JAKO RACJONALISTA POWINIENEŚ CZYTAĆ ZARÓWNO KSIĄŻKI I TEKSTY KATOLICKIE, ZARÓWNO ATEISTYCZNE, ZARÓWNO INNYCH POGLĄDÓW... DOPIERO WZBOGACONY W TE DOŚWIADCZENIA BEDZIESZ MÓGŁ SOBIE ODPOWIEDZIEC NA PYTANIE: Czy Bóg istnieje? Albert Einstein kiedys powiedział: "Łyk z czary nauk przyrodniczych czyni z nas ateistów ale na jej dnie spoczywa Bóg" Poczytaj sobie słynny zakład Pascala - to był wielki człwoiek a jego zakład jest dla mnie wzorem no może drugim po nauczaniu Jana Pawła II

Zakład Pascala jest interesującym podejściem, ale moim zdaniem ma on pewną zasadniczą wadę: nie bierze pod uwagę ani prawdopodobieństwa tego, że dodatkowa wiara jest zgodna z rzeczywistością ani tego co tracimy jeśli nie jest.

Jeśli wybierzemy wariant z pewną wiarą to nie jest tak, że nic nie tracimy względem braku wiary jeśli błędnie wybraliśmy.
Otóż jeśli się wierzy to zwykle tej wierze się coś poświęca. Pieniądze, czas, cele, decyzje itp. itd.

Co zyskuje niewierzący jeśli dobrze wybrał?
Dobrze spędzone życie poświęcone na dążeniu do obranego celu.

Co zyskuje wierzący jeśli dobrze wybrał?
Życie poświęcone na dążeniu do celu jakim jest (np.) życie wieczne w niebie oraz przy okazji relizowanie pewnych doczesnych celów (choć nie w takim stopniu w jakim mógłby bez wiary, ale z drugiej strony życie wieczne ważniejsze).

Co traci niewierzący jeśli źle wybrał?
Nie dostanie tego w co i tak nie wierzył - życia wiecznego w niebie.

Co traci wierzący jeśli źle wybrał?
Nie dostanie tego w co wierzył - życia wiecznego oraz nie wszystko co w życiu zrobił miało sens (bo cel był błędny).

Wróćmy do prawdopodobieństw. Otóż prawdopodobieństwo istnienia czegoś złożonego o czym nie wiemy, że istnieje i nie ma praktycznie żadnych racjonalnych przesłanek by istniało jest bardzo bardzo niskie.

Teraz połączmy jedno z drugim.
Powiedzmy, że "zysk" niewierzącego z obranej przez siebie drogi to A=B+C.
Zysk wierzącego to W=B+D jeśli dobrze wybrał, a samo B jeśli źle.
D dużo większe od C oczywiście.
C - to jest to, czego wierzący nie zrealizuje przez wiarę i co poświęci na rzecz uzyskania D.

A więc maksymalny "zysk" wierzącego jest znacznie większy niż niewierzącego.
Minimalny "zysk" ateisty jest większy niż wierzącego (choć nie tak b. dużo - choć to zależy od poświęcenia tego drugiego).
Jednak z statysycznym zyskiem jest inaczej. Niech P to będzie prawdopodobieństwo tego, że wiara odpowiada rzeczywistości. Nie ważne, że nie da rady dokładnie go określić - wystarczy, że można o nim powiedzieć iż jest bardzo bardzo niskie.
Średni "zysk" ateisty to nadal B+C.
Średni "zysk" wierzącego to B+P*D.
Teraz trzeba sobie postawić pytanie czy P*D większe od C?
Wcale nie koniecznie.
Bo jeśli jako D wyobrażamy sobie coś nieskończonego jak wieczna nieśmiertelność w niebie to P będzie nieskończenie małe. Jeśli D jest skończone to P jest i tak małe.

Statystycznie rzecz biorąc trzebaby wymyśleć sobie coś dajacego b. b. dużo, logicznego, nie zabierającego wiele, nie wiele zmieniającego w życiu (by nie za wiele poświęcić), a zarazem prostego - by się opłacało w to wierzyć. Statystycznie na zasadzie zakładu Pascala.

Bo praktycznie na rzeczy w rodzaju szansy jeden na miliard chyba wogóle się nie opłaca wierzyć.

> Czy Bóg istnieje? Albert Einstein kiedys powiedział: "Łyk z czary nauk przyrodniczych czyni z nas ateistów ale na jej dnie spoczywa Bóg"

To nie był Einstein.

> Poczytaj sobie słynny zakład Pascala - to był wielki człwoiek

Niewątpliwie był. Pytanie tylko, co z tego? Każdy się może mylić i każdemu się mogło zdarzyć palnąć jaką głupotę.

> a jego zakład jest dla mnie wzorem no może drugim po nauczaniu Jana Pawła II

W jakim sensie jest dla Ciebie wzorem? Bo nie wiem, jak idea może być dla kogoś wzorem...

Pozdrawiam!