W powietrzu tańczą cyniczne suity
Od ucha do ucha chwaląc swe wdzięki,
Wezmą też ciebie, jeśli chcesz, do świty,
I zaprowadzą do salonów pięknych
Gdzie mięsa sprężyste, desery słodkie,
Obfitość ryb i - nade wszystko - miody,
Gdzie atmosfery są nad wyraz wiotkie,
Gdzie bryluje ten - no wiesz - "co ma chody"

Ogrody hysperyjskie, o dłoń bliskie
Złote jabłka i wspaniałości wszystkie,
Trud nad sklepieniem zostaw Atlasowi,
Nie jest Palladą by się musiał głowić,
Bo widzisz: większość w rzece zapomnienia,
W słodkiej Lete topi smutki, westchnienia...
Idź do Światłości, synu adamowy,
Chyba nie chcesz zakutym być w okowy?

Sześć tysięcy krzyży wzdłuż via Appia
Oduczy od czynu każdego gapia
Co dąży w pocie czoła do Stolicy
Jak wszyscy tego świata cierpiętnicy,
Możesz tylko zagryźć spieczone wargi,
Z których nie popłynie ni słowo skargi,
Zapyta cię ktoś: "Quo vadis, domine?"
Ty tylko zrobisz słodko-kwaśną minę...

Nie lekceważ obrazów co przeszłości
Zaklęły prawdę, bo wiadomo przecie
Że nie w pokorze i dobrotliwości
A w chomącie, stosie, pręgierzu, bacie,
Wykuwał się ludzkości chwalebny los,
Ten kto wymierzał razy, miał pełny trzos,
Tamten jeszcze wybaczył, zmówił pacierz,
Mówiąc: "Nie mam ci tego za złe, bracie"

Płynie melodia tak więc zagłuszając
Dysonanse wprost z odmętów sumienia,
Z gracją Charyty jakby przepraszając
Sięgasz po jabłko wiecznego zgorszenia,
Nie palą cię palce, zwilżasz już usta
Na których lekko jawi się rozpusta
I zrywasz owoc, co wyrósł dla ciebie,
A Ja, Wąż, jestem tak dumny... lecz z Siebie.