>panie Emilu,
>mozemy podyskutowac o kulturze polskiej tez i miedzy innymi.
>Oczywiscie po zdefiniowaniu co to jest i jak ja mierzyc.
Obawiam się, że to ponad nasze siły. Na szczęście na nasze potrzeby definicja nie jest konieczna.


>Lem tak pieknie zdefiniowal nauke, za az zal ze tego samego z kultura nie zrobil, no nie?
Nie wiem, jaka jest nauki definicja Lema, ale wiem, że kultury ściśle zdefiniować się nie da.

>Nie wiem, jaka jest nauki definicja Lema, ale wiem, że kultury ściśle zdefiniować się nie da.

Ach, koniecznie p. Emilu trzeba przeczytac opowiadanie o tym jak Trurl zbudowal maszyne ktora umiala robic wszystko na litere N.

PS
moze kto ma to zapisane w wordzie albo formacie pdf. i podrzuci tu? Dawno nie czytalam,
ech tyle lat.

PSS
Zjazd kultury czy nie, tylko Lem, ...ewentualnie Bruno Szulc i moze Gombrowicz right?
>

>(...) o tym jak Trurl zbudowal maszyne ktora umiala robic wszystko na litere N.
>PS
>moze kto ma to zapisane
Konstruktor Trurl sporządził raz maszynę, która umiała robić wszystko na literę n. Kiedy była gotowa, na próbę kazał jej zrobić nici, potem nanizać je na naparstki, które też zrobiła, następnie wrzucić wszystkie do sporządzonej nory, otoczonej natryskami, nastawniami i naparami. Wykonała polecenie co do joty, ale ponieważ nie był jeszcze pewny jej działania, kolejno musiała zrobić nimby, nausznice, neutrony, nurty, nosy, nimfy i natrium. Tego ostatniego nie umiała, i Trurl, bardzo zmartwiony, kazał się jej tłumaczyć.
- Nie wiem, co to jest - wyjaśniła. - Nie słyszałam o czymś takim.
- Jak to? Ależ to sód. Taki metal, pierwiastek...
- Jeżeli nazywa się sód, jest na s, a ja umiem robić tylko na n.
- Ale po łacinie nazywa się natrium.
- Mój kochany - rzekła maszyna - gdybym mogła robić wszystko na n we wszelkich możliwych językach, byłabym Maszyną Która Może Wszystko Na Cały Alfabet, bo dowolna rzecz, w jakimś tam obcym języku na pewno nazywa się na n. Nie ma tak dobrze. Nie mogę robić więcej, niż to wymyśliłeś. Sodu nie będzie.
- Dobrze - zgodził się Trurl i kazał jej zrobić niebo. Zrobiła zaraz jedno, niewielkie, ale zupełnie niebieskie. Zaprosił wtedy do siebie konstruktora Klapaucjusza, przedstawił go maszynie i tak długo wychwalał jej nadzwyczajne
zdolności, aż ów rozgniewał się skrycie i poprosił, aby i jemu wolno było coś jej rozkazać.
- Proszę bardzo - rzekł Trurl - ale to musi być na n.
- Na n? - rzekł Klapaucjusz. - Dobrze. Niech zrobi naukę.
Maszyna zawarczała i po chwili plac przed domostwem Trurla wypełnił się tłumem naukowców. Wodzili się za łby, pisali w grubych księgach, inni porywali te księgi i darli je na strzępy, w dali widać było płonące stosy, na których skwierczeli męczennicy nauki, tu i ówdzie coś hukało, powstawały jakieś dziwne dymy w kształcie grzybów, cały tłum gadał równocześnie, tak że słowa nie można byłe zrozumieć, od czasu do czasu układając memoriały, apele i inne dokumenty, w odosobnieniu zaś, pod nogami wrzeszczących, siedziało kilku samotnych starców i bez przerwy maczkiem pisało na kawałkach podartego papieru.
- No co, może złe?! - zawołał z dumą Trurl. - Wykapana nauka, sam przyznasz!
...

>>Nie wiem, jaka jest nauki definicja Lema, ale wiem, że kultury ściśle zdefiniować się nie da.
>Ach, koniecznie p. Emilu trzeba przeczytac opowiadanie o tym jak Trurl zbudowal maszyne ktora umiala robic wszystko na litere N.

Znam tylko opowiadanie o tym, jak Trurl zbudował maszynę do pisania wierszy. Ni w ząb nie wiem jednak jaki jest tej opowieści morał.

>Znam tylko opowiadanie o tym, jak Trurl zbudował maszynę do pisania wierszy. Ni w ząb nie wiem jednak jaki jest tej opowieści morał.
U Lema nie ma prostych morałów, jest mądrość w przypowieściach. Skoro o Kongresie Kultury mowa, fragment "Elektrybałta":
"Klapaucjusz obrzydzał Trurlowi żywot, docinając mu tak i owak, aż ów zawziął się i postanowił wybudować maszynę, która będzie pisała wiersze. W tym celu zgromadził Trurl osiemset dwadzieścia ton literatury cybernetycznej oraz dwanaście tysięcy ton poezji i zabrał się do studiów. Kiedy już nie mógł wytrzymać od cybernetyki, przerzucał się do liryki, i na odwrót. Po pewnym czasie pojął, iż zbudowanie samej maszyny jest zupełną fraszką w porównaniu z jej zaprogramowaniem. Program, który ma w głowie zwykły poeta,stworzyła cywilizacja, w której przyszedł na świat; tę cywilizację wydała inna, ta, co ją poprzedziła, tamtą - wcześniejsza, i tak do samego początku Wszechświata, kiedy to informacje o przyszłym poecie krążyły jeszcze bezładnie w jądrze pierwotnej mgławicy. Aby zatem zaprogramować maszynę, należało wpierw powtórzyć - jeśli nie cały Kosmos od początku, to co najmniej sporą jego część. Każdego innego na miejscu Trurla zadanie to skłoniłoby do rezygnacji, lecz dzielny konstruktor ani myślał rejterować. Skonstruował najpierw maszynę, która modelowała chaos, i elektryczny duch latał w niej nad elektrycznymi wodami, potem dodał parametr światła, potem pramgławic, i tak po trosze zbliżał się do pierwszej epoki lodowcowej, co było możliwe tylko dlatego, ponieważ maszyna jego w ciągu pięciomiliardowej części sekundy modelowała sto septylionów wydarzeń w czterystu oktylionach miejsc naraz; a jeśli kto sądzi, że Trurl się gdzieś pomylił, niech cały rachunek sam sprawdzi. Modelował tedy Trurl początki cywilizacji, krzesanie krzemieni i garbowanie skór, jaszczury i potopy, czworonożność i ogoniastość, potem zaś prabladawca, który wydał bladawca, który zapoczątkował maszynę, i tak to szło, eonami i tysiącleciami, w szumie elektrycznych wirów i prądów; a kiedy maszyna modelująca okazywała się przyciasna dla następnej epoki, Trurl dorabiał jej przystawkę; aż wreszcie z owych dobudówek powstało coś w rodzaju miasteczka poplątanych przewodów i lamp, że by się w ich gmatwaninie diabeł nie rozeznał. Trurl jednak jakoś tam sobie radził i dwa razy tylko musiał powtarzać: raz, niestety, prawie od początku, bo wyszło mu, że to Abel zabił Kaina, a nie Kain Abla (wskutek przepalenia się bezpiecznika w jednym z obwodów), drugi raz zaś cofać się było trzeba tylko o trzysta milionów lat, do środkowego mezozoiku: gdyż zamiast praryby, która wydała prajaszczura, który wydał prassaka, który wydał pramałpę, która wydała prabladawca, zrobiło się coś takiego dziwnego, że zamiast bladawca wyszedł mu latawiec. Zdaje się, że to jakaś mucha wpadła do maszyny i potrąciła superskopiczny wyłącznik czynnościowy. Poza tym jednak wszystko szło nad podziw gładko. Wymodelowane zostało średniowiecze i starożytność, i czasy wielkich rewolucji, tak że maszyna chwilami trzęsła się, a lampy, modelujące co poważniejsze postępy cywilizacji, trzeba było wodą polewać i mokrymi szmatami okładać, by się nie rozleciały; postęp ów bowiem, modelowany zwłaszcza w takim tempie, omal ich nie rozsadził. Pod koniec dwudziestego wieku maszyna dostała najpierw wibracji skośnej, a potem trzęsiączki wzdłużnej, nie wiadomo czemu; Trurl bardzo się tym martwił i nawet przygotował pewną ilość cementu i klamer, gdyby się miała walić. Na szczęście jakoś się bez tych środków ostatecznych obeszło; przejechała przez wiek dwudziesty i pomknęła gładziej. Potem dopiero szły, każda po pięćdziesiąt tysięcy lat, kolejne cywilizacje istot doskonale rozumnych, z których i Trurl brał początek; i waliła się szpula wymodelowanego procesu historycznego za szpulą do zbiornika; a było owych szpul tyle, że, patrząc przez lornetę ze szczytu maszyny, nie widziałeś krańca tych zwałów; wszystko po to, aby wybudować jakiegoś tam rymotwórcę, niechby i wybornego! Ale takie są już skutki naukowego zacietrzewienia. W końcu programy były gotowe; należało tylko wybrać z nich to, co istotne. Gdyż w przeciwnym razie uczenie elektropoety trwałoby wiele milionów lat.
Przez dwa tygodnie wprowadzał Trurl do swego przyszłego elektropoety programy ogólne; potem przyszło strojenie obwodów logicznych, emocjonalnych i semantycznych. Już chciał prosić Klapaucjusza na próbny rozruch, ale się rozmyślił i puścił maszynę wpierw sam. Wygłosiła natychmiast odczyt o polerowaniu szlifów krystalograficznych dla wstępnego studium małych anomalii magnetycznych. Osłabił więc obwody logiczne i wzmocnił emocjonalne; dostała najpierw czkawki, potem ataku płaczu, wreszcie z największym trudem wygęgała, że życie jest straszne. Wzmocnił semantykę i dobudował przystawkę woli; oświadczyła, że ma jej odtąd słuchać, i kazała dorobić sobie dalszych sześć pięter do dziewięciu, jakie już miała, aby podumać nad istotą bytu. Wstawił jej dławik filozoficzny; wówczas przestała się w ogóle do niego odzywać i tylko kopała prądem. Największymi błaganiami skłonił ją do odśpiewania krótkiej piosenki: "Żabka i babka w jednym stały domku", ale na tym się jej popisy wokalne skończyły. Wkręcał więc, dławił, wzmacniał, osłabiał, regulował, aż wydało mu się, że lepiej być już nie może. Wówczas uraczyła go wierszem takim, że wielkim niebiosom dziękował za przezorność; tożby się Klapaucjusz uśmiał, usłyszawszy te ponure rymowanki, dla których wstępnie wymodelował całe powstanie Kosmosu i wszystkich możliwych cywilizacji! Dał sześć filtrów przeciwgrafomańskich, lecz pękały jak zapałki; musiał je zrobić ze stali korundowej. Potem jakoś już poszło: rozchwiał maszynę semantycznie, podłączył generator rymów i omal nie wysadził wszystkiego w powietrze, maszyna bowiem zapragnęła stać się misjonarzem wśród ubogich plemion gwiezdnych. Wówczas jednak, w ostatniej niemal chwili, gdy był już gotów iść na nią z młotem w ręku, przyszła mu zbawcza myśl.

cd.
Wyrzucił wszystkie obwody logiczne i wstawił na to miejsce ksobne egocentryzatory ze sprzężeniem narcystycznym. Maszyna zachwiała się, zaśmiała się, zapłakała i powiedziała, że boli ją coś na trzecim piętrze, że ma wszystkiego dość, że życie jest dziwne, a wszyscy podli, że pewno niedługo umrze i pragnie tylko jednego: aby o niej pamiętano, gdy już jej tu nie będzie. Potem kazała sobie dać papieru. Trurl odetchnął, wyłączył ją i poszedł spać. Nazajutrz poszedł po Klapaucjusza. Usłyszawszy, że ma być obecny przy rozruchu Elektrybałta, bo tak postanowił nazwać Trurl maszynę, Klapaucjusz rzucił swoją całą robotę i poszedł, jak stał, tak mu było spieszno zostać naocznym świadkiem porażki przyjaciela.
(...)
Natomiast prawdziwych poetów Elektrybałt dziesiątkował, chociaż pośrednio, bo wszak nie czynił im nic złego. Niemniej najpierw pewien sędziwy liryk, a potem dwu awangardzistów popełniło samobójstwo, skacząc z wysokiej skały, która fatalnym zbiegiem okoliczności sterczała właśnie przy drodze łączącej siedzibę Trurla ze stacją kolei żelaznej.
Poeci zwołali zaraz szereg zebrań protestacyjnych i zażądali, aby maszynę opieczętowano, lecz poza nimi nikt na fenomen nie zwrócił uwagi. Owszem, redakcje gazet były nawet rade, albowiem Elektrybałt, piszący pod kilkoma tysiącami pseudonimów naraz, miał gotowy poemat wskazanych rozmiarów na każdą okazję, a ta okolicznościowa poezja była taka, że obywatele wyrywali sobie gazety z rąk i na ulicach widziało się wniebowzięte twarze, nieprzytomne uśmiechy oraz słyszało się ciche łkania. Wiersze Elektrybałta znali wszyscy; powietrze trzęsło się od błogich rymów, a natury co wrażliwsze, rażone specjalnie skonstruowanymi metaforami czy asonansami, nieraz mdlały nawet; lecz i na tę okazję był przygotowany gigant natchnienia, albowiem zaraz wyprodukował odpowiednią ilość sonetów trzeźwiących. Sam Trurl miał w związku ze swym osiągnięciem niemałe kłopoty. Klasycy, jako na ogół starcy, niewiele mu zaszkodzili, jeśli nie liczyć kamieni wybijających systematycznie okna oraz pewnych substancji, nie dających się nazwać po imieniu, którymi obrzucano jego domostwo. Gorzej było z młodymi. Pewien poeta najmłodszego pokolenia, którego wiersze odznaczały się wielką siłą liryczną, a on sam - fizyczną, okrutnie go pobił. Gdy tedy Trurl leczył się w szpitalu, wypadki pędziły dalej; nie było ani dnia bez nowego samobójstwa, bez pogrzebu, przed bramą szpitalną krążyły pikiety i dawała się już słyszeć strzelanina, albowiem zamiast rękopisów poeci przynosili coraz częściej w teczkach samopały, rażąc Elektrybałta, którego stalowej naturze kule wcale jednak nie szkodziły. Po powrocie do domu zrozpaczony i osłabły konstruktor postanowił pewnej nocy rozebrać własnymi rękami stworzonego przez się geniusza.
Gdy atoli, z lekka kulejąc, zbliżył się do maszyny, ta, na widok obcęgów w jego dłoni i błysków desperacji w oku, buchnęła taką namiętną liryką, błagając o łaskę, że rozszlochany Trurl cisnął narzędzia i wrócił do siebie, brnąc po kolana w nowych utworach elektroducha, które sięgały mu do pół piersi, zaścielając szemrzącym oceanem papieru całą halę.
Kiedy jednak w następnym miesiącu przyszedł rachunek za elektryczność pochłoniętą przez maszynę, pociemniało mu w oczach."...

Prosze ! Nawet refleksja nad ekonomicznym aspektem kultury tez jest

>>Pan czuje sie kompetentny w tym temacie?
>>Jeśli tak, proszę o bardziej rozważne zabieranie głosu tym, którzy coś mądrego do powiedzenia mają.

Zjazd kultury (kulturalny) trwa a wypowiedzi niet.

pewnie chodzi o forse, bo szanowni artysci jakos na siebie zarobic nie moga.

Za dawnej komuny rozmawialam kiedys z pewna uznana jednostka kulturalna, ktora opowiadala wszem i wobec jak to cenzura niszczy jej vene tworcza, i gdyby mogla na zachodzie to bysmy zobaczyli.
No i co my teraz widzimy w wolnej Polsce?

Kilka lat temu widzialem, w ksiegarni, polki pelne

podrecznikow szkolnych ( ze cztery rozne do 3 klasy)
prawie tyle samo ksiazek o papiezu I nawet za PRLu o Leninie az tyle nie bylo, a np, zbior opowiesci o Leninie dla dzieci byl autentycznie rozchwytywany, To pewnie teraz bialy kruk, cytowalismy sobie w akademiku co piekniejsze fragmenty hehehe.

No i cztadla ale tym razem tlumaczone z obcego, lepiej lub gorzej i to raczej podrzedniejsze.

Kina pozamykane a jak nie to wszystko "swiatowe" hity.

Ciekawe czy wreszcie ktos nakreci Czlowieka z gowna, scenariusz moge napisac hehehe.
Podobno cenzury ni ma.

Gazety tez jakies o byle czym.

W Operze lecial jakis niesamowity knot zapomnialam kompozytora o swietych .... chyba jakichs z tenorami w ksiezych kieckach i primadonnach w zakonnych, spiewajacych cos ale nie po polsku...
Wyszlam po pierszym akcie.
Muzea pootwieranie od 8 co 5 jak ludzie pracuja, biblioteka osiedlowa taka jak byla, tylko ksiazek mniej.
Warszawa rozkopana jak jaki azjatycki capital, zabytki obwieszone reklamami, e...marudze.

Malkontentka swiatem nie zepsuta. Bo swiat taki sam u was jak i tu.
O TV lepiej nie mowic. A tamta TV byla na swiatowym poziomie kochani moi. Chociaz czarno biala.

Ale musze przyznac, ze j. polski sie zmienil...

takie wyrazenie "cos jest na rzeczy" albo wedlug posiadanej "wiedzy" na ten temat hehehe. Mnie to razi, bo nie przyzwyczajona.

Aaaaa, jeszcze trumne ze szkieletem jakiejs sw. tereski czy cos takiego zolnierze nosili tu i tam...

Ciekawe, czy ludzie to lubia, i jak panie Emilu, powiesz co na to? albo ci madrzejsi, co maja cos do powiedzenia?

Chyba ze kazdy kulturalny Polak kombinuje jak sie ustosunkowac, do Polanskiego.

Mnie to wisi, gosciu zabuli, bo im Kalifornia bankrutuje..

>pewnie chodzi o forse, bo szanowni artysci jakos na siebie zarobic nie moga.
Picasso i Dali zarobić na siebie potrafili ale taki van Gogh miał z tym problemy.
>Za dawnej komuny rozmawialam kiedys z pewna uznana jednostka kulturalna, ktora opowiadala wszem i wobec jak to cenzura niszczy jej vene tworcza, i gdyby mogla na zachodzie to bysmy zobaczyli.
Ja z kolei oglądałem niedawno taki film o animacji rosyjskiej dotowanej przez państwo. Piękne tam filmy tworzyli, a teraz panie, to pokemony bo na nich zarobić można. Czasem zdarzy się tylko jakiś Piotruś i Wilk (sfinansował go między innymi Polski Instytut Sztuki Filmowej (nasze podatki) i brytyjską telewizję Channel 4 (pieniądze z reklam), Bagiński który oprócz takich filmów jak Katedra i Sztuki Spadania robi też projekty komercyjne (jak np. gra o Wiedzminie). Mój były nauczyciel malarstwa dorabia malowaniem szyldów.
>No i co my teraz widzimy w wolnej Polsce?
"Teatr mój widzę ogromny, Wielkie powietrzne przestrzenie", ale tylko w wyobraźni bo zasłania go logo sponsora.
>Kilka lat temu widzialem, w ksiegarni, polki pelne
>podrecznikow szkolnych ( ze cztery rozne do 3 klasy)
>prawie tyle samo ksiazek o papiezu I nawet za PRLu o Leninie az tyle nie bylo, a np, zbior opowiesci o Leninie dla dzieci byl autentycznie rozchwytywany, To pewnie teraz bialy kruk, cytowalismy sobie w akademiku co piekniejsze fragmenty hehehe.
Cóż, Masłowska dobrze się sprzedaje, ale z Prusa to tylko pięknie wydane i drogie dzieła zebrane, co na półce się stawia zamiast kryształów, albo poradniki z serii
know how
>No i cztadla ale tym razem tlumaczone z obcego, lepiej lub gorzej i to raczej podrzedniejsze.
Witkacy ładnie nazwał to zjawisko, ale nie powiem dokładnie jak bo musiał bym do dalekiej biblioteki iść (w osiedlowych Witkacego brak) żeby odpowiedni fragment znaleźć. Może przyjdą kiedyś czasy, że państwo wesprze kulturę i będę mógł kupić tę książkę nie płacąc podatku od wartości dodanej.
>Kina pozamykane a jak nie to wszystko "swiatowe" hity.
>Ciekawe czy wreszcie ktos nakreci Czlowieka z gowna, scenariusz moge napisac hehehe.
>Podobno cenzury ni ma.
Coś jakby o człowieku z gówna
>Gazety tez jakies o byle czym.
A nieprawda, zdaża się coś ciekawego do czytania
Czy to prawda, że premiera "Wojny światów" miała odbyć się 13 grudnia 1981 roku, w dniu ogłoszenia stanu wojennego?

>W Operze lecial jakis niesamowity knot zapomnialam kompozytora o swietych .... chyba jakichs z tenorami w ksiezych kieckach i primadonnach w zakonnych, spiewajacych cos ale nie po polsku...
>Wyszlam po pierszym akcie.
Trzeba było przyjść do mnie na kawę.
>Muzea pootwieranie od 8 co 5 jak ludzie pracuja, biblioteka osiedlowa taka jak byla, tylko ksiazek mniej.
A raz w roku przez całą noc, a biblioteki coraz pustsze bo sponsorów brak. Czasem ktoś żuci piątke na nowe książki tylko zamiast książki trzeba Brise kupić bo w kiblu śmierdzi.
>Warszawa rozkopana jak jaki azjatycki capital, zabytki obwieszone reklamami, e...marudze.
>Malkontentka swiatem nie zepsuta. Bo swiat taki sam u was jak i tu.
Zakaz umieszczania wielkoformatowych reklam na budynkach mieszkalnych przewiduje projekt zmian w rozporządzeniu ministra infrastruktury.
>O TV lepiej nie mowic. A tamta TV byla na swiatowym poziomie kochani moi. Chociaz czarno biala.
Czarno białej nie pamiętam, ale Pegaza juz kojarzę. Puszczali to około północy.
>Ale musze przyznac, ze j. polski sie zmienil...
>takie wyrazenie "cos jest na rzeczy" albo wedlug posiadanej "wiedzy" na ten temat hehehe. Mnie to razi, bo nie przyzwyczajona.
Ogromny wpływ na ten język maja media komercyjne. Pamiętacie tę scenę z filmu Dzień Świra? No i nie zapominajmy o języku nienawiści promowanym przez TV TRWAM która juz niedługo będzie dostępna dla wszystkich posiadaczy cyfrowego dekodera TVP.
>Aaaaa, jeszcze trumne ze szkieletem jakiejs sw. tereski czy cos takiego zolnierze nosili tu i tam...
A dzwon Zygmunta bił?
>Ciekawe, czy ludzie to lubia, i jak panie Emilu, powiesz co na to? albo ci madrzejsi, co maja cos do powiedzenia?
Oni się już wypowiedzieli. Pan Jacek Żakowski to jednak mondry jest bardzo.
Publicysta Jacek Żakowski ocenił, że polskie media tworzą kulturę bardzo aktywnie.
- Warto się tylko zastanowić, jaką kulturę tworzą i czy o taką kulturę nam chodzi (...). Moim zdaniem jest to najgorsza możliwa kultura, jaka istnieje - prostactwa, awantury, piekła i chamstwa - podkreślił.

W jego opinii niezwykle groźną tendencją w ewolucji mediów jest inwazja kiczu.
- Kiczowatość zarzucano już kilka lat temu programom stacji komercyjnych. Jednak kiczowatość dzisiejszych programów obecnych nawet w telewizji państwowej jest nieporównywalnie większa - mówił Żakowski.

Za przykład tego, jak źle się dzieje w polskich mediach, Żakowski podał zbyt rzadkie telewizyjne relacje z obrad Kongresu Kultury Polskiej.

Witając przybyłego na sympozjum Tadeusza Mazowieckiego Żakowski zapytał go: "Panie premierze, niech pan powie jednym słowem, czego pan się dowiedział z wczorajszych programów informacyjnych o naszych obradach?". "Niczego" - oparł Mazowiecki.
ksiazki.wp.pl/wiadomosci/id,39284,wiadomosc.html

>Chyba ze kazdy kulturalny Polak kombinuje jak sie ustosunkowac, do Polanskiego.
To jesz szoł, nic nie szkodzi że nikt Noża w wodzie nie oglądał, ale wypowiedzieć się może, ot chociaż na forum racjonalisty. Internet uczynił ze wszystkich co maja do niego dostęp specjalistę w każdej sprawie. Lud zabiera głos, szkoda tylko, że zabiera go intelektualistom, inteligencji...
>Mnie to wisi, gosciu zabuli, bo im Kalifornia bankrutuje...
Mnie to nie wisi i założę się, że w wkrótce puszczą Lolitę w TV.

>To jesz szoł, nic nie szkodzi że nikt Noża w wodzie nie oglądał, ale wypowiedzieć się może, ot chociaż na forum racjonalisty.

O przepraszam bardzo. Nóż w wodzie oglądałem wielokrotnie, wielokrotnie też oglądałem Chinatown, Nieustraszonych pogromców wampirów, Dziecko Rosemary .

Internet uczynił ze wszystkich co maja do niego dostęp specjalistę w każdej sprawie. Lud zabiera głos, szkoda tylko, że zabiera go intelektualistom, inteligencji...

A inteligencja to nie lud ?

>>Mnie to wisi, gosciu zabuli, bo im Kalifornia bankrutuje...
> Mnie to nie wisi i założę się, że w wkrótce puszczą Lolitę w TV.
>

No mogliby puścić, dobry film , chętnie obejrzę jeszcze raz.

Dla malkontentów, koneserów i ...:

katalog.cz(*)ex.php/Strona_główna
www.rynek-ksiazki.pl/
witryna.czasopism.pl/pl/gazeta/
portret.or(*)sk=blogcategory&id=3&Itemid=31

Do czytania!