Znów się zatrzęsło trochę w kościelnych posadach, gdy gruchnęła wieść o domniemanych ekscesach seksualnych krakowskiego biskupa Szkodonia. To co miał zrobić biskup krakowski jest i wstrętne i ogromnie obłudne, zważywszy na status biskupa i jego misję. Jednakże czyny biskupa co do swego perwersyjnego wyrafinowania są hetką - pętelką w porównaniu ze "stylem" zaprezentowanym onegdaj przez czołowego polskiego, katolickiego intelektualistę Jerzego Zawiejskiego, którego biogram w wkipiedii zaczyna się tak:

"Jerzy Zawieyski, do 1946 Henryk Nowicki, nazwisko rodowe Feintuch (ur. 2 października 1902 w Radogoszczu ob. Łódź, zm. 18 czerwca 1969 w Warszawie) - polski aktor, dramatopisarz, prozaik, eseista, redaktor "Tygodnika Powszechnego" i "Znaku", katolicki działacz polityczny, poseł na Sejm PRL II, III i IV kadencji (1957-1969) z ramienia Znaku, członek Rady Państwa (1957-1968"

Natomiast Joanna Siedlecka w "Biografiach odtajnionych" (na których bazuje podlinkowany materiał) ustaliła - między innymi - to:

"O jego "Stasiu" (Stanisławie Trębaczkiewiczu), czyli seksualnym niewolniku, którego zwyczajnie kupił sobie od jego ubogich rodziców, wiedziano powszechnie; nawet Prymas przymykał na to oko. Na KUL-u (gdzie załatwił mu wykłady, choć "Staś" nie miał odpowiednich uprawnień) nazywano go za plecami "Panią Zawieyską". Ale "małżonek" traktował "żonę" jak psa, do którego obowiązków należało, prócz prac domowych i conocnego wypełniania "powinności małżeńskich", rozbieranie i taszczenie do łóżka pijanego "Jerzusia" wracającego z libacji i orgii. Lecz przede wszystkim "Staś" był tylko wierzchołkiem sodomickiej góry lodowej (czy raczej ognistej); rzecz w tym bowiem, że "Staś" był... zbyt wstydliwy, przyzwoity, skromny, miał za mały temperament. "Jerzuś" natomiast był nienasycony, ciągle w gorącości, żarliwości i euforii. Miał co najmniej jeszcze dwóch stałych, wieloletnich partnerów: znanego później socjologa Marcina Czerwińskiego oraz pallotyna, księdza Romana Szczygła, zwanego pieszczotliwie "Szczygiełkiem" (w jego biogramie w Wikipedii napisano, że Zawieyski był "jego bliskim znajomym"; również nadworny hagiograf KIK-owców i "opozycji demokratycznej", prof. Friszke, nawet się nie zająknął na temat jego homoseksualnych wyczynów we wstępie do wyboru Dzienników, a więc gatunku jakby z natury intymnego). Ale poza tym były całe tabuny Adasiów, Lusiów, Tadziów, Kaziczków, Janeczków, Kubusiów, najdroższych syneczków, kochaneczków, smoktusiów, kleryków, aktorów i chłopców "z miasta", których kochał tak, że czasem aż płakali z bólu, nieraz po kilku dziennie, można by rzec, "w pociągu, w przeciągu, na drągu": Teraz jest z nim Adaś, ale nadal spotyka się z Lusiem. Po wyjeździe Stasia przychodzi do niego Tadzio; Odwiedził go Kubuś, zakonnik. Korzystając z chwilowej nieobecności Stasia, do którego ktoś przyszedł, zaprowadził zakonnika do drugiego pokoju, prędko pokochał i szybko wyprowadził. Sprowadzał ich nawet do pokoju "Aniołów Stróżów" u zakonnic w Laskach, tyle że trochę się bał, że wpadnie. Ilu duchownych zdeprawował, również w Rzymie, dokąd często jeździł? A jak "rozwiązywał" problem spowiedzi, aby móc przystępować do Stołu Pańskiego, wymijając kołtuństwo, zacofanie i ciemnotę polskich katolików, (...) ograniczonych intelektualnie księży, [którzy] nie potrafiliby [go], zrozumieć, ) fanatycznego kardynała Wyszyńskiego? Bardzo prosto: spowiadał się u swoich smoktusiów w sutannach, którzy go oczywiście rozumieli i rozgrzeszali".

Warto nadmienić, że Zawiejski był - między innymi - współprezydentem państwa, to jest PRL-u.
Ale chyba ważniejsze jest to, że ze względu na bezdenny antagonizm między jego wizerunkiem " na zewnątrz", a obrazem rzeczywistym - zasługuje on - zdaniem wielu - na swoiście zaszczytny (w kategorii zła) tytuł antychrysta - szczególnie że......miał określone pochodzenie etniczne.
Zainteresowanych detalami odsyłam do podlinkowanego materiału:

www.bibula.com/?p=88292