>Mam olbrzymią bibliotekę.
>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.
>W pokoju robi się ciepło, po prostu
>sensownie.
>

A ja mam ogrzewanie centralne.

po prostu sensownie.
>
Mam olbrzymią bibliotekę. Ostatnio sie przeprowadzałam, to było mnóstwo kartonów. Znajomy zdziwiony spytał, co w nich jest. Odpowiedziałam, że głównie książki. On na to: "Po co? Przecież już je przeczytałaś..."

>Mam olbrzymią bibliotekę.
>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.
>W pokoju robi się ciepło, po prostu
>sensownie.
>

A czy w pokoju unosi się wtedy również mądrość zawarta w tych książkach. Bo jeśli nie, to po co to robisz? A jeśli nawet tak, to też nie warto ich palić. Zachowaj je dla innych.
Dobra rada: spróbuj palić węglem.

To co napisałem wyżej, to był oczywiście żart.
Teraz bardziej poważnie. Rozumiem, że kochasz książki. Ja też. I też mam olbrzymią bibliotekę.
Zawsze jak kupię nową, to wdycham jej zapach. Pachnie pięknie!!!
Potem czytam.

>>Mam olbrzymią bibliotekę.
>>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.
>>W pokoju robi się ciepło, po prostu
>>sensownie.
>>
>A czy w pokoju unosi się wtedy również mądrość zawarta w tych książkach. Bo jeśli nie, to po co to robisz? A jeśli nawet tak, to też nie warto ich palić. Zachowaj je dla innych.
>Dobra rada: spróbuj palić węglem.
>To co napisałem wyżej, to był oczywiście żart.
>Teraz bardziej poważnie. Rozumiem, że kochasz książki. Ja też. I też mam olbrzymią bibliotekę.
>Zawsze jak kupię nową, to wdycham jej zapach. Pachnie pięknie!!!
>Potem czytam.
>

Może swąd palonych mądrości i aromacik frywolnych wersów przewyższa zapach farby drukarskiej i kleju?
Tak a propos, wygrzebałam z dna szuflady:

FAJKOWANIE

najpierw wydarł po stronie
z Miłosza, Stachury i Bursy
podzielił na paski o szerokości
siedmiu i pół centymetra
sypnął machorki z maryśką
brzeg liznął dwa razy
zrolował

pierwszy skręt pachniał
koszami oliwek i cytryn
z rzymskiego Campo di Fiori

drugi dymek snuł się
jak biała lokomotywa
przez wspomnienia miast

ostatni mach dał mu
tęgiego kopniaka
w tyłek odlany ze spiżu

po wszystkim pozostał w ustach
smak liter, kilku wersów może
i pływające w butelce z piwem
małe zgniecione poety

---

zaprawdę cię nie ma, twoje winy będą odpuszczone
jedyny widzu objazdowego teatrzyku świata
tak, żegnam cię

>po wszystkim pozostał w ustach
>smak liter, kilku wersów może
>i pływające w butelce z piwem
>małe zgniecione poety

Hmmm? Poety? A może pety?

>>po wszystkim pozostał w ustach
>>smak liter, kilku wersów może
>>i pływające w butelce z piwem
>>małe zgniecione poety
>Hmmm? Poety? A może pety?
>
Nie - celowo poety

---

zaprawdę cię nie ma, twoje winy będą odpuszczone
jedyny widzu objazdowego teatrzyku świata
tak, żegnam cię

>Mam olbrzymią bibliotekę.
>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.

Coś zachowaj pod kulawą nogę od stołu. Stół jest ważny - siedząc przy stole można czytać książkę.
.

>Mam olbrzymią bibliotekę.
>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.
>W pokoju robi się ciepło, po prostu
>sensownie.
To okropne.
Równie dobrze mógłbyś napisać Diogenesie coś takiego:
"Miałem ukochanego psa, wychowanego od szczeniaka, witał mnie zawsze w progu i podawał łapę. Wczoraj go zjadłem. Był pyszny. Poczułem błogość w żołądku."
Pocieszającym jest to, że "rękopisy nie płoną".
JATO

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

Popieram przedmówcę.
Wolałbym nie widzieć tego wątku.
Będę miał dzisiaj problem z zaśnięciem ..
Hororr

>Popieram przedmówcę.
Sądzę, że to symboliczny gest, wyraz rozczarowania zawartą w nich wiedzą będącą, jak się okazuje tylko poddanym obróbce zbiorem informacji zebranych za życia ich autorów, podobnie bezradnych wobec własnej egzystencji, jak rzesze czytelników. I choć nie jest to wiedza bezwartościowa, bo uzmysławia ogólne reguły, jakim podlegają poszczególne istnienia, jednak w ostateczności ta świadomość potęguje odczuwanie nonsensu bytu ludzkiego, nieuchronnie mnożąc znaki zapytania, na które przecież książki miały stać się jakimś antidotum. Na początku i na końcu jest człowiek w swoim bycie, będącym poza zasięgiem opisu.
Dla mnie taka argumentacja byłaby wystarczająca.
Nie bronię Diogenesa, sam doskonale broni swoich racji, które są zapewne słuszne w kontekście jego doświadczenia.

>>Popieram przedmówcę.
>Sądzę, że to symboliczny gest, wyraz rozczarowania zawartą w nich wiedzą będącą, jak się okazuje tylko poddanym obróbce zbiorem informacji zebranych za życia ich autorów, podobnie bezradnych wobec własnej egzystencji, jak rzesze czytelników. I choć nie jest to wiedza bezwartościowa, bo uzmysławia ogólne reguły, jakim podlegają poszczególne istnienia, jednak w ostateczności ta świadomość potęguje odczuwanie nonsensu bytu ludzkiego, nieuchronnie mnożąc znaki zapytania, na które przecież książki miały stać się jakimś antidotum. Na początku i na końcu jest człowiek w swoim bycie, będącym poza zasięgiem opisu.
>Dla mnie taka argumentacja byłaby wystarczająca.
>Nie bronię Diogenesa, sam doskonale broni swoich racji, które są zapewne słuszne w kontekście jego doświadczenia.
>

symbolika symbolika symbolika
ale doslowne potraktowanie jest najbardziej logiczne
cóż jest warta ksiazka w obliczu ryzyka zamarzniecia?
ksiażka to jedynie materia - nosnik tresci

a nawet kiedy bylyby to jedyne egzemplarze - czyż wlasne życie z punktu widzenia osoby palacej ksiazkami w piecu nie jest wiecej warte od jakiejkolwiek tresci... chyba ze tresc mowi o przetrwaniu i niezamarnieciu bez opału - w takiej sytuacji tylko tresci ulatwiajace przezycie są wiecej warte od wartosci opałowej papieru

>w takiej sytuacji tylko tresci ulatwiajace przezycie są wiecej warte od wartosci opałowej papieru
Masz rację.
To również wystarczające uzasadnienie, wartość jest określona przez kontekst.

Grunt to właściwe ustalenie priorytetów .

---

Terry Pratchett, Zimistrz:

---

Życzę ci, Diogenesie, abyś odnalazł swoje woły, a śnieg stopniał.

>Mam olbrzymią bibliotekę.
>Kiedy zimą brakuje mi drewna,
>wrzucam do kozy kilka przypadkowych książek.
>W pokoju robi się ciepło, po prostu
>sensownie.

Przypomniał się mnie dialog, który czasem toczy się w sali zajęć: Otwórzmy okno, bo jest zaduch. - Lepiej nie. Od smrodu jeszcze nikt nie umarł a z zimna się zdarzało. Myślę, że to sytuacja tego typu

Ale tak poważnie, to muszę powiedzieć, że w pierwszym momencie mną to wstrząsa. Zostałem wychowany tak, że nawet zagięcie kartki w książce jest wykroczeniem, nie mówiąc o podkreślaniu(!!)

---

Jeśli coś, co mówię jest niezrozumiałe,
to dlatego, że jestem filozofem.