Zobacz np. tutaj: www.daktik(*)dczenie_Michelsona_Morleya.htm oraz www.daktik(*)la_nie_da_sie_przekroczyc.htm, no i w ogóle skorzystaj z możliwości danej każdemu internaucie - WYSZUKIWARKI INTERNETOWEJ.

Z tej stronki dowiedzialem się że "Jeśli skądś wysłano promień światła, a następnie w ślad za tym promieniem wyśle się obserwatora poruszającego się z prędkością równą połowie prędkości światła, to i tak względem obserwatora prędkość promienia będzie ciągle równa c." Czy tylko dla mnie jest to niepojęte. Dziwne to światło
Leci sobie foton z latarki którą poświecilem w niebo z prędkością c. Wsiadam do rakiety rozpędzam się do 0.5 c, a foton z mojego punktu widzenia nadal ma prędkość równą c.
Czy ja jestem jakiś ciężkokapujący, bo wydaje mi się że wszyscy oprócz mnie to rozumieją.

Może po prostu przyjmij jak "wszyscy", że światło, a raczej jego prędkość, nie podlega zasadom sumowania - jak to wyjaśniono na stronach, które ci podałem, i do których zajrzałeś. Nie obawiaj się zarzutów, że przyjmujesz coś nielogicznego i "na wiarę" - jeśli przeczytałeś tam o doświadczeniu Michelsona-Morleya, to już wiesz, że doświadczenie potwierdza (a raczej wykazuje).
W fizyce (w rzeczywistości!) jest wiele zjawisk, których nie jest w stanie pojąć ludzki umysł doświadczający na codzień świata makro- a nie mikroskopowego.

>Może po prostu przyjmij jak "wszyscy", że światło, a raczej jego prędkość, nie podlega zasadom sumowania - jak to wyjaśniono na stronach, które ci podałem,

Czy aby odpowiadając Sobierajskiemu nie uciekasz od tematu? Problem odpowiedzi nie polega na tym, że prędkości światła nie da się zsumować, "bo się nie da", ale dlaczego się nie da? Wiadomo, że wynika to z podstawowych praw fizyki, ale dlaczego te prawa takie są? Co by się stało gdyby prędkość światła można zsumować. Jeżeli doprowadziłoby to do zakłócenia równowagi i świat w obecnej postaci nie mógłby istnieć, to co (a może kto) decyduje i w jaki sposób o tym że świat posiada takie a nie inne prawa fizyczne. Czy jest jakaś teoria fizyczna próbująca wyjaśnić te wątpliwości?
Nie wspominaj mi o kreacjonizmie
Stanrom

   Podobno Einstein, autor tego zamieszania, zastanawiał się, czy facet biegnący z prędkością światła i trzymający przed sobą lustro zwrócone w jego stronę widzi siebie w tym lustrze, czy nie. Taki eksperyment myślowy.
   A Ty jak myślisz?

   Pozdrawiam

Skoro lustro porusza się wraz z trzymającym je człowiekiem, to chyba będzie się widział, niezależnie od prędkości.

>Skoro lustro porusza się wraz z trzymającym je człowiekiem, to chyba będzie się widział, niezależnie od prędkości.

   Dlaczego chyba?

   Gdyby tak było, to mielibyśmy tym samym pomysł na konstrukcję przyrządu mierzącego prędkość z jaką porusza się dowolny układ inercjalny (czyli układ poruszający się ze stałą prędkością). Pomiar mógłby być dokonywany przez obserwatora poruszającego się wraz z układem! To bardzo ważne!

   Dlaczego sama idea takiego przyrządu jest nie do przyjęcia?

>Leci sobie foton z latarki którą poświecilem w niebo z prędkością c. Wsiadam do rakiety rozpędzam się do 0.5 c, a foton z mojego punktu widzenia nadal ma prędkość równą c.

    To nietrudne do wyobrażenia, jeżeli przyjmuje się właściwe założenia. Jeżeli da Ciebie jako obserwatora prędkość światła wynosi 1 c, to ona taka jest niezależnie od tego, w jakim kierunku i z jaką pędkością się przemieszczasz. Możesz lecieć z prędkością bliską 1 c, ale światło dla Ciebie musi się poruszać z prędkością 1 c, bo taką ma prędkość. Nie zapominaj, że światło porusza się z pewną stałą prędkością wobec punktu odniesienia. Ty jesteś punktem odniesienia, więc światło wobec Ciebie będzie się poruszało z prędkością 1 c niezależnie, w jakim kierunku będziesz się przemieszczał i z jaką prędkością. Fotony światła nie mogą się przemieszczać prędkością 0,5 c albo 2 c - zawsze muszą mieć 1 c, inaczej nie byłyby fotonami.

___________
Pozdrawiam

Obserwator w układzie poruszającym się inaczej mierzy czas i inaczej mierzy odległość między tymi samymi zdarzeniami (np. pomiędzy momentem osiągnięcia przez światło początku i końca określonego odcinka). I jak podzieli on swoją drogę dla światła przez swój czas dla światła, to z tych liczb wyjdzie dla światła zawsze prędkość równa c, bez względu na to z jaką prędkością porusza się obserwator.

Zasada sumowania prędkości jest spełniana przy prędkościach osiąganych przez ludzi na co dzień, nie zaś przy bliskich prędkości światła. Tu wchodzi zasada względności, mówiąca, że patrząc z każdej perspektywy i z dowolną prędkością, nigdy nie zobaczymy ciała poruszającego się z prędkością światła lub większą. Takie zdarzenie po prostu nie będzie miało miejsca. Polecam książkę "pięć prac, które zmieniły oblicze fizyki", czyli pięć prac Einsteina, m.in. o teorii względności.