Brak możliwości wykrystalizowania się jakiegoś umiarkowanego podejścia do sprawy Bóg-wiara-religia-kościół-państwo wynika z ugruntowania dwóch skrajnych stanowisk na temat wiary i niewiary. Ich skrajność czyni je hermetycznymi na inne "prawdy", co prowadzić może nawet do absurdów np.:a) ateista, który walczy z Bogiem, widocznie jest przekonany, że On istnieje;z drugiej strony- b) wierzący, który szuka Boga, ale tylko w jednym wiaderku, podejrzewający, że Go gdzie indziej nie znajdzie. Rozerwać to błędne koło (wg mnie) i (paradoksalnie) pogodzić wiarę i niewiarę może na początek właśnie antyklerykalizm, który uwolniłby wszelką dyskusję ze strachów i uprzedzeń. Każdy szukałby dowolnie, bez narażania się na pogardę inaczej myślących, poparcia(ale nie w sensie instytucjonalnym) dla swojego stanowiska światopoglądowego, albowiem nie jest ani niczyją winą, ani zasługą- że się wierzy, czy nie. Przy czym antyklerykalizm jest tu pojęciem zbyt "mocnym" i niezbyt zdrowym (jak sztuczny antybiotyk w zaawansowanej chorobie), choć właśnie w tym stadium kościelnego obłędu (2 tys. lat praktyki zniewalania umysłów) wydaje się być na razie środkiem jedynie skutecznym. Uprzedzę ewentualne pytania o moje stanowisko-jestem człowiekiem wierzącym, i właśnie dlatego zdecydowanym antyklerykałem, dalekim od "legendowo-tradycyjnego" pojmowania Boga. Przepraszam za ten karkołomny neologizm. Życzyłbym sobie i innym, aby w sprawach ostatecznych nigdy nie mówić "nigdy" i żeby nie było to odebrane jako naiwne asekuranctwo. Pozdrawiam wszystkich "za" i "przeciw".