W odniesieniu do artykułu: Autor tekstu: Mariusz Agnosiewicz; Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,4224 parę wniosków nt. tła zaniku wiary w Boga.
--
Sami ateiści mi w tym pomagają. Na tym forum jeden mędrek pisze, że będąc ateistą przynajmniej nie czeka bezczynnie (pewnie jako półanalfabeta) na niebo i piekło. Drugi, że nareszcie, (czyli dopiero będąc ateista) może być odpowiedzialny za siebie i swoją rodzinę. Pierwszą osobę trzeba zapytać, czy wie, że jeżeli ktoś poważnie podchodzi do kwestii swojego zbawienia musi rozwijać wszystkie swoje talenty (przynajmniej w religii katolickiej)? A drugą, dlaczego uważa, że wcześniej nie mogła być odpowiedzialna? Czy przypadkiem bezbożne nie podchodziła do spowiedzi? Są też tacy, którzy mówią beztrosko, że wyrośli z wiary tak samo, jak się wyrasta z butów czy z kurtki. Pytanie tylko czy zdobyli się na uczciwy intelektualny wysiłek pogłębienia swej wiary?
--
Na początek chciałabym przytoczyć, w jaki sposób Erich Fromm (ateista) ciekawie scharakteryzował ewolucję obrazu Boga i teizmu. Pragnę tylko zaznaczyć, że jest to czysto ateistyczny punkt widzenia, z którym nie do końca się zgadzam, o czym napiszę w dalszej części.
--
"większość ludzi w swoim rozwoju nie wyszła poza w stan niemowlęctwa i stąd wiara w Boga jest dla nich wiarą w spieszącego z pomocą ojca, dziecinnym złudzeniem. Ciągle, jak dziecko domagam się ojca, który mnie ocali, który będzie nade mną czuwał, będzie mnie karał, ojca który mnie lubi gdy jestem posłuszny, któremu schlebia moje posłuszeństwo (...)." E. Fromm "O sztuce miłości"
--
Podczas gdy teista w "najwyższym stadium ewolucji" :
"Człowiek prawdziwie religijny, jeżeli postępuje zgodnie z istotą idei monoteistycznej, nie modli się o nic, niczego od Boga nie oczekuje; kocha Boga inaczej niż dziecko swojego ojca lub matkę; człowiek taki ma pokorne poczucie własnej ograniczoności, że wie, że o Bogu nic nie wie. Bóg staje się dla niego symbolem, w którym ludzkość we wcześniejszym stadium swej ewolucji zawarła sumę tego, do czego dąży, staje się królestwem świata ducha, miłością, prawda i sprawiedliwością. Człowiek taki wyznaje zasady, które Bóg reprezentuje, myśli zgodnie z zasadami prawdy, żyje zgodnie z zasadami miłości i sprawiedliwości i uważa, że całe jego życie ma wartość jedynie o tyle, o ile daje mu ono szansę coraz pełniejszego rozwijania swych ludzkich możliwości jako jedynej rzeczywistości(...). Kochać Boga, gdyby miał już użyc tego określenia, oznaczałoby wówczas dążyć do pełnej zdolności kochania, do realizacji tego, co Bóg reprezentuje sam w sobie". E. Fromm "O sztuce miłości"
--
Idąc tym tokiem rozumowania można powiedzieć, że większość współczesnych ludzi podobnych jest do dzieci, pięcioletnich, które drwią sobie z rodziców, kiedy mają już wszystkiego pod dostatkiem, jeśli tylko wyczują, że rodzice ich nie ukarzą. Zobaczcie sobie choćby zdjęcia z tego artykułu (zwłaszcza czerwonego diabła): Autor tekstu: Ilona Vijn-Boska; Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,4226
--
Może bolszewicy mieli rację nazywając Zachód "zgniłym Zachodem" .
--
Ale są też niedojrzali teiści, którzy uważają, że nie muszą się rozwijać, i którzy wiarę traktują ją jako "sztuczkę magiczną" (coś w stylu pozytywnego myślenia), a nie jak drogę doskonalenia siebie wymagającą poważnego wysiłku intelektualnego i moralnego. Za to ludzi dążących do zbawienia można raczej przyrównać do dzieci w wieku ośmiu lat, które są na tyle mądre, że wiedzą, ze lepiej jest słuchać rodziców.
--
Nie trudno jest zauważyć, że u Fromm-a teista w najwyższym stadium ewolucji przypomina do złudzenia ateistę. Ja jako teistka zgadzam się z tym tylko po części. Oczywiście w wierze katolickiej mówi się o Bogu, że jest immanentny (ukryty w tajnikach naszego ja) i transcendentny, że jest Miłością i Prawdą. Z jednej strony Bóg jest oczekiwany jako urzeczywistnienie pragnień człowieka w dziedzinie osobistego rozwoju. Ale ten Bóg nie jest tożsamy z Bogiem wiary, Objawienia. Jednak te dwa aspekty Boga występują jednocześnie i uzupełniają się. W religii katolickiej Bóg objawia się zbiorowości ludzi, jaką jest Kościół. Ale pragnie on każdej osobie w formie aktu oświecenia przekazać jej indywidualnoosobowe zbawienie, oraz w formie łaski uczynić ją gotową iść za tym zbawieniem (bo jest wszechmiłością).
--
Wg mnie złotą zasadą dojrzałego teisty są raczej paradoksalne słowa św. Ignacego Loyoli:
Módl się tak, jakby wszystko zależało od Boga, pracuj tak, jakby wszystko zależało od Ciebie.
--
Są to dwa uzupełniające się czynniki: czynnik Boży i czynnik ludzki, pomiędzy którymi powinna zachodzić równowaga.Metafizycznie nie ma, żadnego powodu, dla którego wykształcenie czy dostatek miałoby kolidować z wiarą. Niestety z tego wynika, że historycznie nie wielu ludzi potrafi się jeszcze zdobyć na pogodzenie tych dwóch aspektów. Do tej pory ludzkość cierpiała (i nadal cierpi) niedostatek i uciekała się pod opiekę Ojca w niebie.
Wg mnie ludzkość powinna być właśnie wdzięczna Bogu, że jej marzenie o dostatku się ziszcza.
Czyż każdy z nas nie potrzebuje doskonalenia się moralnego oraz ożywczego odniesienia do Transcendencji (bez względu na stan wykształcenia)?
P.S. Dziękuję bardzo Mariuszowi Agnosiewiczowi za zmianę tytułu rysunku z mapką Europy . Zauważyłam, że się zmienił.