Agno-atei (to wdzięczne określenie powstało na innym forum, zawdzięczam je kol. Beze) to jedyny światopogląd obojetny wobec bogów cudzych: nawet ateizm to nie antyteizm. Nie ma zatem powodów do agresji wobec bogów czy wiar jako takich - w praktyce bywa różnie.
Do ateizmu trzeba bowiem jakoś dojść, nie nabywa się go wraz z urodzeniem. Dochodzi się stopniowo, stopniowo też pojmuje się implikacje - przejść też można przez fazę żarliwości neofity, co każe glosić swoją prawdę nie dla niej samej, a przeciw wyznawcom prawd odmiennych: oto zrozumiałem a wyście nierozumni. To jednak z czasem mija - gdy mówimy o ateiźmie a nie światopoglądach podobnych acz najzupełniej prywatnych bądź w ramach ateizmu sekciarskich: myslenie ludzkie bywa różnorodne.
Z drugiej strony, łatwiej niż teizm jest połączyć ateizm z antyklerykalizmem: teizm-ateizm to sprawa światopoglądu - klerykalizm-antyklerykalizm to sprawa myślenia politycznego. Postawy światopoglądowe i polityczne to poruszanie się w odrębnych przestrzeniach, choc przestrzenie te zazębiają się w pewien sposób tak w jednostce jak społeczeństwie, tworząc mniej lub bardziej charakterystyczne kombinacje - dobrze jednak nie mieszać ich ze sobą, na ile się da.
Dyskusje między ateistami i teistami winny przebiegać w przestrzeni rozumowej - jeśli mówić o emocjach to mówić, nie wykazywać ich w dyskusji. Mówimy bowiem o postawach indywidualnych, co same w sobie nie mają przełożenia na los czyjkolwiek inny, niż mówiącego. Inaczej jednak z dyskusją polityczną - tu z natury rzeczy zabieramy jednostkowo głos w sprawach publicznych, w równej mierze klerykałowie co anty-. Dyskusje przebiegają zatem inaczej - równie łatwo mozna sie spotkać z oskarżeniami wierzących o prymitywizm, co zachwytami nad mękami piekielnymi, jakie w przyszłości czekają niewierzącego rozmówcę.
Nalezy jedynie pamiętać, że klerykałowie w przeciwieństwie do katolików nie stanowią w Polsce większości, nierozsądne jest branie katolika za klerykała tylko dlatego, że katolik. Tak czy owak, dyskusje polityczne to teren społecznej gry (polityka jest grą), w którą nie wszyscy mają chęć grać - nie należy na siłę wciągać rozmówcy na to pole. Jeśli jednak wejdzie na nie dobrowolnie - cóż, przystąpił do gry.
Nie znaczy to rzecz jasna, że wszystkie chwyty są dozwolone - wszystkie chwyty jakoś świadczą o kulturze osobistej, a niekoniecznie przekonuja do tego, co się głosi. Niemniej takie dyskusje z natury maja twardy przebieg, argumentacja winna być najlepsza z możliwych, a szanowanie uczuć rozmówcy na przykład nie może prowadzić nierówności stron. Zatem rozsądne wydaje się pozostawać na polu agresji werbalnej krok za przeciwnikiem - ale nie dalej.
Natomiast forma wyrażania owej agresji werbalnej - cóż, formą przedstawiamy sie sami a nie opisujemy nią rozmócy.