Graby nie są zbyt długowiecznymi drzewami, dożywają zazwyczaj półtorej wieku (oczywiście znajdą się i trzystuletnie). W porównaniu do dębów czy nawet buków, nie jest to zbyt imponujące. Drewno grabu jest twarde, wykorzystuje się je do wyrobu pewnych przedmiotów specjalistycznych lecz nie ma szerszego zastosowania. Pnie tego drzewa mają bruzdy, skręcenia, często pokrywają je porosty. Gałęzie są powykręcane, z licznymi odrostami. Wąskie zastosowanie drewna, co w lasach gospodarczych nie jest pożądaną cechą, sprawia, że leśnicy go nie sadzą (a wręcz z nim walczą, jak się gdzieś rozsieje). Dobrej deski z grabu nie zrobisz, więc nie opłaca go się hodować. Dawniej drzewo to było na terenie Niziny Środkowo-europejskiej pospolite. Niestety, nie dziś...

Na pniach grabu tworzą się interesujące struktury - rowkowate wgłębienia i skręcenia. Walory estetyczne są niezaprzeczalne, to coś jak impresjonizm w malarstwie. Ciekawe niczym kolumny korynckie, bo tak bogate w kształt (pnie buków to przy nich doryckie). Podobno posągi Menmnona "jęczały", co powodował owiewający je wiatr. Jak jest ze starym lasem grabowym? Nie wiem, bo nigdy nie dane mi było w takim być. Może coś szepce, kto wie...

Moim zdaniem jest to najbardziej intrygujące drzewo, jakie można spotkać w polskich lasach. Przy popołudniowym słońcu sprawiają magiczne wręcz wrażenie, gra światłocieni jest zniewalająca. Małe liście, poruszane wiatrem - migoczą. Wieczorem, szczególnie starsze osobniki, rozstaczają mroczną aurę. Gdy zagra wyobraźnia możemy zobaczyć wyciągające się ku nam potworne ramiona. Ciekawe jak nasi niewinni przodkowie postrzegali grabowe lasy - czy bali się ich? Jest taki film "Koszmar z ulicy wiązów". Zdecydowanie lepiej pasuje tam grab. Księżycowa poświata czy światło latarni przechodzące przez gałęzie zapewne rzuca na drogę upiorne cienie.