Miałem ostatnio okazję być uczestnikiem organizowanej w Częstochowskiej Katedrze mszy Mamre. Bardziej ode mnie uduchowieni koledzy stale namawiali mnie, bym "na własne oczy zobaczył działanie Boga". Na tej specjalnej mszy św. w intencji o uzdrowienie "mają miejsce modlitwy wstawiennicze (więcej dalej), egzorcyzmy i wiele innych cudów". Smaczku dodawały przestrzeżenia, że wielu uczestników porządnie się wystraszyło; niektórzy mdleli, inni mieli nocne koszmary. Dodam jeszcze, iż nazwa "Mamre" wzięła się od Wspólnoty Przymierza Rodzin Mamre, która to takowe spirytualne spotkanie prowadzi. Jako, że brzmiało to zachęcająco (nie na co dzień można mieć okazję z takim miracle spree) i nie miałem nic ciekawszego do roboty (jestem studentem) postanowiłem zweryfikować snute przez kolegów opowieści.

Moją przygodę rozpocząłem w rodzinnym mieście, gdzie to odbyło się spotkanie przygotowujące przed tym, co nas czekało. Ksiądz prowadzący powtórzył słowa kolegów i stwierdził, że by przeżyć spotkanie w pełni oraz by "złe duchy obecne w czasie spotkania w katedrze nie wzięły sobie nas na cel i byśmy sami nie byli egzorcyzmowani" należy koniecznie wyspowiadać się, by "oczyścić duszę i pozbyć się grzechu, do którego lgną demony". Jako, iż trochę lubię życie na krawędzi postanowiłem zaryzykować i nie przerywać kilkuletniej absencji w kościelnym konfesjonale. Skoro zalecane jest spowiadać się w tym samym dniu, w którym uczestniczy się w Mamre, gdyż dzień wcześniej może być niewystarczający, byłem ciekawy jaki efekt spotkanie wywrze na mnie.

Następnie ksiądz zastrzegł, że nie należy być "widzem w teatrze" ale pełnym, oddanym i skupionym na modlitwie. Ksiądz rozumie ciekawość, i gdy nagle ktoś obok nas upadnie (więcej dalej) lub zacznie wrzeszczeć to oczywiście można zerknąć na chwilę, ale priorytetem winna być indywidualna modlitwa. Zamiast nadmiernej ciekawości zalecał modlitwę za "dotkniętych".

Kluczem do doświadczenia Bożej obecności miałaby być wiara. Jeżeli nie uwierzymy, że Bóg jest z nami i działa to będzie nam się wydawało, że to wszystko to jedna, wielka ściema: uzdrowieni kalecy zostali opłaceni, ludzie "dotknięci" Bożą obecnością podstawieni a cała uroczystość to w zasadzie teatralne przedstawienie. Po takim zobrazowaniu sytuacji rozległy się na sali śmiechy. Przypomina mi to moją sytuację z szalonych lat licealnych, gdy to postanowiłem wybrać się na suto zakrapianą imprezę u koleżanki, ale wiedziałem, że moja matka nie jest zachwycona faktem, iż jej syn od czasu do czasu się napije i bałem się, że mnie nie puści. Na pytanie matki, czy na imprezie będzie alkohol odpowiedziałem, że "oczywiście i, że mam szczery zamiar schlać się do nieprzytomności", co mamę szczerze rozbawiło i uspokoiło, a mnie pozwoliło na picie do rana w koleżeńskim gronie. Już dawno nauczyłem się, że przedstawiając prawdę w nieco przerysowanej i wyolbrzymionej otoczce sprawia się, że odbiorca przyjmie to za oczywistą bujdę. Wracając jednak do tematu- jeśli uwierzymy natomiast, będziemy świadkami Bożych cudów, interwencji i będziemy żyli długo i szczęśliwie, Amen.

Zostaliśmy również zapoznani z tym, co nas czeka na takowym Mamre. Pomijając kwestie organizacyjne przejdę do tego, co tygryski lubią najbardziej: czyli nadprzyrodzonych zjawisk. Postaram się zacząć od tych łagodniejszych symptomów Boskiej obecności.

Dar śmiechu
Część uczestników miała być obdarowana darem śmiechu- nagle, z niewyjaśnionych przyczyn i bez konkretnego powodu różni ludzie zaczynali się śmiać. Dodam jeszcze, że taki dar (podobnie jak kolejne) nie dotykał całego zgromadzenia, ale losowe osoby w losowych częściach spotkania. Jak nam wcześniej wyjaśniono "Jezus przechadza się po katedrze i dotyka to tę, to tamtą osobę".
Rzeczywiście- tu i ówdzie rozlegały się chichoty, śmichy i chichy, w głównej mierze kobiece. Trudno jednak było mi odrzucić wrażenie, że brzmią one nieco sztucznie.
Ten dar nie został udzielony ani mi, ani osobom mi towarzyszącym.

Spoczynek w Duchu
Wielu miało nagle padać na ziemię bez czucia, by po chwili wstać. Nie było to jednak uczucie podobne do omdlenia, ale cudowne osunięcie się w błogości i spokoju. "To zesłany przez Jezusa Duch, który dotyka wybranych i obdarza ich Darem Spoczynku", jak tłumaczył uprzednio ksiądz.
Rzeczywiście- tu i ówdzie ludzie osuwali się na ziemię, by po minucie czy dwóch wstawać. Postanowiłem złamać jedno z zastrzeżeń księdza i poobserwować młodą dziewczynę, która również nagle padła na ziemię. Po tym jak wstała udała się do kolegi/chłopaka w ławce i jak gdyby nigdy nic rozpoczęła koleżeńską rozmowę. Gdybym to ja został dotknięty przez nadprzyrodzoną istotę z pewnością byłbym nieco bardziej poruszony. Można to jednak tłumaczyć tym, że okej- właśnie spoczęła w Duchu, została obdarzona spokojem i to dla niej po prostu naturalne. Nic nie tłumaczy jednak chłopaka, który zachowywał się równie normalnie, a sam nie "spoczął w Duchu".
Ten dar nie został udzielony ani mi, ani osobom mi towarzyszącym.

Dar uzdrowienia
Niektórzy chorzy mieli doznawać łaski uzdrowienia. O ile osoby chore na raka czy jakieś przewlekłe choroby nie miały od razu być wyleczone, ale po jakimś czasie, o tyle kalecy ze skrzywionymi nogami tudzież poruszający się na wózkach doznawali Boskiej interwencji od razu (wybiórczość Boskiej mocy czy fakt, że nikt nie zauważy, że ktoś chory na raka został uzdrowiony?).
Nie byłem niestety świadkiem tego daru, jednak katedra jest całkiem spora i możliwe, że miał miejsce gdzie indziej.
Cd. w komentarzu