Podobieństwo do syndromu DDA. Dziecko alkoholika które nie podejmowało gruntownego leczenia popada w te same korelacje, przedłużając patologiczną historię w nowym wydaniu, paradoksalnie uważając to za stan bezpieczeństwa, zazwyczaj jest to jedyny układ rodzinny jaki zna. Oczywiście to tylko porównanie, ale coś moim zdaniem w tym jest. Zwłaszcza że w momencie wstąpienia do zakonu, to zakon staje się "nową rodziną".

>Przyznaję, że wyznanie duchownego jest
>wstrząsające i budzi współczucie.
Powiedziałbym, że budzi mieszane uczucia. Ale współczucie na pewno wśród nich jest.

>Nie mogę jednak zrozumieć
>dlaczego wstąpił do tych, którzy wcześniej go wykorzystywali?
Gdy czytałem wywiad, rzuciła się w moje oczy relacja dotycząca reakcji matki ks. Mądela, gdy przyszedł do niej ze sprawą.
Wychowując się w takim środowisku Krzysztof Mądel mógł mieć bardzo pozytywny obraz Kościoła mimo osobistych doświadczeń dotyczących molestowania.

>Skąd taki pęd do samounicestwienia u ćmy?

Wiem, że to nie jest temat główny,a je nie jestem ekspertem, ale lata temu też się nad tym zastanawiałem i doszukałem się dość zadowalającej odpowiedzi, której niestety nie umiem (przepraszam, za lenistwo ) poprzeć publikacjami naukowymi. Rozwiązanie na które się natknąłem, mówiło o tym, że ćmy nawigują na podstawie promieni światła. Chodzi o to, że owady te, do określenia linii prostej, zakładają że promienie świetle są równoległe (ich źródło, w postacie Księżyca, jest wystarczająco daleko, żeby przy można przyjąć takie założenia) i na tej podstawie wyliczają trajektorię lotu. Chyba nie muszę dodawać, że nie chodzi o świadome wyliczenia i określanie celu?

W momencie gdy pojawia się sztuczne źródło światła (ognisko, pochodnia, żarówka), którego centrum jest stosunkowo blisko, mechanizmy nawigacyjne ćmy zaczynają zawodzić, owad zamiast po linii prostej zaczyna lecieć po spirali, która zwija się w kierunku źródła światła.

---

Tonący cynizmu się chwyta. [P. Jarocki]

Nie mogę jednak zrozumieć
>dlaczego wstąpił do tych, którzy wcześniej go wykorzystywali? Syndrom sztokholmski? A może
>syndrom ćmy?

Mało przekonywujące mnie warianty odpowiedzi łącznie z naciąganym syndromem DDA, który mój przedmówca kn90 raczył tu z grubsza nakreślić. Ja obstawiam nowy, świeżo co zdefiniowany przez niektórych Forumowiczów w wątku nieopodal rewolucyjny syndrom czciciela patologicznego rodzica. Wmuszono w niego jakiś chory "imperatyw moralny" który każe szanować duchownego za nic choćby nie wiem jakim był zboczeńcem. Dotknięta nim osoba powinna bezwzględnie zacisnąć zęby, być optymistą i próbować pomóc obdarowywanemu wyjść na prostą używając w tym celu takich "form szacunku" jak np. perswazja, rzeczowa rozmowa, odejście. Tylko nie wiem czy rżnięcie w pysk lub amputacja jajec też się do owych form zalicza. Chyba w tamtej rozmowie pominięto taki wariant.

A już tak na poważnie: wachlarz hipotetycznych odpowiedzi jest bardzo duży łącznie z tak banalnie prostą jak zapomnienie, czyli szwankowanie pamięci. Szkoda, że wzorem duchownych nie mamy przywileju zaglądnięcia do karty medycznej każdego i obejrzeniu jej pod każdym możliwym kątem. Nie wiemy też nic o poziomie rozwoju psychicznego i umysłowego młodego Krzysia w chwili trwania tego ewentualnego molestowania. To na pewno rzuciło by jakieś światło na sprawę i moglibyśmy się tutaj mózgiem Mądela zacząć bawić.