Jako mieszkanka Lublina od urodzenia, postanowiłam w końcu zadbać o swój lokalny patriotyzm i obejrzeć sławne lubelskie podziemia udostępnione dla zwiedzających przed trzema laty. Trasa licząca około 200m. i znajdująca się nawet 12m. pod ziemią, biegnie pod starówką i kończy się w jej najładniejszym punkcie. Na początku pokazywano nam makiety miasta w różnych etapach jego rozwoju. Później dowiedzieliśmy się o kilku faktach i mitach dotyczących genezy podziemi, a cała wycieczka okraszona była najciekawszymi lubelskimi legendami. Na koniec oglądaliśmy teatrzyk przedstawiający pożar Lublina w 1719 roku. I tutaj przechodzimy do sedna sprawy.
Scenka z efektami świetlnymi i dźwiękowymi kończy się widokiem trzech zakonników - dominikanów, którzy wśród trawiącej miasto pożogi wynoszą z kościoła relikwię drzewa krzyża świętego. Jakiś czas procesjonalnie obnoszą ją po okolicy, wskutek czego - co usłyszałam z taśmy towarzyszącej teatrzykowi, jak i później z ust pana przewodnika - pożar cudownie ustaje. Potem jeszcze dowiedziałam się, że rzeczona relikwia już wiele razy ratowała nam tyłki.
Generalnie rzecz biorąc, nie zawiodłam się na tej "wycieczce". Można było poznać parę ciekawych faktów, a ludowe podania o magicznych ingerencjach nadnaturalnych mocy potraktować rozrywkowo. Ponoć na przykład sam diabeł osądził biedną wdowę sprawiedliwiej, niż przekupni sędziowie, a na pamiątkę tego odcisnął swoją łapę na drewnianym stole. Tenże stół stoi sobie teraz na zamku, ludzie przyjeżdżają do Lublina i płacą, żeby go obejrzeć. I niech przyjeżdżają! Cieszę się, że moje miasto wzbudza zainteresowanie.
Żyjemy w takim kraju, że spora część historii, legendy, wszystko co wiąże się z naszą przeszłością, jest nierozerwalnie połączone z chrześcijańskim kultem. Decydując się na rozrywkę zwiedzania tych podziemi oczekiwałam rzetelnej, historycznej relacji. Fajnie było też usłyszeć podania o diabłach i innych cudach. Takie historyjki też są częścią naszej kultury i tradycji, niezaprzeczalnie wzbogacającą. Ale o tym, że relikwia drzewa krzyża świętego uratowała miasto przed pożarem (trochę się z tym spóźniła, ale może umie tak zrobić tylko na świeżym powietrzu?), nie usłyszałam w charakterze legendy. Powiedziano mi to, jako fakt historyczny. Wprowadziło to pewien niesmak w pozytywne dotąd wrażenia.
Lokalny patriotyzm został nakarmiony, ale towarzyszyła temu natrętna myśl, że ktoś próbuje mi wciskać coś, czego wcale nie chcę. I niestety dzieje się tak na każdym kroku.