś nienormalny, idź do lekarza. - Poradził mi chłopak gdy się ze mną zrównał. Nie miałem ochoty rozmawiać z chamem, poza tym za chwilę kończyła się ślepa ulica w którą wjechał. Jeszcze chwila i będzie po wszystkim. Po jeszcze kilku groźbach pod moim adresem wreszcie byłem wolny. Przeszedłem kilkaset metrów gdy nagle zobaczyłem znajome auto jadące obok mnie. Chłopak z piskiem opon zaparkował w alejce przede mną. Zanosiło się na grubszą przeprawę. Mogłem jeszcze skręcić w inną drogę, co też bez przekonania uczyniłem. Nagle za sobą usłyszałem wiązankę przekleństw. Nie było sensu udawać, że to nie do mnie, ale nie chciałem też uciekać. Chłopak był sam i mniejszy ode mnie. Byłem pewny, że resztę dnia spędzę na komisariacie i obdukcji. Mój układ hormonalny też był tego zdania. Zaatakować czy czekać aż on zacznie - myślałem, zastanawiając się czy byłaby to już obrona konieczna czy jeszcze napaść. Stanęliśmy naprzeciw siebie. Jednak jego pierwsze słowa sprawiły, że omal się nie zaśmiałem.
- Wiesz kim ja jestem? - Spytał.
- Nie interesuje mnie to. - Odpowiedziałem.
- A wiesz czyj jest ten samochód? Jakbyś wiedział to byś uciekał. - Było to cokolwiek absurdalne doświadczenie być straszonym właścicielem. Spodziewałem się raczej tak zwanej solówki.
- Powiedz mi to będę wiedział. - Odbiłem piłeczkę. Zauważyłem, że mimo buńczucznej postawy nie chciał bójki. W przeciwnym wypadku już by zaatakował.
- I tak ci to nic nie powie. Stanąłem na chodniku żeby inny mógł wyjechać.
Zastanawiałem się czy powinienem go przeprosić, ale uznałem, że już tam stał przez jakiś czas i zignorował mnie więc nie było to usprawiedliwienie. I nagle wyjawił przyczyny swojej wstrzemięźliwości:
- Jakbym nie miał wyroku to już bym ci dawno zajebał.
Lekcja poglądowa się skończyła. IC czyli Important Criminalist wrócił do samochodu VIC czyli Very Important Criminalist.
Oto dowód, że karanie działa! Dzięki ujęciu i skazaniu go wcześniej mogłem stanąć na odcisk polskiej mafii w jej czerwonym Alfa Romeo. Od dziś mogę mówić, że walczyłem z mafią.