calendar.emea.hp.com/hpcpcalendar/index.asp
pl.sun.com/training/index.html

Nie udzielę Ci zadnej cennej informacji. Znam jednak nieźle fach programisty - zwrócę Ci zatem uwage na jedną rzecz istotną.

Programista przez większość czasu poszukuje włąsnych błędów - powiedzmy przez dwie trzecie: nazywa się to uruchamianiem programu, niemniej jest własnie wyłuskiwaniem mniejszych i większych popełnionych głupot. Niektórzy znoszą taki charakter owego zawodu ze stoickim spokojem - inni nie. W innych zawodach nie ma aż takiej relacji między podziwianiem własnej mądrości (tu: pisze program) a walką ze skutkami własnej głupoty (usiłuję go uruchomić i - ha, ha, ha...). Kazdemu kto myśli o obraniu tego zawodu zwracam uwagę na ten właśnie jego psychologiczny aspekt.

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>: nazywa się to uruchamianiem programu, niemniej jest własnie wyłuskiwaniem mniejszych i większych popełnionych głupot.

chyba sie to nazywa debugowaniem a nie uruchamianiem

Jak wolisz. Ścisle mówiąc - jednak uruchamianiem, bo to jest celem, debugger jest tylko narzędziem.

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

to ze sie program uruchomi to dopiero polowa sukcesu, powinien jeszcze dzialac bez bledow...

Chyba rzeczywiscie Ci sie nudzi... uruchamia sie jednak dość starannie, potem sa fazy testów, a ostatecznie program "dojrzewa" w eksploatacji, bo nie każdą mozliwa sytuację da się sprawdzić. I znowu używa się debuggera.

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>Nie udzielę Ci zadnej cennej informacji. Znam jednak nieźle fach programisty

Ściskam grabę outsiderze, długo byłem programistą..

Byłeś? Tak, stare czasy, jeszcze sztuka programowania (tytuł starej książki Dijkstry) - jeszcze ten szeroki horyzont przed sobą. Dziś coraz bardziej barokowe API - stiukowe ozdóbki odpadając sypia sie na łeb - a przed nami rokoko i samotność wśród zgiełku wieży Babel...

I ja sciskam grabę.

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>Byłeś? Tak, stare czasy, jeszcze sztuka programowania (tytuł starej książki Dijkstry) - jeszcze ten szeroki horyzont przed sobą. Dziś coraz bardziej barokowe API - stiukowe ozdóbki odpadając sypia sie na łeb - a przed nami rokoko i samotność wśród zgiełku wieży Babel...

A coż Ty taki zatwardziały?
Stare czasy - stare problemy. Kiedyś programista miał za zadanie rozwiązywać problemy nieco innego rzędu niż dziś. I to zarówno od strony merytorycznej jak i prezentacji. Kiedyś wystarczał język proceduralny, a dziś zaczyna brakować z tego, co daje obiektowość i dostarcza się jako narzędzie gotowe komponenty.
Też nie lubię braoku i "magii" w płodzonym oprogramowaniu/narzędziach. Natomiast czasami już nie ma lepszego racjonalnego wyjścia - nieubłagalna złożoność problemów, entropia informacji exploduje na metody i języki programowania. Niech świadczy o tym chociażby rosnąca dynamicznie dziedzina inżynierii oprogramowania.
Pozdrawiam.

Wprawdzie ja jestem grafikiem ale na Warsztacie znalazłem kilku programistów chętnych do współpracy przy robienu gry komputerowej. Więc powiedz jak będziesz już umiał pisać w c++ programy DirectX .
Z tego co wiem przydała by się jakaś książka albo kilka książek, recenzje są na Warsztacie, no i jest tam świetne forum o tych rzeczach. Czego chcieć więcej ?

Powodzenia

A czy Ty pytasz o kurs na "papier" czy umiejętności?

Rzuc w cholere te pseudokursy z internetu. Zdecydowana wiekszosc to lipa a ty, jako poczatkujacy, nie bedziesz mogl rozronic co dobre a co zle. Kiedys zagladalem na "warsztat" i jakos wstrzasniety poziomem tekstow nie bylem. Zas o "certyfikatach" zapomnij -- wiedzy sie nie kupuje.

Najlepiej zaopatrz sie w odpowiednie ksiazki i sie poucz sam. Do algorytmiki: Cormen i spolka. Do kodowania -- zalezy jaki jezyk wybierzesz. Do "barokowych wodotryskow" przyda sie bierny angielski na co najmniej srednim poziomie.

Troche ogolny post. Co cie interesuje? Mnie kiedys bawilo pisanie dem -- programikow ktore nie robia nic pozytecznego poza generowaniem jakiejs fantazyjnej grafiki. Na przyklad okreslasz sobie jakas sparametryzowana, ciagla funkcje rzeczywista o dziedzinie w dwoch wymiarach (ekran) i wartosciom tej funkcji przypisujesz kolory. W ten sposob kazdy piksel ma swoj kolor zalezny od parametru. Zmieniasz parametr (najlepiej w takt muzyki) i juz jest fajnie.