Pół wieku temu w czasopiśmie "Nature" opublikowano artykuł naukowy autorstwa Dana McKenzie oraz Roberta Parkera pt. " "The North Pacific: An Example of Tectonics on a Sphere". Tym samym sformułowana została teoria wędrówki kier tektonicznych, z całą pewnością najważniejsza - i jakże kompleksowa - koncepcja współczesnej geologii - tłumacząca dynamiczne zjawiska ziemskiej litosfery, takie jak dryf kontynentalny, orogeneza gór, usytuowanie i aktywność obszarów sejsmiczno - wulkanicznych.
Zgodnie z teorią jak wyżej powierzchnia kuli ziemskiej podzielona jak na szereg mniejszych i większych kier tektonicznych (zawsze się rozkoszuję nazwą: Juan de Fuca plate) które znajdują się w ciagłych ruchu. Ruch ów może być różny. Kry litosfery mogą bowiem przesuwać się względem siebie, odsuwać się od siebie, kolidować ze sobą (powstawanie gór), scierać się ze sobą (aktywność sejsmiczno - wulkaniczna).
Podstawowy zrąb teorii wędrówki płyt tektonicznych sformułował wybitny niemiecki meteorolog i polarnik Alfred Wagener. Był on twórcą konceptu nazwanego dryfem kontynentalnym zakladającym przemieszczanie się kontynentów. Do sformułowania owej teorii skłoniły go - między innymi - zachodzące na siebie linie brzegowe kontynentów, w szczególności Ameryki Południowej i Afryki.



"It tells us why the Himalayas are so tall; why Mexico experiences damaging earthquakes; why Australia developed a diverse group of marsupials; and why Antarctica went into a deep freeze.
But when you're on the inside of the bubble, trying to make all the pieces of evidence fit into a coherent narrative - the solution seems very far from obvious.
"We had no idea what were the cause of earthquakes and volcanoes and things like that," recalls Dan McKenzie. "It's extraordinarily difficult now to put yourself back into the state of mind that we had when I was an undergraduate. And of course, the ideas I came up with are now taught in primary school."
McKenzie is regarded as one of the architects of modern plate tectonics theory.
In 1967, he published a paper in the journal Nature called "The North Pacific: An Example of Tectonics on a Sphere" with Robert Parker, another Cambridge University graduate.
It drew on a rash of post-war discoveries to paint a compelling picture of how the sea floor in that part of the globe was able to move, much like a curved paving stone, initiating earthquakes where it interacted with the other great slabs of solid rock covering the Earth."

"Although seen as an "aha!" moment, it was actually a long run-up to that point with a group of committed scientists all sprinting and dipping for the line in 1966/67/68.
The story goes back to 1915 to Alfred Wegener, the German polar explorer and meteorologist, who we most associate with the idea of continental drift.
Wegener could see that the continents were not static, that they must have shifted over time, and that the coastlines of South America and Africa looked a suspiciously snug fit, as if they were once joined together. But he couldn't devise a convincing mechanism to drive the motion."

www.bbc.com/news/science-environment-41472281