Bogdan Borusewicz w niedzielnym wydaniu GW stwierdził, iż sierpnia 1980 r. na Wybrzeżu nie zrobili robotnicy tylko grupa inteligentów, która działając w leninowskiej formule małej, zmotywowanej, ideowej, dynamicznej grupy inteligentów ruszającej z posad bryłę świata - uruchomiła proces zakończony obaleniem ustroju i przejęciem władzy w kraju przez inną ekipę. Robotnicy byli tylko siłą, wsparciem, byli kończynami, realizującymi polecenia idącymi od głowy - czyli od owej grupy komandosów.
Chwała Borusewiczowi za taki weredyzm! Co prawda to co on stwierdził, jest dla osoby zorientowanej w polityce oczywistą oczywistością, jednakże fakt przyznania tej prawdy przez czołowego "komandosa" ma swoje znaczenie. Czytając jego słowa od razu nasunęło mi się skojarzenie z postacią Jana Wacława Machajskiego, przyjaciela z lat szkolnych Żeromskiego, utrwalonego na kartach jego książek pod kamuflażem innych bohaterów. W Polsce jest to postać kompletnie zapomniana. Natomiast za granicą, w literaturze naukowej dotyczącej socjalizmu i anarchizmu jest on bardzo obficie cytowany. Jego główne dzieło to "Pracownik umysłowy". Machajski stawia w nim tezę iż - bardzo generalnie streszczając jego pogląd - w ruchu robotniczym jest zdecydowanie za dużo inteligentów. Uważa ich za warstwę mającą sprzeczne interesy z robotnikami, wykorzystującą robotników do obalenia porządku burżuazyjnego tylko po to, żeby zająć miejsce burżuazji.

Zainteresowanym problemem podrzucam link do biogramu Machajskiego oraz krótkiego streszczenie istoty jego poglądów.


"Na publikację składa się pierwsze polskie tłumaczenie trzech spośród czterech części „Pracownika umysłowego”. Poprzedzone jest ono wstępem, w którym zostały prześledzone losy machajewszczyzny i jej związki z różnymi nurtami politycznymi, od trockizmu po neokonserwatyzm. Jeden z zarazem najczęściej cytowanych na świecie – zwłaszcza w momentach wielkich politycznych przewrotów XX wieku – i zarazem najmniej w samej Polsce znanych polskich myślicieli, Jan Wacław Machajski, swe krytyczne i podejrzliwe spojrzenie skierował na nowo powstałą w XIX wieku warstwę społeczną: inteligencję.Inteligent to pracownik umysłowy, wykształcony i uprzywilejowany „najemnik kapitału”, który tylko pozornie dąży do wyzwolenia ludzkości, w istocie zaś stara się „nienawiść i niezadowolenie mas roboczych skierować wyłącznie przeciw tym formom ustroju burżuazyjnego, pod którymi cierpi sama inteligencja, wyłącznie przeciw tym instytucjom, które stają na przeszkodzie jej panowaniu”. Krytyce Machajskiego, prowadzonej w imię prawdziwego wyzwolenia pracowników fizycznych, podlegają i ortodoksyjny marksizm, i reformistyczna socjaldemokracja, i anarchizm, zwłaszcza w jego kropotkinowskiej wersji."


pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Wacław_Machajski

www.wuw.pl(*)nik-umyslowy-i-inne-pisma.html