O życiu można mówić i śpiewac bez końca.
Opowieść snując wytrwale pod nosem
z wdziękiem, nadzieją, a nawet patosem,
pisać peany ku chwale wschodów słońca.

I tak człowiek-małpa umiłował trwanie,
afirmując radość, przyjemność, szczęście.
Lecz nie spostrzegł, że przez swoje podejście
Utrudnia innym istotom przetrwanie.

Afirmuj więc życie ale pamiętaj zawsze,
że człowiek nie jedyny żyje i czuje
I nie wszystko co ziemi jest i nasze.

To rozsądek przemawia ustami memi,
wszak życie to też ból i cierpienie,
przeto żyjąc warto pamiętać o Ziemi.