(Z jakiegoś powodu z wszystkich działów forum z wyjątkiem tego zniknęła możliwość założenia nowego wątku. Tym sposobem, uwagi o wypowiedzi Pieronka trafiają do ABC Racjnalisty, co oczywiście ma swój dodatkowy smaczek.)

Zdaniem katolickich biskupów 96 procent polskiego społeczeństwa to katolicy (dane z niektórych diecezji sięgają 99,2%). Ludność Polski w 2005 roku liczyła 38. 635 tys. dusz, z tego 31.978 powyżej 15 roku życia. (Jeśli odejmiemy od tego 4%, zostanie nieco ponad 30 milionów.) Z tego punktu widzenia spór o przymusowe ściąganie daniny w wysokości 30 milionów złotych na Świątynie Opatrzności Bożej wydaje się być osobliwym wyznaniem niewiary w statystyki oraz w wiarę wiernych. Dobrowolne i ochocze oddanie jednej złotówki na budowę Świątyni nie wydaje się być zbyt wielką ofiarą na rzecz ukochanego boga. Tymczasem biskupi domagają się tu włączenia policji podatkowej.

Nie będę się tu wypowiadał na temat mataczenia, aby wyłudzić tę sumę z budżetu państwa. (Ostatecznie Kościół katolicki nigdy nie mówił o swojej moralności, tylko o naszej.) Istotny jest wszelako fakt, iż ów Kościół musi się odwoływać do państwowego przymusu, aby wyrazić gest wdzięczności wobec Boga.

Pieronek, jeden z najbardziej światłych i liberalnych biskupów polskich, w tej sprawie stwierdził: „Dziękujemy Bogu za niepodległość, nie tylko my wierzący, ale wszyscy, którzy zostali obdarzeni tą wolnością. I sądzę, że społeczeństwo ma jakieś wewnętrzne przekonanie, że po tylu, tylu latach potrzebny jest pewien gest narodu wobec tego dobrodziejstwa, jakie go spotkało.” Pieronek zaznaczył przy tym, że „kto się od tego wymawia, to znaczy, że "wolałby jeszcze w tej niewoli siedzieć".
Myślę Biskupie, że wierni winni tę złotówkę wdzięczności sami z sakiewki wydłubać, bo co to za wdzięczność, taka przymuszona wdzięczność? Zaś prawdziwy katolik, któremu dobrobyt na to pozwala, to mógłby jeszcze i za dwie emerytki zapłacić, iżby nie musiały uszczerbku na żywności z powodu tej wdzięczności doznawać.

Może jednak otrzymaliśmy tą drogą wyznanie niewiary w rzeczywistą liczbę wiernych i w ich przekonanie, że tak właśnie powinna wyrażać się nasza wdzięczność za wolność, i że to właśnie jakiemuś bogu ją zawdzięczamy, oraz że na nic on tak nie czeka jak na kolejną murowaną zagrodę dla owiec.

Pytanie inne się tu również narzuca, jak nasz światły i liberalny biskup łączy protest Kościoła wobec finansowania z budżetu in vitro („gdyż jest tyle innych ważnych spraw” z finansowaniem z budżetu wdzięczności wobec Pana, że wolność zwrócił, którą wcześniej zabrał?