Cześć, jestem tutaj całkowicie nowy i już na wstępie chcę was zbombardować swoim problemem.

Nie potrafię trzymać poziomu w swoim życiu, za każdym razem gdy wpuszczę do niego trochę barw, trochę sensu, mam wrażenie,że życie w tym momencie uwielbia mi przykręcić śrubę i nieubłaganie sprowadzić do parteru. Uwielbia mną sponiewierać. Dzisiaj jak rzuciłem na daty postów na forum na którym się kiedyś udzielałem, uświadomiłem sobie,że ten problem wraca do mnie jak bumerang od kilku ładnych lat, dokładnie to chyba od 2011. Za każdym razem gdy znajdę się choć na chwilę na dodatniej sinusoidzie, ono musi mnie ściągnąć za mordę do parteru i bez zawahania robić mordę o beton. Czasami zaczyna mi brakować sił,żeby się podnieść po raz kolejny z kolan i walczyć dalej, ile razy można startować z tego samego punktu?

Licznik od pewnego czasu pokazuje ponad dwadzieścia lat. Nie mam żadnego celu w życiu, już nie, do niczego mnie nie ciągnie, nic już nie chcę mi się osiągać, pogrążam się w totalnej melancholii, a ostatnio zauważyłem,że zbyt często % są ze mną. Zagłuszam rzeczywistość, tak, żeby trochę odetchnąć. Nie zawsze tak było, zawsze co prawda byłem frywolnym człowiekiem, wyłamywałem się ze schematów, chciałem więcej niż rówieśnicy, zawsze słyszałem,że jestem piekielnie zdolny, ale leniwy. Jeszcze z 1-2 lata temu miałem kilka celów do których dążyłem, były moją ostoją, dzisiaj nie potrafię zdefiniować co sprawia mi radość, co lubię robić, kim chciałbym być w przyszłości. Wiem tylko to,że jestem w totalnym gównie. Kiedyś, wszędzie było mnie pełno, tak naturalnie, od małego tak miałem, nie miałem problemów z kobietami, kasę też zawsze miałem, znajomych, która duża część z nich okazała się fałszywa, a ja w takich kwestiach nie zwykłem wybaczać, po prostu kończyłem relację. Nie mam dzisiaj za dużo znajomych, właściwie to nie mam żadnych prawdziwych, ci ostatni, z którymi jeszcze nie tak dawno trzymałem, musiałem ukrócić, byliby balastem, który szybko sprowadziłby mnie na mentalne dno, albo metr wgłąb, bo teraz jestem na dnie. Ci których poznałem, nigdy nie byli ambitni, szybko tracili zapał, uwielbiali się narkotyzować, upajać, byleby zapomnieć o życiu. W sumie to wszystkie filary u mnie teraz leżą, nie poznaję już tylu kobiet, w ogóle to nie mam chęci, żeby to robić, bo czuje się wewnętrznie jak gówno, nie potrafię robić czegoś sensownego jeżeli wszystkie podstawowe potrzeby są niezaspokojone. Tak się nie da, mógłbym wrzucać na siebie maski,że wszystko jest ok - nawet kiedyś tak robiłem, ale ile tak można? Ile można zgrywać,że jest zajebiście, a tylko ty wiesz,że wszystko się w życiu rozwaliło jak domek z kart? Ostatnio też zacząłem unikać ludzi, tzn. nie tyle unikać, co mnie do nich nie ciągnie, przez to,że czuję się zagubiony, jak gówno. Wolę posiedzieć u siebie w pokoju i wlać w siebie trochę alkoholu i wyżalić się anonimowo na takim forum jak to, albo poszukać rozwiązań - tylko teraz mam ogromną niechęć do tego,żeby cokolwiek wprowadzać w życie.

Wiem, wiem. To może być depresja - albo jest depresja. Wszystko sprowadza się do tego,że mało co mnie już w życiu cieszy, jakoś nie widzę sensu dalszej egzystencji, nie widzę w ogóle sensu,żeby cokolwiek robić - bo po co? Myślałem,żeby się wybrać do jakiegoś specjalisty z nastawieniem,że zaraz weźmie biały świstek i zaaplikuje mi trochę tabsów. Nie wiem jaki realny wpływ może mieć tutaj adhd ..., od małego twierdzili,że zdecydowanie za dużo się ruszam..., do dzisiaj mam tak,że nawet jak siedzę to muszę mieć coś w rękach - długopis, ołówek, cokolwiek. Jak sobie poczytałem o objawach adhd, to większość zdecydowanie do mnie pasuje, ale z drugiej strony kiedyś czytałem,że ten co wymyślił adhd, zrobił to celowo,żeby napędzić koniunkturę firmom farmaceutycznym - wyjawił to na kilka dni przed swoją śmiercią, więc też w tej kwestii jestem rozdarty. Nie wiem czy faktycznie może być tak,że w moim mózgu np. jest za mało serotoniny/dopaminy, czy to jest kolejne wytłumaczenie, żeby nic nie robić i zwalić na jakąś niedyspozycję. Tak, od zawsze miałem tak,że nie mogłem skończyć jednego zadania, bo moją uwagę przykuwało coś, co wydawało się atrakcyjniejsze.

Wbrew pozorom dużo tekstu nie wyszło, jednak wszystkim, którzy przebrnęli - gratuluję.