We wczesnej młodości czytałem pewną radziecką powieść, której tytułu już nie pomnę. Była to political fiction, choć oczywiście w tamtych czasach nikt tego terminu nie używał (a zwłaszcza w odniesieniu do literatury radzieckiej).
Rzecz była o tym, jak to radziecki wywiad postanowił zniszczyć Kościół Katolicki. W tym celu wybrano pewnego młodego komsomolca, piekielnie inteligentnego, a przy tym głęboko zaangażowanego ideologicznie po stronie komunizmu i ateizmu i postawiono przed nim zadanie zostania papieżem.
Ów komsomolec wstąpił do seminarium duchownego, które następnie ukończył z wyróżnieniem i zaczął piąć się po stopniach kościelnej kariery. Jako że był bardzo inteligentny a przy tym posiadał umiejętność zjednywania sobie ludzi, piął się po stopniach kariery bardzo szybko. Po jakimś czasie został biskupem a następnie uzyskał godność kardynała.
Jako kardynał pozyskał tylu zwolenników, że na konklawe po śmierci aktualnego papieża był jedynym kandydatem i oczywiście został wybrany. Jako nowy "papa" wychodzi na balkon, by udzielić błogosławieństwa Urbi et Orbi i... miast błogosławieństwa wygłasza mowę, w której ujawnia cały bezsens wiary w Boga, pasożytnictwo Kościoła Katolickiego, itd. itp.
Oczywiście kompletny szok! Jeden z kardynałów stojących za papieżem wyciąga z rękawa sztylet i wbija mu go w plecy. Papież pada i szybko zostaje wyniesiony. Watykańskie biuro prasowe podaje komunikat, że dostał wylewu do mózgu (stąd to "niepoczytalne" wystąpienie) i zmarł.
Ale ludzie wiedzą swoje. Następnego papieża tłum wita gwizdami i obrzuca czym popadnie. Kościoły pustoszeją. Księża aby się utrzymać muszą iść do roboty do fabryk. Tam pod wpływem przodującej klasy robotniczej porzucają fałszywy światopogląd (w istocie zresztą udawany z cynizmu) i masowo wstępują do Partii. I to już koniec KK i szerzonej przez niego religii. Pewnym jest, że za parę lat wiara w Boga stanie się mniej więcej tak powszechna jak wiara w krasnoludki.
Czy któryś z młodych, inteligentnych i zaangażowanych ateistów nie mógłby się poświęcić i podążyć tą jasno wytyczoną drogą? A może kilku, wtedy większa szansa sukcesu. Inteligentnej, zaangażowanej i ofiarnej młodzieży Wam przecież nie brakuje. To by dopiero było!
A na ewentualny sztylet wystarczy stalowy podkoszulek.