Za sprawą perspektyw na rozpoczęcie wydobycia gazu ze złóż łupkowych mamy doskonałą okazję z bliska obserwować jak potężne są siły lobbingu.

Niemal nie ma dnia, żebyśmy nie byli atakowani doniesieniami o rzekomo niszczycielskich dla środowiska skutków wydobycia gazu z łupków i innych skał. Ci, którzy tak twierdzą, albo sami są ignorantami albo żerują na ignorancji innych. Możliwość wydobycia gazu ze złóż innych niż pułapki skalne, które dominuje w dotychczasowym wydobyciu tego surowca, pojawiła się dzięki dwóm wynalazkom.
1. To technologia wiercenia poziomego, dzięki czemu z jednego otworu można pozyskać gaz ze znacznie większego obszaru niż dotychczas. Dzięki temu oszczędza się na liczbie otworów. I to ma zarówno pozytywny aspekt ekonomiczny jak i ekologiczny!
2. Powiększania szczelin w skale metodą szczelinowania hydraulicznego, tak aby umożliwić wydostawanie się gazu. Do wody dodawane są niewielkie ilości m.in. środków bakteriobójczych i innych powszechnie stosowanych w różnych dziedzinach życia codziennego. Ten straszny arsen, który jest wybijany przez tzw. ekologów jako straszna trucizna, nie tylko występuje w minerałach, ale jeszcze do niedawna był stosowany m.in. w stomatologii do leczenia kanałowego czyli wprowadzany do jamy ustnej! Nie wiadomo jak śladowe jego ilości mogą zagrażać środowisku np. 3 km pod powierzchnią Ziemi?
Wszyscy, którzy choćby trochę wiedzą o geologii nie mają zastrzeżeń do metody szczelinowania hydraulicznego Potwierdzają to opinie ekspertów. Np. Jan Krasoń, geolog, który zdobył doświadczenie przy wydobyciu gazu łupkowego w USA, twierdzi, że nie ma przypadków, które potwierdzałyby teorię o zagrożeniu dla środowiska. Negatywne informacje na temat gazu łupkowego są nie tylko nieprawdziwe, lecz także szkodliwe. Jasno stwierdza: informacje o ekologicznym zagrożeniu przy poszukiwaniach i wydobyciu gazu łupkowego to bzdury. Wody gruntowe do ujęć wody pitnej liczymy w setkach metrów. Przy poszukiwaniach gazu łupkowego mówimy zaś o wierceniach na poziomie 2 – 3 tys. m i głębiej.
Podobne zdanie ma dr Małgorzata Woźnicka z Państwowego Instytutu Geologicznego. Stwierdziła ona (na konferencji prasowej w maju 2011 r.), że poziom, na którym znajdują się wody gruntowne, jest zupełnie inny do tego, na którym przeprowadzone jest szczelinowanie hydrauliczne w procesie wydobywania gazu z łupków.
"Szczelinowanie odbywa się na głębokości 3-4 tys. metrów, czyli bardzo głęboko. Słodkie poziomy wodonośne, czyli użytkowane na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę, występują maksymalnie do głębokości 300 metrów. Średnia głębokość takiej strefy eksploatacyjnej to ok. 100-150 metrów. To zatem znaczna różnica".
Podczas wizyty w USA spotykała się z przedstawicielami instytucji odpowiedzialnych za wydobywanie gazu łupkowego w tym kraju. "Nie potwierdzono nam żadnego incydentu, aby woda z chemikaliami używana w czasie szczelinowania hydraulicznego w procesie wydobywania gazu z łupków dostała się do wód gruntowych" - powiedziała.
Podkreśliła, że w Polsce funkcjonuje system monitoringu wód podziemnych - zarówno od strony ilościowej, jak i jakościowej.
Warto jeszcze dodać, że szczelność otworu wiertniczego przechodzącego przez poziomy wodonośne blisko powierzchni jest standardem i wymogiem przestrzeganym powszechnie niemal od zarania stosowania wierceń jako metody poznania i wydobycia surowców.
Argumenty można by mnożyć ale warto sobie zadać pytanie dlaczego nie ma głosów nawołujących do zaprzestania eksploatacji węgla kamiennego i brunatnego, znacznie bardziej groźnej dla środowiska i ludzi? Ponadto paliwa te w procesie spalania uwalniają znacznie więcej szkodliwych substancji niż gaz. Wiercenia i eksploatacja złóż ropy naftowej na lądzie i morzu to też zagrożenie dla środowiska, a mimo to nawet (po kwietniowej w 2010 r. katastrofie w Zatoce Meksykańskiej) nie zaprzestano tych form wydobycia.
O filmie „Gasland” szkoda mówić bo to produkcja stronnicza, populistyczna i fałszująca rzeczywisty obraz. Nie można się z niego dowiedzieć nawet, na jakich faktach jest oparta, bądź jaki ewentualnie promil ze wszystkich, (a idą one w tysiące) odwiertów spowodowało szkody przedstawione w tym filmie.
Jeśli chcemy odpowiedzieć sobie na pytanie, kto ma interes we wstrzymywaniu i ograniczaniu pozyskania dużych ilości gazu ze źródeł europejskich, nie trzeba wielkiej przenikliwości, żeby wskazać na tych, którzy najbardziej mogą na tym stracić. Na świecie największe zasoby gazu ziemnego w tradycyjnych złożach posiadają: Rosja, Iran i Katar. Dwa pierwsze kraje są mocarstwami lub mają mocarstwowe ambicje. Ponadto np. Rosja zainwestowała duże środki w wydobycie konwencjonalnego gazu i jest zaniepokojona, czy uda się je odzyskać.
Z raportu Eucers (Europejskie Centrum Zasobów Energii) wynika jasno, że niekonwencjonalne złoża gazu łupkowego w Europie mogą zmienić kształt naturalnych zasobów kontynentu i zmniejszyć jego zależność od dostaw z Rosji i Bliskiego Wschodu. Jeśli tylko część z niekonwencjonalnych źródeł będzie dostępna dla europejskiego i innych rynków energii przed 2020 rokiem, to Europa będzie mieć zapewnione własne źródło energii. Zapewni jej to większe bezpieczeństwo energetyczne.
Wydobycie gazu łupkowego zrewolucjonizowało już rynek energii w Ameryce Północnej i zagwarantowało Stanom Zjednoczonym samowystarczalność w kwestii gazu. Świat zainteresował się taką możliwością pozyskiwania gazu. M.in. w raporcie przygotowanym przez US Energy Information Administration w przeanalizowano 48 potencjalnych złóż gazu łupkowego w 32 krajach. Wyłączono z niego, regiony takie jak Rosja oraz Bliski Wschód i oszacowano, że możliwe do pozyskania zasoby w Europie znajdują się na 624 trylionach stóp kwadratowych.
Tak więc źródeł alarmistycznych doniesień o istotnych zagrożeniach jakie za sobą niesie pozyskanie gazu łupkowego należy upatrywać w lobbingu tych, którzy są zainteresowani realizacją swoich interesów, a stroją się w piórka obrońców rzekomo zagrożonego środowiska naturalnego.