Od jakiegoś czasu dręczy mnie pewien problem, sprowokowany lekturą Racjonalisty, a w zasadzie
lekturą odpowiedzi na Forum Racjonalisty.
Problem ten na swój własny użytek nazwałem - Zasób Wiedzy Ludzkości - podobno nazwanie
problemu to połowa drogi do jego rozwiązania . Ale do rzeczy...
Śledząc Racjonalistę zawsze imponował mi zestaw wiedzy tu zgromadzonej. Czasami korci mnie aby napisać do Was "coś od siebie". Przyzwoitość i rzetelność nakazuje, aby wcześniej sprawdzić swoje przemyślenia z zawartością strony. Nie ma co ukrywać, że czytania jest sporo, a czytanie z monitora do najprzyjmniejszych zajęć nie należy.
I to dało mi do myślenia... Przecież wiedzy przybywa, w jaki sposób ktoś za 50 czy 100 lat będzie mógł wnieść coś nowego do nauki (racjonalizmu)? Przecież mu życia nie starczy na weryfikację choćby podstaw swoich przemyśleń.
Czy nie ma jakiegoś sposobu weryfikowania wiedzy "na bieżąco", "w momencie powstania"?
Większość z Was dobrze wie, że nie wystarczy skończyć studia aby być naukowcem, większość "urzędników naukowych" troszczy się o własny stołek, a nie o rozwój, weryfikację i poszukiwanie nowych idei.
Skoro oni są "leniwi" i "wygodniccy", to skąd my mamy brać narzędzia weryfikacji dla racjonalizmu?
Niestety nie mam i nie znam innych przykładów, ale co jeśli "niepokorni" ludzie pokroju Danikena i dr Pająka mają choćby cząstkę racji? Jeszcze raz powtórzę: proszę nie zwracać uwagi na nazwiska, nie o nich chodzi, a o pewną postawę.
Nie twierdzę, że Oni mają rację, ale... Właśnie to 'ale' nie daje mi spokoju. A moje 'ale' zawsze było
dla mnie podstawą do wszelkiego działania: odejścia od kościoła, od polityki, od "urzędowej nauki",
dzięki temu 'ale' znalazłem witrynę Racjonalisty i zrobiłem tysiące innych rzeczy.
Równie dobrze można się zapytać "a co jeśli Rydzyk ma rację?".
Moim zdaniem poziom Rydzyka i wspomnianych Panów dzieli duża przepaść na korzyść tych drugich, których mi trochę szkoda bo niby ciężko się z Nimi zgodzić, ale...
A z drugiej strony, jeśli Rydzyk na prawdę ma rację, co wtedy z naszym racjonalizmem?
 
Mam taki głupkowaty test: Gdyby nagle, nie wiedzieć skąd (nie wiedzieć dla nas), pojawił się człowiek, który wie jaka jest prawda - ta absolutna, jedyna (przy założeniu, że istnieje) - jakie pytania zadałby mu racjonalista?
I co ten człowiek musiałby odpowiedzieć, żeby jego odpowiedzi zostały zaakceptowane?
Wiem, że to gdybanie, ale proszę się postawić przed takim człowiekiem i z nim porozmawiać.
Czy nasz mechanizm weryfikacji to tylko suma doświadczeń? czy "jakieś połączenie z absolutem"?
Raczej uważam, że weryfikacja; wtedy każdy sąd, nawet błędny, zwiększa nasz zasób wiedzy.
To tak jakby wiedza była wartością bezwzględną z doświadczenia - nie ważne czy doświadczenie się udaje, czy też nie - wiedza rośnie. Jeśli jednak jest jakiś sposób weryfikacji - nie musisz "marnować" czasu na błędne doświadczenia (chyba, że masz na to ochotę).
 
Mam nadzieję, że jeszcze rozumiecie o co mi chodzi.
Po prostu lektura naszego Forum nasuwa mi jedno (oby tylko jedno) pytanie: Czy w swej racjonalności nie jesteśmy bardziej "papiescy od papieża"?
Naiwnie mówiąc, a co jeśli Pająk i Daniken (i inni) mają rację? gdzie my popełniliśmy błąd?... i wracając do początku tekstu: Jak nie "zginąć" pod tą "masą" wiedzy do zweryfikowania?