Nadbrzeżna przestrzeń starorzecza, którą mam zwyczaj nawiedzać podczas eskapad rowerowych - celem zregenerowania pływaniem mięśni i stawów zesztywniałych od intensywnego pedałowania, zdominowana jest florystycznie czterema gatunkami. Pałką stawową, miętą takową, kotewką - orzechem wodnym oraz last but not least, niecierpkiem gruczołowatym. Ten ostatni jest obecnie rośliną bardzo pospolitą w dolinach polskich rzek. Jednakże dawniejszymi czasy w ogóle go tam nie było - bo jest to intruz, sprowadzony do Europy ze stoków....Himalajów, przez Brytyjczyków w 19 wieku (Kew Garden odegrał w tym dziele krytyczną rolę). Niecierpek ma śliczne kwiatostany w formie girlandowych, ciemnobordowych dzbanuszków, w których wnętrzu potrafi schować się całkowicie nawet trzmiel - generał. Kwiaty jak wyżej obfitują w nektar oraz - co bardzo istotne - wydzielają intensywny, słodkawo - mdły, odurzający aromat, więc wszelakiego rodzaju insektów nad łanem niecierpka unosi się ogrom - i efekt jest podobny trochę do fenomenu kwitnącej lipy w słoneczny dzień.
Z powodu owego nektaru, niecierpek rozprzestrzenił się bardzo po całej Europie, bo pszczelarze sadzili go (i sadzą) na potęgę, jako wyśmienitą roślinę miododajną. W niektórych miejscach jest go tak dużo, że się go tam...zwalcza metodami niewybrednymi.
W moim refugium rośnie cały "łan" niecierpka. Więc jak sobie późnym, słonecznym popołudniem do niego zawitam i wieje łagodny zefirek, to efekt jest absolutnie piorunujący. Balsamiczny zapach niecierpka przenika całą przestrzeń (analogicznie do fenomenu kwitnących sadów pomarańczy), łan się lekko kołysze, w rytm podmuchów wiatru, unosi się nad nim chmara owadów, wśród których fenomenalnie prezentują się bombastyczne trzmiele, buczące charakterystycznie i podchodzące do lądowania w kielichach kwiatów. Potrafi ich znaleźć się nawet kilka na jednym kwiatostanie rośliny. Co chwila któryś z nich opuszcza się na kwiat i wtedy często niecierpek "ostrzeliwuje" owada eksplodującymi nasionami, które niczym amunicja w magazynkach, znajdują się obok kwiatów w zielonych łupinach nasiennych. To bardzo charakterystyczna cecha przybysza z Himalajów. Dojrzałe łupiny nasienne pod wpływem lekkiego dotyku eksplodują wyrzucając z siebie grad nasion na odległość do 3-4 metrów.
Obserwowanie spektaklu jak wyżej bardzo absorbuje i już po chwili jesteśmy w stanie błogostanu/ stuporu zachwyceni teatrem jaki prezentuje nam natura. Pół godziny takiej ekokontemplacji - i tak psyche jak i fizis ( po pływaniu) są wybornie "zresetowane". Chyba że spektakl jaki serwuje nam przyroda zostanie brutalnie przerwany i zbezczeszczony pojawieniem się barbarzyńskiego jeb...ńca, który na swym quadzie czy motocrossie, furiacko jeżdżąc, wygeneruje sto kilkadziesiąt decybeli profanującego otoczenie jazgotu. Czar wówczas pryska i od podziwiania gracji trzmieli tudzież "raczenia się" balsamicznym aromatem, nasze myśli błyskawicznie przestawiają się na zasadniczo inny tryb. W moim przypadku, w takich sytuacjach, następuje przywołanie historii o partyzanckich zasadzkach na wroga, z wykorzystaniem żyłki wędkarskiej rozpiętej między dwoma drzewami.
Proszę przyjrzeć się fotografii niecierpka w całej jego glorii i chwale. Czyż nie jest on piękny? A gdyby jeszcze państwo mogli wciągnąć w nozdrza ten aromat. Ech...

www.istock(*)ndilufera-gm186770397-27203348