Pośmiałem się dziś trochę przy lekturze żartobliwego wątku "Bicie kobiet wyrazem uprawnienia" [http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,10745] stąd też zakładam ten tutaj, by ugryźć ten "logiczny" problem z nieco innej, nie mniej żartobliwej, a nie przedstawionej tam strony.

Otóż... skoro w przypływie furii, zdarza się kobiecie uderzyć mężczyznę i uchodzi jej to w społeczeństwie na co dzień "na sucho", to dlaczego normalni mężczyźni nie mieliby mieć równego, społecznego prawa do tego, by strzelić w przypływie emocji kobiecie (przepraszam za wyrażenie) z liścia, gdy i ona "podpadnie"? Optuję oczywiście za proporcjonalnym zmniejszeniem siły uderzenia, wyrównującym uwarunkowania biologiczne a także zmniejszaniem tej siły w myśl równie oczywistej dla mnie zasady: lepiej dwa [a może nawet i trzy ] razy za słabo niż raz za mocno

Czyż nie zastanawia dlaczego zachowanie takie ze strony mężczyzn jest intuicyjnie wartościowane moralnie w sposób niższy od analogicznego zachowania kobiet?

Chętnie posłucham wszelkich teoryjek i przemyśleń na ten temat, czy nań poczytam, bo moje własne wizje są nieklarowne i mi nie wystarczają, utknąłem w martwym punkcie i przydadzą mi się w związku z tym dalsze inspiracje

A chcąc jeszcze uprzedzić potencjalne złośliwości w mym kierunku oznajmiam, że tak...wątek istotnie zakładam w oparciu o własne doświadczenia i mimo, że bicia kobiet (chyba, że masochistek) w życiu codziennym nie popieram choćby tylko ze względów estetycznych i ulegam społecznym zwyczajom w poruszanej przeze mnie kwestii i stosuję się do nich, to przyznaję otwarcie... zdarzyło mi się niegdyś po kilkudniowych PROŹBACH skłonnej do autoagresji i masochizmu partnerki w jej twarz (niesłabo ale bez późniejszych trwalszych śladów) przystrzelić po wybryku, jaki zdarzyć się i w jej mniemaniu nie powinien mieć miejsca ( jego bliższe szczegóły, przykre dla obu stron układu partnerskiego pozwolę sobie już zachować dla siebie). Zaś reakcje znajomych (głownie ze strony "poszkodowanej") na ten to epizod w moim życiu, z jakimi się po nim spotkałem, są zaś uzasadnieniem treści mojego trzeciego tutaj akapitu. Ludzie Ci znali przedstawiony i tutaj z grubsza również czytelnikom kontekst sytuacji.

Dodam jeszcze Panowie dżentelmeni i racjonaliści, że gdyby który był po raz pierwszy w podobnej stresującej sytuacji to osobiście radziłbym jednak nie uderzać (a zwłaszcza przy braku skłonności sadystycznych ze strony waszej i masochistycznych ze strony partnerki), bo w przytoczonym przypadku, jakiejś specjalnej i trwałej ulgi emocjonalnej (bo takie było zamierzenie, dosyć niemądre chyba jak zastanawiam się nad tym w dniu dzisiejszym) nie przyniosło to żadnej ze stron (za słabo pewnie przyłożyłem ) ... choć śpieszę dodać, że "na innych poziomach" (a więc i intelektualnym) doświadczenie było ciekawe i to dla obu stron "konfliktu" ... ot takie kontrowersyjne porady i spostrzeżenia w klimacie lightowego sado-macho.

Pozdrawiam
Łukasz Majewski